Sambar sundajski
| Sambar sundajski | |
| Cervus timorensis[1] | |
| Blainville, 1822 | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Gromada | ssaki |
| Rząd | parzystokopytne |
| Rodzina | jeleniowate |
| Rodzaj | Cervus (Rusa) |
| Gatunek | sambar sundajski |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Sambar sundajski (Cervus timorensis syn. Rusa timorensis) – ssak z rodziny jeleniowatych.
Spis treści |
Występowanie [edytuj]
Występuje na Jawie, Bali, Sulawesi, Timorze, Molukach i na wielu drobnych wyspach Indonezji. Występuje w tamtejszych lasach, plantacjach i otwartych terenach trawiastych.
Charakterystyka ogólna [edytuj]
| Podstawowe dane | |
|---|---|
| Długość ciała | 140-185 cm |
| Wysokość w kłębie | 83-110 cm |
| Długość ogona | ok. 20 cm |
| Masa ciała | 50-115 kg |
| Dojrzałość płciowa | ok. 1,5-2 roku życia |
| Ciąża | 8 miesięcy |
| Liczba młodych w miocie |
1-2 |
| Długość życia | poniżej 20 lat |
Okrywa włosowa z dużą ilością włosów wełnistych, o ubarwieniu szarobrązowym, u młodych cętki nie występują. Kończyny stosunkowo krótkie. Poroże z trzema, czasami czterema rozgałęzieniami, z licznie uperlonymi łodygami, może dorastać do 110 cm (przeciętnie 60-75 cm), a u niektórych osobników jest łopatowato spłaszczone.
Sambar sundajski żywi się trawami, korzeniami bylin i krzewami. Jest aktywny głównie nocą.
Taksonomia [edytuj]
Niektórzy autorzy sugerowali wyodrębnienie Cervus timorensis do rodzaju Rusa, jednak wyniki badań molekularnych wskazują na zasadność umieszczenia gatunku w kladzie Cervus[3].
Przypisy
- ↑ Cervus timorensis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Cervus timorensis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Deer Specialist Group 1996. Cervus timorensis. In: IUCN 2007. 2007 IUCN Red List of Threatened Species.
Bibliografia [edytuj]
- Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
- Brent Huffman: www.ultimateungulate.com (ang.). [dostęp 22 listopada 2007].
