Samorząd Regionu Misgav

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Na mapach: 32°51′31″N 35°15′41″E/32,858611 35,261389

Samorząd Regionu Misgav
מועצה אזורית משגב
Państwo  Izrael
Dystrykt Dystrykt Północny
Siedziba Rakefet
Powierzchnia 200 km²
Populacja (2011)
• liczba ludności

23503
• gęstość 117,5 os./km²
Szczegółowy podział administracyjny
Liczba kibuców 7
Liczba moszawów 2
Liczba innych wiosek 28
Położenie na mapie Izraela
Położenie na mapie
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Izrael

Samorząd Regionu Misgav (hebr. מועצה אזורית משגב, Mo'etza Azurit Misgav; ang. Misgav Regional Council) - samorząd regionu położony w Dystrykcie Północnym, w Izraelu.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Samorząd regionu jest położony w górzystej okolicy centralnej części Dolnej i Górnej Galilei, oraz w Zachodniej Galilei. Tutejsze osady są położone w otoczeniu Doliny Sachnin, Doliny Beit HaKerem i Doliny Chananja, w pobliżu miast Karmiel i Sachnin.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Samorząd Regionu Misgav jest położony w Poddystrykcie Akka, w Dystrykcie Północnym Izraela.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Samorząd regionu skupia 37 osad rolniczych, których mieszkańcami są w 71,1% Żydzi, 27,6% Arabowie muzułmanie, 0,7% Arabowie chrześcijanie i 0,6% inni. Według danych Centralnego Biura Statystyki w 2011 roku w samorządzie mieszkało 23500 osób. Jest to populacja typowo wiejska. Według danych z 2010, przyrost naturalny w porównaniu do poprzedniego roku wyniósł 4,1%. W roku tym urodziło się 357 dzieci, a zmarło 35 osób. Całkowity przyrost naturalny wyniósł 322 osoby[1].

Populacja pod względem wieku (2009)
Wiek (w latach) Procent populacji w %
0 – 4 9,9
5 – 9 11,4
10 – 14 12,6
15 – 19 11,0
20 – 29 11,1
30 – 44 20,7
45 – 59 17,9
60 – 64 2,8
65 – 2,6


Historia[edytuj | edytuj kod]

Samorząd Regionu Misgav
Widok na kibuc Eszbal. W tle widoczne miasto Sachnin i Stadion Doha
Widok na kibuc Eszbal. W tle widoczne miasto Sachnin i Stadion Doha

Po długich wiekach panowania osmańskiego, w 1918 roku cała Palestyna w wyniku I wojny światowej znalazła się pod panowaniem Brytyjczyków, którzy utworzyli Mandat Palestyny. Tutejsze ziemie były wówczas całkowicie zdominowane przez ludność arabską. Z tego powodu żydowskie organizacje syjonistyczne napotykały na duże trudności przy wykupie gruntów, co uniemożliwiało rozwój osadnictwa żydowskiego. Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała ten obszar państwu arabskiemu[2]. Gdy kilka dni później wybuchła wojna domowa w Mandacie Palestyny, siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej rozpoczęły atakowanie żydowskich linii komunikacyjnych w całej Galilei. Po proklamacji niepodległości Izraela w maju 1948 roku wybuchła I wojna izraelsko-arabska. W maju 1948 roku Izraelczycy przeprowadzili operację "Ben-Ami", podczas której wysiedlono część nadmorskich arabskich wiosek, zabezpieczając tamtejsze linie komunikacyjne. W lipcu 1948 roku przeprowadzono operację „Dekel, a w październiku 1948 roku operację „Hiram, w wyniku których usunięto arabskie siły z Galilei. Izraelska armia wysiedliła i zniszczyła wówczas liczne arabskie wioski w Galilei. Pomimo to, tutejsze ziemie nadal pozostawały zdominowane przez Arabów.

