Samogłoska nosowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Samogłoska nosowasamogłoska, podczas wymawiania której strumień powietrza przepływa zarówno przez jamę ustną jak i jamę nosową. Taki przepływ powietrza spowodowany jest opuszczeniem podniebienia miękkiego, skutkiem czego strumień powietrza uzyskuje też dostęp do jamy nosowej. Samogłoska, która nie jest nosowa to samogłoska ustna. Charakterystyczny dla samogłosek nosowych efekt nosowości spowodowany jest zaangażowaniem dodatkowej komory rezonansowej – jamy nosowej.

Samogłoski nosowe w językach słowiańskich[edytuj | edytuj kod]

W języku prasłowiańskim istniały dwie samogłoski nosowe, przednia ę i tylna ǫ. Pochodziły z grup typu en, am, om itp. W języku staro-cerkiewno-słowiańskim zapisywano je znakami o nazwie jus.

Samogłoski nosowe w języku polskim[edytuj | edytuj kod]

Język polski i kaszubski to ostatnie dwa języki słowiańskie, w których zachowały się samogłoski nosowe, inne języki słowiańskie pozamieniały je na samogłoski ustne (polskie dąb, część, mąż, ciężki, ale rosyjskie dub, czast', muż, tiażkij; czeskie dub, czast, muż, teżky). W graficznym zapisie języka polskiego istnieją tylko dwie samogłoski nosowe – ą (nosowe o) i ę (nosowe e). Jednak wymowa ich waha się od wymowy nosowej, poprzez denazalizację (czyli utratę nosowości przed ł, l, np. piszemy wziął, wzięła, zaczął, zaczęła, spiął, spięła a wymawiamy najczęściej /wzioł/, /wzieła/, /zaczoł/, /zaczeła/, /spioł/, /spieła/) do wymowy asynchronicznej (rozpad ę i ą na samogłoskę ustną e, o i spółgłoskę nosową m, n, przed p, b, t, d, ć, dź, cz, dż, k, g, czyli zwartymi i zwartoszczelinowymi np. gąbka, wym. /gompka/, kąpać /kompać/, kąt /kont/, mądry /mondry/). Wymowa z pełną nosowością zachowała się w praktyce jedynie przed spółgłoskami szczelinowymi (w, f, s, z, ś, ź, sz, ż, h): wąwóz, kęs, kąsać, węszyć, mąż, kąśliwy, więzić, węch, wąchać. Ciekawym zjawiskiem jest pojawianie się w takiej pozycji również innych samogłosek nosowych w wyrazach zapożyczonych – np. w wyrazach awans (czy fajans, pasjans, "Prowansja" – wyjątkowo z a nosowym, powstałym ze zlania się co do barwy w jeden dźwięk e nosowego i o nosowego), inspektor, kunszt, rynsztok, co sprawia, że w języku polskim każda samogłoska ustna ma, przynajmniej w wymowie mniej starannej, swój odpowiednik nosowy.

Reliktowe A nosowe w języku polskim[edytuj | edytuj kod]

A nosowe (fonetycznie zapisywane jako ã, podczas gdy nosowe o jako õ) zachowało się w niektórych polskich dialektach, np. zachodniej części dialektów śląskich gdzie panuje wymowa szeroka ę jak a nosowe, niezależnie od poprzedzającej spółgłoski (np. /ciã(n)żki/, /rzãndzie/, /widzã/, /ciotkã/ itp.), w środkowej zaś części Śląska tylko ę na końcu wyrazu wymawiane jest jak a nosowe (choć często pozbawione jest nosowości, np. /widzã/)[1]. Podobnie sprawa się przedstawia z kaszubskim nosowym ã//ę: przeważa wymowa szeroka, czyli archaiczna jako a nosowe ( zapisywane jako ã), choć w Puckiem i na północy Wejherowskiego częstsza jest wymowa wąska typu e, oddawana literą ę[2].

We współczesnym języku polskim a nosowe usłyszeć można, poza pożyczkami z francuskiego, np. w słowie: "bransoletka" (wymawiane jako brãsoletka), w formie "wyłączyć" (wymowa z o nosowym lub /wyłonczyć/), ale "wyłączać" (częsta wymowa z a nosowym lub /wyłanczać/) – ta różna wymowa, niepoprawna z punktu według autorów słowników normatywnych, związana jest ze zróżnicowaniem znaczeniowym: czasowniki z -o- w temacie mają znaczenie jednokrotne, z -a- wielokrotne, podobnie jak w parach czasowników typu donosić–donaszać, wykończyć–wykańczać[3]

Samogłoski nosowe w innych językach[edytuj | edytuj kod]

Samogłoski nosowe występują w bardzo wielu językach, między innymi w języku francuskim, kaszubskim, portugalskim, nawaho, czy języku paicî.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Źródła zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Halina Karaś, Samogłoski nosowe, w internetowym leksykonie multimedialnym Gwary polskie

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Izabela Winiarska, Cechy językowe dialektu śląskiego
  2. Jerzy Treder, Fonetyka i fonologia, na podstawie Kaszubszczyzna – Kaszëbizna, pod redakcją Edwarda Brezy, Opole 2001, str. 107-124
  3. Krystyna Długosz-Kurczabowa, Dlaczego ą to nosowe o? z 12.09.2008