Samospalenie (pseudonauka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy rzekomego zjawiska samozapłonu ludzkiego ciała. Zobacz też: rodzaj demonstracyjnego samobójstwa.

Samospalenie (określane również jako samozapłon, ang. Spontaneous human combustion, skrót SHC) – zjawisko polegające na samozapłonie ludzkiego ciała z nieznanych przyczyn. Istnienie zjawiska nie zostało udowodnione naukowo.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Zdaniem osób, przekonanych co do faktycznego występowania samospalenia, typowymi zjawiskami zachodzącymi w jego trakcie są jasnoniebieski kolor płomieni oraz gęsty gryzący dym wydobywający się z ciała. Do tego dochodzi jeszcze syk do złudzenia przypominający syk ulatniającego się gazu. Z ciała pozostają tylko popioły - nawet kości ulegają spaleniu, co może świadczyć o olbrzymiej temperaturze ognia albo długim czasie spalania.

Samozapłon w badaniach akademickich[edytuj | edytuj kod]

Na uniwersytecie w Leeds doktor D. J. Gee jako pierwszy zaczął poważne badania nad zjawiskiem samozapłonu. Jakiś czas później wyniki eksperymentu przedstawił w czasopiśmie Medicine, Science and the Law. Według nich picie alkoholu w żadnym wypadku nie oddziałuje na fenomen samozapłonu.

Możliwe, że od źródeł ognia zapalają się ubrania lub sprzęty, od nich zapala się ciało, wytapia się z niego tłuszcz (który często znajdowano w okolicy "samospalonych" osób), tłuszcz podsyca ogień i po dostatecznie długim czasie nawet w stosunkowo niskiej temperaturze (niższej od 1300 stopni w piecu krematoryjnym) następuje spopielenie całego ciała, włącznie z kośćmi. Czasami jednak nie ma ewidentnych dowodów na istnienie źródła, które mogłoby spowodować pożar[1].

Samospalenie w hinduizmie[edytuj | edytuj kod]

  • Jedna z współczesnych osób szeroko rekomendująca konieczność rozwoju badań naukowych nad energią kundalini , Indus Gopi Krishna , doświadczający w swoim ciele przez okres kilku miesięcy szczególnie silnego źródła ciepła ( Od środka trawił go ogień, jakby w jego wnętrzu buchał piec [2] ) wspomina przestrogę wypowiedzianą przez guru jego szwagra. Hinduistyczny guru przestrzegał iż w przypadku, gdy zajdzie rozbudzenie i przesunięcie kundaliniśakti z poziomu muladharaćakry w górę ciała kanałem nazywanym w fizjologii mistycznej hathajogi i tantryzmu jako pingalanadi ( kanał słoneczny, przeciwległy dla idanadi - kanału księżycowego )
    Quote-alpha.png
    można spłonąć na śmierć z powodu nadmiernego wewnętrznego żaru[3]
    .
  • O odczuwaniu gorąca, wypalającego od wewnątrz ciało i powodującego utratę wagi , podczas praktykowania zaleconej przez swojego guru sadhany, wspomina w autobiograficznej książce Swami Muktananda Paramahansa :
Quote-alpha.png
It grew so hot that it started to burn me everywhere..., it went on burning as if on fire.

Bhagawan Nityananda objaśniał mu:

Quote-alpha.png
It is the burning radiance of yoga

i dla ulgi polecał stosować substancję z rośliny khus[4]. Muktananda wiąże te doznania z oczyszczaniem drugiego z czterech subtelnych ciał istoty ludzkiej (śarira), postrzeganego przez mistyków indyjskich w wizjach w formie białego płomienia . Ciału temu patronuje biała bogini Sweteśwari, a jaźń związana z tym ciałem nazywana jest tajdźasa[5].

