Samochód terenowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Samochód terenowy w armii polskiej podczas II Wojny Światowej
Samochód terenowy Kia Asia Rocsta wzorowany na Jeepach serii CJ
Suzuki Samurai podczas podjazdu pod górkę na zawodach w Korczynie

Samochód terenowy jest to pojazd samochodowy przystosowany do pokonywania przeszkód terenowych. Może być samochodem osobowym (łazik, samochód osobowo-terenowy), lub ciężarowym. Zazwyczaj jest zbudowany w oparciu o ramę, z napędem na wszystkie koła, specjalnymi oponami, skrzynią rozdzielczo-redukcyjną, zwiększonym prześwitem poprzecznym (190 - 400 mm) i zwiększoną zdolnością pokonywania wzniesień.

Samochód terenowy może być, ale nie musi, jednocześnie autem typu SUV. W USA obydwa pojęcia są jednoznaczne z powodu braku w ofercie spartańsko wyposażonych aut terenowych. W Polsce samochód homologowany jako terenowy może ciągnąć przyczepę hamowaną o masie całkowitej przekraczającej jego masę własną nawet o jej połowę, o ile jej DMC nie przekracza maksymalnej wartości, określonej przez producenta pojazdu i zamontowanego w nim haka holowniczego (Dz.U.03.32.262; Dział II, § 3. pkt 4. podpunkt 4) ). Do pojazdów mogących ciągnąć przyczepę 3,5 tonową, a mających mniejszą, niż ona DMC należą: Volkswagen Touareg, Mercedes-Benz klasy GL, klasy G (tylko dłuższa, 5-drzwiowa wersja), Land Rover Defender.

Za samochód terenowy o największych możliwościach poruszania się w terenie, uważany jest pierwszy Hummer[potrzebne źródło], zarówno w wersji wojskowej, zwanej Humvee, jak i cywilnej zwanej Hummer H1 Alpha. Do cenionych producentów należą również m.in. Suzuki, Jeep, Land Rover, Nissan, UAZ, ARO, Toyota czy Mitsubishi.

Jedynym samochodem terenowym obecnie produkowanym w całości w Polsce jest osobowy Honker. Kiedyś produkowany był także ciężarowy Star 266. Ponadto w Polsce działała montownia rumuńskich samochodów terenowych ARO, pojazdy z tej montowni wyposażane były w niektóre części produkcji polskiej.