Żydowskie osadnictwo w tej części Galilei rozpoczęło się dopiero w drugiej połowie XX wieku. W 1953 roku jako pierwszy przyczółek powstała osada Segev. Była to paramilitarna placówka będąca częścią programu Nahal, w której mieszkańcy łączyli pracę rolniczą ze służbą wojskową. W 1957 roku placówkę przekształcono w cywilny moszaw, jednak trudności ekonomiczne spowodowały, że rok później osada została prawie całkowicie opuszczona[3]. Drugą próbą było utworzenie w 1960 roku moszawu Jodfat. Osada ta otrzymała silne wsparcie, dzięki czemu mogła utrzymać się w tak trudnym otoczeniu[4]. Jednakże na początku lat 70. XX wieku w centralnym regionie Galilei istniała tylko jedna silna żydowska osada - było to miasto Karmiel. W tej sytuacji władze izraelskie uruchomiły rządowy projekt Perspektywy Galilei, którego celem było wzmocnienie pozycji demograficznej społeczności żydowskiej na północy kraju. Powstało wówczas w Galilei kilkadziesiąt żydowskich osiedli. Początkowo powstawały one jako paramilitarne placówki programu Nahal, które później przekształcano w cywilne osady. W ten sposób w 1976 roku powstał Kiszor (w 1980 r. przekształcony w cywilny kibuc)[5]. W 1979 roku założono Eszbal (przekształcony w 1997 r. w kibuc)[6]. W 1980 roku powstał Tuval, a w 1981 roku Pelech (przekształcone w 1983 r. w kibuce)[7]. Obok nich powstawały całkowicie cywilne osady rolnicze. W 1975 roku nastąpiło ponowne założenie wioski Segev. W 1977 roku powstał kibuc Moran, a rok później kibuc Lotem[8] i moszaw Szechanija (w 1980 r. przekształcony w wioskę)[9]. W 1979 roku utworzono moszaw Ja'ad, który wcześniej (od 1974 r.) funkcjonował na obrzeżu równiny przybrzeżnej, w pobliżu kibucu Jas'ur[10]. W 1979 roku utworzono kibuc Ma'ale Cvija (w 1986 r. przekształcony w wioskę)[11]. W 1980 roku powstała wioska Hararit. W skład grupy założycielskiej weszły osoby zaangażowane w medytację transcendentalną, będące zwolennikami Maharishi Mahesh Yogi. Początkowo żyli oni w bardzo prowizorycznych warunkach, pozostając prawie odcięci od innych miejscowości w regionie. W 1984 roku wybudowano drogę, rozpoczynając zrównoważony rozwój wioski. W 1992 roku grupa młodych ludzi, którzy wychowali się w Hararit, usamodzielniła się i założyła sąsiedni kibuc Jachad[12]. W 1980 roku powstały także wioski Gilon, Haraszim, Kamon, Lavon, Manof, Micpe Aviv, Michmanim i Tal-El, w 1981 roku Curit, Moreszet i Rakefet, w 1982 roku Juvalim i Koranit, w 1985 roku Har Chaluc i Szoraszim, a w 1986 roku wioska Eszchar. W 1987 roku powstał moszaw Avtalion (przekształcony w 1990 r. w wioskę komunalną)[13].

Samorząd Regionu Misgav został utworzony w 1982 roku. Początkowo skupiał on okoliczne żydowskie osady, do których później dołączyły beduińskie wioski (dołączały po ich legalizacji przez władze). W 1952 roku uznano wioskę Hamdon, w 1976 roku Sallama, w 1995 roku Kamane, w 1996 roku Dmeide, Chusnija i Ras al-Ajn, w 1999 roku Arab al-Na'im[14]. Czasami Samorząd Regionu Misgav bywa nazywany Gusz Segev (pol. Blok Segev).

Polityka[edytuj | edytuj kod]

Budynek administracji regionu Misgav przy wiosce Rakefet
Edukacja, kultura i religia w Samorządzie Regionu Misgav
Ośrodek kultury w moszawie Ja'ad
Ośrodek kultury w moszawie Ja'ad

Władze administracyjne Samorządu Regionu znajdują się przy wiosce Rakefet. Oficjalne godło samorządu zostało przyjęte w grudniu 1999 roku. Widnieje na nim wizerunek zabytkowego młyna wodnego z drzewami w tle. Młyny wodne można zwiedzać w Parku Narodowym Calmon, który w ten sposób stał się wizytówką oraz symbolem samorządu regionu[15].

Osiedla[edytuj | edytuj kod]

W 7 kibucach, 2 moszawach i 28 wioskach żyje tutaj ponad 23,5 tys. mieszkańców.