  • Intensywny proces przepływu prany, odbywający się w sposób niekontrolowany i przez kanały (nadi) drugorzędne zamiast przez kanał centralny suszumnanadi, może być przyczyną szaleństwa, samospalenia lub śmierci[6].
  • Swami Rama w swej książce: "Żyjąc wśród himalajskich mistrzów" wymienia wśród sposobów osiągania mahasamadhi również samospalenie w ciągu ułamka sekundy, poprzez medytację na manipuraćakrze (ćakrze splotu słonecznego)[7].
  • Bhagawatapurana przedstawia boginię Sati świadomie rezygnująca z życia, jako siedzącą twarzą na północ i obejmowaną przez ogień palący jej ciało fizyczne, będący celowym następstwem jej wejścia w stan medytacji[8]
Quote-alpha.png
zapowiedziała, że nie będzie dłużej używać powłoki fizycznej otrzymanej od Dakszy. Siadła na ziemi z twarzą skierowana na północ i wkrótce jej ciało objął ogień zrodzony z głębokiej medytacji
  • Informacja o tym pojawia się również w poemacie Mukundaramy Ćakrawartiego Ćandimangal (59-63):
Quote-alpha.png
w ciele Sati dzięki mocy jogi zapłonął ogień[9]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Gromb S., Lavigne X., Kerautret G., Grosleron-Gros N., Dabadie P. Spontaneous human combustion: a sometimes incomprehensible phenomenon.. „Journal of clinical forensic medicine”. 1 (7), s. 29–31, marzec 2000. doi:10.1054/jcfm.2000.0353. PMID 16083646. 
  2. 2. Klasyczna kundalini - tantra. W: Darrel Irving: Kundalini. Ognisty wąż - nowoczesne spojrzenie. Agnieszka Rolka (tł.). Wyd. 1. Bydgoszcz: Dom Wydawniczy LIMBUS, 2009, s. 37. ISBN 978-83-7191-997-8. Cytat: Od środka trawił go ogień, jakby w jego wnętrzu buchał piec.
  3. 2. Klasyczna kundalini - tantra. W: Darrel Irving: Kundalini. Ognisty wąż - nowoczesne spojrzenie. Agnieszka Rolka (tł.). Wyd. 1. Bydgoszcz: Dom Wydawniczy LIMBUS, 2009, s. 38. ISBN 978-83-7191-997-8. Cytat: można spłonąć na śmierć z powodu nadmiernego wewnętrznego żaru.
  4. 6. Spontaneous Yogic Movements. W: Swami Muktananda Paramahansa: Play of Consciousness. Chitshakti Vilas. A spiritual autobiography. Wyd. 1. Ganeshpuri: Gurudev Siddha Peeth, 1994, s. 131-2. ISBN 81-85501-18-1. (ang.)
  5. 7. The White Light. W: Swami Muktananda Paramahansa: Play of Consciousness. Chitshakti Vilas. A spiritual autobiography. Wyd. 1. Ganeshpuri: Gurudev Siddha Peeth, 1994, s. 134. ISBN 81-85501-18-1. (ang.)
  6. VIII. Hinduizm / 10. Przebudzenie kundalini jako doświadczenie szaleństwa. W: Jacek Sieradzan: Szaleństwo w religiach świata. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Wanda, 2005, s. 422. ISBN 83-89448-16-5.
  7. Swami Rama: Żyjąc wśród himalajskich mistrzów. Krzysztof Chudziński (tłum.). Wyd. 1. Bydgoszcz: Wydawnictwo Limbus, 2000. ISBN 83-7191-069-X.
  8. 5.5. Śmierć Sati. W: Barbara Grabowska: Ćandi, Sati, Parwati. Z dziejów literatury indyjskiej. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2012, s. 81. ISBN 978-83-235-0846-5. Cytat: Siadła na ziemi z twarzą skierowaną na północ i wkrótce jej ciało objął ogień zrodzony z głębokiej medytacji (BhP. 4.4.27) .
  9. 5.6. Zniszczenie ofiary Dakszy. W: Barbara Grabowska: Ćandi, Sati, Parwati. Z dziejów literatury indyjskiej. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2012, s. 81. ISBN 978-83-235-0846-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Samospalenie - najbardziej znane przypadki i naukowa próba oceny zjawiska samospalenia
  • Massimo Polidoro: SHC. W poszukiwaniu cudownego samospalenia
  • przypadek samozapłonu w Polsce: 30 stycznia 1998 r. w: Spontaniczny samozapłon - zagadka rozwiązana? , interia.pl , Tadeusz Oszubski, [1] (dostęp 2013-02-03), [2] (dostęp 2013-02-03).

Literatura przedmiotu[edytuj | edytuj kod]