Samogłoska otwarta przednia niezaokrąglona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Samogłoska otwarta przednia niezaokrąglona - typ samogłoski spotykany w językach naturalnych. Symbol, który przedstawia ten dźwięk w Międzynarodowym Alfabecie Fonetycznym i X-SAMPA, to a (zwykłe a). W latach 2011-2012 komitet Międzynarodowego Towarzystwa Fonetycznego zagłosował przeciw dodaniu do MAF odrębnego symbolu () dla samogłoski otwartej centralnej niezaokrąglonej.[1]

W dialekcie miasta Hamont języka limburskiego przednie [a aː], centralne [äː] i tylne [ɑ ɑː] są odrębnymi fonemami.[2][3] Takie potrójne rozróżnienie jest bardzo rzadko spotykane.

Języki, w których występuje ten dźwięk[edytuj | edytuj kod]

  • język angielski: jako element dyftongu: I [] "ja". W wymowie wielu Anglików [a] zastępuje [æ].
  • język limburski (dialekt miasta Hamont): [pan²] "długopis", [paːns²] "brzuch"[4]

W niektórych językach występuje samogłoska otwarta centralna niezaokrąglona, nie posiadająca odrębnego symbolu IPA, zapisywana [ä], kiedy niezbędne jest rozróżnienie:

Przypisy

  1. Keating 2012 ↓, s. 245.
  2. Verhoeven 2007 ↓, s. 221.
  3. Choć Verhoeven pierwsze trzy samogłoski zapisuje jako /æ/, /æː/ i /aː/, to z czworokątu samogłoskowego na stronie 221 wynika jasno, że mają dokładnie ten sam stopień otwarcia (całkowicie otwarty), /æ/ i /æː/ są całkowicie przednie, /aː/ jest centralne, a /ɑ/ i /ɑː/ całkowicie tylne.
  4. 4,0 4,1 Verhoeven 2007 ↓, s. 221–222.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Samogłoski podstawowe
 
  przednie   centralne   tylne
przymknięte iy   ɨʉ   ɯu
prawie przymknięte   ɪʏ   ʊ  
półprzymknięte eø   ɘɵ   ɤo
średnie     ə    
półotwarte ɛœ   ɜɞ   ʌɔ
prawie otwarte æ   ɐ    
otwarte aɶ       ɑɒ
 
Uwaga. Jeśli podano dwa symbole, to znajdujący się po lewej stronie oznacza samogłoskę niezaokrągloną, a po prawej zaokrągloną.

Przykład dźwiękowy i