Samuel Kinkead

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Samuel Marcus Kinkead
Sammy, Kink
35 zwycięstw
kapitan (Flight Lieutenant) kapitan (Flight Lieutenant)
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1897
Johannesburg, Transwal
Data i miejsce śmierci 12 marca 1928
Calshot, Wielka Brytania
Przebieg służby
Siły zbrojne RAF roundel.svg - RNAS, RAF
Jednostki 1 Naval Squadron, 201 Squadron RAF, 47 Squadron RAF
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji
Odznaczenia
Distinguished Service Order (Wielka Brytania) Distinguished Service Cross nadany dwukrotnie (Wielka Brytania) Distinguished Flying Cross nadany dwukrotnie (Wielka Brytania)

Samuel Marcus Kinkead (Sammy, Kink) (ur. 25 lutego 1897; zginął 12 marca 1928) – brytyjski lotnik wojskowy, as myśliwski z okresu I wojny światowej.

Urodził się w Johannesburgu w Południowej Afryce. Wyjechał do Wielkiej Brytanii i podczas I wojny światowej wstąpił w październiku 1915 do lotnictwa brytyjskiej Marynarki Wojennej (Royal Naval Air Service - RNAS).

Służył początkowo w składzie 3. Morskiego Skrzydła na Bliskim Wschodzie, podczas kampanii dardanelskiej. Zestrzelił tam w sierpniu 1916 3 samoloty, latając na myśliwcach Bristol Scout, następnie Nieuport[1].

Jesienią 1916 Kinkead powrócił do Wielkiej Brytanii, po czym służył bojowo we Francji. Początkowo stacjonował w Dunkierce, po czym w połowie 1917 został skierowany do 1. Dywizjonu Lotnictwa Marynarki, walczącego w rejonie frontu, wyposażonego w trójpłatowe myśliwce Sopwith Triplane. Miał wówczas stopień podporucznika (Flt Sub-Lt). Czwarte zwycięstwo odniósł 17 września, piąte - 17 października. Łącznie odniósł na Triplane 6 zwycięstw (wszystkie na samolocie nr N5465, ostatnie 12 listopada 1917)[1], po czym do końca roku odniósł jeszcze 5 zwycięstw na nowszym myśliwcu Sopwith Camel.

Po odpoczynku w Anglii, powrócił w marcu 1918 do swojej jednostki, która w kwietniu 1918 została przeformowana na 201. Dywizjon Royal Air Force. W składzie tego dywizjonu służył do sierpnia 1918[1], jako dowódca eskadry (flight)[2]. Latając Camelem odniósł podczas I wojny światowej 24 zwycięstwa, kończąc wojnę z wynikiem 33 zwycięstw[3].

W latach 1919-1920 walczył w składzie 47. Dywizjonu RAF podczas interwencji ententy na południu Rosji radzieckiej, latając tam na lekkich bombowcach DH-9, następnie Camelach. Zestrzelił tam kilka samolotów bolszewickich[1]. Za ataki z małej wysokości na czerwoną kawalerię 12 października 1919 w obronie Carycyna został odznaczony orderem DSO[4]. Dwa zestrzelenia zaliczono mu oficjalnie, podnosząc jego konto do 35[5]. Służył następnie jako dowódca eskadry w 30. Dywizjonie RAF i brał udział w brytyjskich interwencjach w Mezopotamii i Kurdystanie[6]

W latach 20. brał udział w składzie ekipy brytyjskiej w wyścigach wodnosamolotów Schneider Trophy. We wrześniu 1927 musiał wycofać się z wyścigu po 5. okrążeniu samolotem Gloster IV[7]. Zginął w katastrofie wodnosamolotu Supermarine S.5 podczas prób prędkości przed kolejnym wyścigiem Schneider Trophy 12 marca 1928[2].

Odznaczenia[4][edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 N. Franks: Sopwith Triplane Aces..., s.16-17
  2. 2,0 2,1 N. Franks: Nieuport Aces..., s.31-32
  3. Ilość zwycięstw według The Aerodrome. Podawane są w publikacjach 32 zwycięstwa do końca wojny, lecz mimo to 35 ogółem (np. N. Franks: Sopwith Camel Aces...), prawdopodobnie z powodu niejasnych okoliczności trzeciego zwycięstwa.
  4. 4,0 4,1 Daty odznaczeń według The Aerodrome
  5. The Aerodrome podaje daty 7 i 18 października 1918 (błędny rok?)
  6. N. Franks: Sopwith Camel Aces.. s.12-13
  7. The Schneider Trophy Race w: Flight z 6 października 1927, s. 695-699

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]