Samarra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta w Iraku. Zobacz też: neolityczna kultura o tej nazwie.
Sāmarrā
سامراء
Samarra
Sāmarrā
Państwo  Irak
Muhafaza Salah Ad-Din
Populacja (2003 [1])
• liczba ludności

348,700
Położenie na mapie Iraku
Mapa lokalizacyjna Iraku
Sāmarrā
Sāmarrā
Ziemia 34°11′N 43°52′E/34,183333 43,866667Na mapach: 34°11′N 43°52′E/34,183333 43,866667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sāmarrā (arab. سامراء) - miejscowość położona w Iraku, na Nizinie Mezopotamskiej nad rzeką Tygrys, zamieszkuje ją 200 tys. osób.

Dzieci w Samarrze

Założona ok. VII wieku. Była czasowo stolicą kalifatu w latach 836-892, z racji opuszczenia przez kalifa Al-Mutasima Bagdadu, z powodu zatargów ludności Bagdadu z turecką strażą przyboczną kalifa. W tym czasie nastąpił rozwój miasta Samarry, który wraz z powrotem kalifatu do Bagdadu gwałtownie uległ załamaniu, co doprowadziło do zrujnowania miasta. Samarra jest jednym ze świętych miast imamitów oraz celem ich pielgrzymek. Znajdują się w niej ruiny budynków abbasydzkich m.in. zamku Balkurawa (pochodzącego z IX wiek) i pałacu Al-Dżausak al-Chakani (IX wiek).

Najbardziej znanym zabytkiem Samarry są ruiny Wielkiego Meczetu z IX wieku z charakterystycznym minaretem w formie spiralnego zigguratu zbudowanego w całości z cegieł[2]. Meczet o wymiarach 239 x 156 m stał niegdyś w obrębie murów o wymiarach 444 x 376 m, miał powierzchnię 17 ha i przez długi czas był największym meczetem na świecie. Minaret wznosi się na wysokość 50 m i znany jest pod nazwą Al-Malawija (Spirala)[3]. Meczet wraz z minaretem zostały zbudowane przez kalifa Al-Mutawakkila. Ruiny starożytnego miasta zostały w 2007 r. wpisane na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.

W Samarze mieści się również meczet z 944 z mauzoleum, miejscem spoczynku dwóch z 12 imamów szyickich, Alego al-Hadi i Hasana al-Askari, który ucierpiał od kilkakrotnych zamachów bombowych w latach 2006-2007; zniszczeniu uległa m.in. złota kopuła oraz minarety. Obaj ci imamowie byli dożywotnio internowani na terenie miejscowych koszar i stąd obu nazywa się "al-askari" (arab. 'koszarowy').

Przypisy

  1. www.hhcom1.co.cc has expired ( ~ 2009-07-22)
  2. Henri Stierlin: Klejnoty architektury sakralnej. Warszawa: Wydawnictwo G+J RBA Sp. z o.o. & Co. Spółka Komandytowa. ISBN 83-60006-29-6.
  3. Hattstein, Markus, Delius, Peter (2004). Islam. Art and Architecture, s. 102-103.