Kibuce:

Moszawy:

Wioski:
- Komunalne:




- Arabskie:

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

We wszystkich osadach znajdują się przedszkola, natomiast szkoły podstawowe są w wioskach Eszchar, Gilon, Rakefet i Segev. W wioskach Gilon i Rakefet są także szkoły średnie. W wioskach Kamane i Sallama znajdują się szkoły arabskie. Po wybuchu Intifady Al-Aksa, w październiku 2000 roku w kibucu Eszbal utworzono specjalny instytut edukacji religijnej i etnicznej tolerancji Merkaz Kijum Meszutaf (hebr. מרכז קיום משותף)[16]. Przy ośrodku działa internat, w którym mieszkają głównie żydowscy imigranci z Etiopii (felaszowie), mający trudności z asymilacją w izraelskim społeczeństwie[17]. Jest tu także Szkoła Żydowsko-Arabska Galil[18].

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Ochrona przyrody i turystyka
Typowe otoczenie tutejszych wiosek
Typowe otoczenie tutejszych wiosek

Tutejszą atrakcją turystyczną są okoliczne wzgórza porośnięte naturalnymi lasami. Są to popularne tereny do przejażdżek konnych lub pieszych wędrówek. Największą atrakcją jest głębokie wadi strumienia Calmon. Dla ochrony tego miejsca w 2005 roku utworzono Park Narodowy Calmon[19].

Panorama moszawu Jodfat oraz wzgórza Tel Jodfat z ruinami miasta Jotapata
Panorama z wioski Har Chaluc na Dolinę Beit HaKerem

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Większość tutejszych osad spełnia funkcje mieszkalne, a ich mieszkańcy dojeżdżają do pracy w okolicznych strefach przemysłowych. Cechą charakterystyczną samorządu jest bardzo duża ilość prywatnych inicjatyw gospodarczych. Tylko niewielka liczba mieszkańców utrzymuje się z działalności typowo rolniczej. Według danych z 2009 przeciętne miesięczne wynagrodzenie pracowników w samorządzie regionu Doliny Jizreel wynosiło 9599 szekli (średnia krajowa: 7070 ILS).

Transport[edytuj | edytuj kod]

Przez region przechodzi kilka głównych dróg. Wzdłuż zachodniej granicy samorządu, z południa na północ przebiega droga nr 70. Odbija od niej z zachodu na wschód droga nr 85. W 2010 roku w regionie znajdowało się 6821 zarejestrowanych pojazdów mechanicznych, w tym 5616 samochodów. W ciągu tego roku doszło do pięciu wypadków drogowych.

Przypisy

  1. Regional Councils (hebr.). W: Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2013-07-31].
  2. Oficjalna mapa podziału Palestyny opracowana przez UNSCOP (ang.). W: United Nations [on-line]. 1948. [dostęp 2013-07-31].
  3. Segev (hebr.). W: Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-08-01].
  4. Yodfat (hebr.). W: Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-07-31].
  5. Kishor (hebr.). W: Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-07-31].
  6. Eshbal (hebr.). W: Rom Galil [on-line]. [dostęp 2013-07-31].
  7. Pelekh (hebr.). W: Rom Galil [on-line]. [dostęp 2013-07-31].
  8. Lotem (hebr.). W: Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-07-31].
  9. Shekhanya (hebr.). W: Galil Net [on-line]. [dostęp 2013-08-01].
  10. Ya'ad (hebr.). W: Rom Galil [on-line]. [dostęp 2013-07-31].
  11. Ma'ale Tzviya (hebr.). W: Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-08-01].
  12. Yahad (hebr.). W: Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-07-31].
  13. Avtalyon (hebr.). W: Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-07-31].
  14. Arab Al Naim (hebr.). W: Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-08-01].
  15. Dov Gutterman: Mo'atza Ezorit Misgav (ang.). W: Flags of the World [on-line]. 2007-07-07. [dostęp 2013-08-01].
  16. Eshbal (hebr.). W: Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-07-31].
  17. Eshbal (hebr.). W: Galil Net [on-line]. [dostęp 2013-07-31].
  18. The Galilee School (hebr.). W: Center for Jewish Arab Education in Israel [on-line]. [dostęp 2013-07-31].
  19. Tzalmon National Park (hebr.). W: Israel Nature and National Parks Protection Authority [on-line]. [dostęp 2013-07-31].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]