Samuel Łaszcz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Herb S. Łaszcza

Samuel Łaszcz Tuczapski herbu Prawdzic (ur. 1588 - zm. 1649) – strażnik wielki koronny, znany warchoł i zagończyk XVII wieku.

Odznaczył się w walkach z Turkami w 1621 (Chocim) i 1633, ze Szwedami w 1626, Tatarami w 1624 (bitwa pod Martynowem) 1629, Kozakami w 1637-1638 (Kumejki) oraz podczas powstania Chmielnickiego. Własnym kosztem zorganizował kilka chorągwi awanturników utrzymujących się z rozboju. Osławiony szlachcic z czasów Rzeczypospolitej Obojga Narodów, starosta owrucki i kaniowski, chorąży podolski, żołnierz, banita i warchoł. Został 236 razy skazany na banicję oraz 47 obłożony infamią za gwałty i rabunki. Plotka głosi, iż niewykonanymi wyrokami sądowymi podbijał sobie delię płaszcza. Mógł to uczynić, ponieważ jako znakomity żołnierz przez długie lata znajdował się wyłącznie pod jurysdykcją hetmańską Stanisława Koniecpolskiego.

Po śmierci hetmana Łaszcz został odsądzony od strażnikowstwa. Starostwo Owruckie odstąpił Niemiryczowi w 1642 roku.

Z żoną Katarzyną Kaszowską miał córkę i dwóch bezpotomnych synów.

W Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, w haśle Makarów, Edward Rulikowski obszernie opisuje jego zatarg z rodziną Makarowiczów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]