Samochód sportowo-użytkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Samochód sportowo-użytkowy (ang. Sport Utility Vehicle, SUV) – rodzaj samochodu, który łączy cechy luksusowego samochodu osobowego i terenowego. SUV od samochodu terenowego różni się tym, że może, ale nie musi, radzić sobie w terenie i zawsze zapewnia wysoki komfort podróżowania, w przeciwieństwie do spartańsko wyposażonych i czasem twardo zawieszonych aut terenowych, jak np. Land Rover Defender.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Określenie to pojawiło się w USA i tam funkcjonowało w odniesieniu do luksusowych samochodów terenowych. Ponieważ obecnie w Ameryce Północnej z reguły nie oferuje się surowo wyposażonych terenówek, więc określenie SUV jest tam często mylnie uważane za tożsame z określeniem „samochód terenowy” (all-terrain lub off-road vehicle). Rolę aut terenowych spełniają tam najczęściej pick-upy, nazywane z ang. truck (cieżarówka).
Za pierwszy samochód typu SUV uważa się Jeepa Wagoneera, który pojawił się na rynku w USA w 1962 roku. Za pierwszy europejski samochód tego typu uchodzi Range Rover, debiutujący w 1970. Jednak dopiero dziesięć lat później posiadał on wyposażenie klasyfikujące go do tej kategorii.

Mitsubishi Outlander.

Crossover SUV[edytuj | edytuj kod]

Poszukując nowych nisz rynkowych, producenci tworzą samochody z pogranicza klas. Takim przykładem mogą być tzw. Cross-over SUV, czyli samochód, będący czymś pomiędzy samochodem osobowym a samochodem typu SUV. Przykładem takiego auta jest Mitsubishi Outlander.

Cechy[edytuj | edytuj kod]

Samochód sportowo-użytkowy może się cechować (przykłady):

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]