Samochód terenowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Samochód terenowy w armii polskiej podczas II Wojny Światowej
Samochód terenowy Kia Asia Rocsta wzorowany na Jeepach serii CJ
Suzuki Samurai podczas podjazdu pod górkę na zawodach w Korczynie

Samochód terenowy jest to pojazd samochodowy przystosowany do pokonywania przeszkód terenowych. Może być samochodem osobowym (łazik, samochód osobowo-terenowy), lub ciężarowym. Zazwyczaj jest zbudowany w oparciu o ramę, z napędem na wszystkie koła, specjalnymi oponami, skrzynią rozdzielczo-redukcyjną, zwiększonym prześwitem poprzecznym (190 - 400 mm) i zwiększoną zdolnością pokonywania wzniesień.

Samochód terenowy może być, ale nie musi, jednocześnie autem typu SUV. W USA obydwa pojęcia są jednoznaczne z powodu braku w ofercie spartańsko wyposażonych aut terenowych. W Polsce samochód homologowany jako terenowy może ciągnąć przyczepę hamowaną o masie całkowitej przekraczającej jego masę własną nawet o jej połowę, o ile jej DMC nie przekracza maksymalnej wartości, określonej przez producenta pojazdu i zamontowanego w nim haka holowniczego (Dz.U.03.32.262; Dział II, § 3. pkt 4. podpunkt 4) ). Do pojazdów mogących ciągnąć przyczepę 3,5 tonową, a mających mniejszą, niż ona DMC należą: Volkswagen Touareg, Mercedes-Benz klasy GL, klasy G (tylko dłuższa, 5-drzwiowa wersja), Land Rover Defender.

Do znanych marek samochodów terenowych należą m.in. Hummer (w wersji wojskowej Humvee), Suzuki, Jeep, Land Rover, Nissan, UAZ, ARO, Toyota oraz Mitsubishi.

Jedynym samochodem terenowym obecnie produkowanym w całości w Polsce jest osobowy Honker. Kiedyś produkowany był także ciężarowy Star 266. Ponadto w Polsce działała montownia rumuńskich samochodów terenowych ARO, pojazdy z tej montowni wyposażane były w niektóre części produkcji polskiej[potrzebne źródło].