San Antonio Spurs

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Basketball pictogram.svg San Antonio Spurs
Przydomek Spurs - (ang. ostrogi)
Maskotka The Coyote
Barwy Czarne i Srebrne
Data założenia 1967 (początkowo w ABA od 1976 w NBA)
Liga NBA
Western Conference
Southwest Division
Adres San Antonio
Hala sportowa AT&T Center
Właściciel Peter Holt
Trener Gregg Popovich
Mistrzowska drużyna Spurs u prezydenta George W. Busha w 2003

San Antonio Spursamerykański zespół koszykarski, grający w lidze NBA. Spurs to jeden z najbardziej znanych i utytułowanych klubów NBA w ostatnich latach.

Historia[edytuj | edytuj kod]

1967-70: Dallas Chaparrals (ABA)[edytuj | edytuj kod]

W lutym 1967 roku grupa inwestorów z Dallas nabyła od nowo tworzącej się ligi ABA prawa do drużyny, której nadano nazwę Chaparrals[1]. W premierowym meczu (16 października 1967) Dallas Chaparrals pokonali u siebie Anaheim Amigos 129-125, a grający trener Cliff Hagan, były mistrz NBA z St. Louis Hawks, zdobył dla gospodarzy 35 punktów.

Sezon 1967-68 Chaparrals zakończyli z 46 wygranymi i 32 porażkami, zajmując drugie miejsce w Dywizji Zachodniej. W półfinale dywizji pokonali Houston Mavericks w trzech meczach (3-0), by następnie przegrać z New Orleans Buccaneers w pięciu (1-4) i nie awansować do wielkiego finału ABA. Do wyróżniających się graczy Chaparrals należeli Bob Verga, John Beasley, Cincinnatus Powell oraz wspomniany Hagan.

W sezonie 1968-69 Dallas wygrali 41 meczów (37 porażek) i zajęli 4. miejsce w dywizji, ale w play-offach ponownie zostali wyeliminowani przez New Orleans Buccaneers 3-4. Ton drużynie nadawali Powell, J. Beasley (MVP Meczu Gwiazd ABA) oraz pierwszoroczniacy Ron Boone, Glen Combs i John Smith.

W połowie trzeciego sezonu (1969-70) z funkcji trenera zwolniony został Hagan, którego zbyt krzykliwy sposób komunikowania się zaczął przeszkadzać zawodnikom oraz kierownictwu drużyny. Jego miejsce zajął dyrektor klubu Max Williams. Chaparrals odnieśli 45 zwycięstw (w 84 meczach), kończąc sezon regularny na 2. miejscu w dywizji. W rozgrywkach posezonowych znowu nie odnieśli sukcesu, odpadając z Los Angeles Stars (2-4). Zawodnikami, na których opierała się gra Dallas, byli Combs, Powell, Manny Leaks i J. Beasley.

1970-71: Texas Chaparrals (ABA)[edytuj | edytuj kod]

W 1970 roku postanowiono zmienić nazwę na Texas Chaparrals i przenieść niektóre spotkania do mniejszych miast stanu, próbując w ten sposób zdobyć nowych kibiców. Pomysł okazał się jednak zupełną klapą do tego stopnia, że 5 stycznia 1971 na mecz w Fort Worth przeciwko Pittsburgh Condors przyszło około 200 widzów, zmuszając kierownictwo do odwołania pozostałych zaplanowanych meczów i przeniesienia ich do Dallas.

Sezon 1970-71 był znacznie słabszy od poprzednich. Z zespołu do Kentucky Colonels odszedł Powell, a w trakcie sezonu do Utah Stars Boone i Combs (w ich miejsce przybyli Donnie Freeman i Wayne Hightower). Drużyna wygrała tylko 30 meczów (przegrała 54) i musiała rozegrać dodatkowe spotkanie przeciwko Denver Rockets o ostatnie premiowane grą w turnieju posezonowym miejsce. W potyczce dwóch najsłabszych ekip w lidze górą byli Chaparrals i to oni awansowali dalej. Wcześniej, po kilkunastu meczach podał się do dymisji Max Williams, którego zastąpił Bill Blakeley. W play-offach Utah Stars w 5 dni pozbawili Texas złudzeń, wygrywając w 4 potyczkach do zera.

Liderem zespołu okazał się Freeman, wybrany do drugiej piątki sezonu. Zagrał także w Meczu Gwiazd ABA.

1971-73: Dallas Chaparrals (ABA)[edytuj | edytuj kod]

Po nieudanych eksperymentach klub wrócił do oryginalnej nazwy i gwarantujących frekwencję meczów w Dallas, gdzie 21 września 1971 rozegrano pierwsze pokazowe zawody pomiędzy zespołami konkurujących lig: NBA i ABA. Millwaukee Bucks z Kareemem Abdulem-Jabbarem pokonali gospodarzy 106-103, a wydarzenie obejrzało rekordowe w historii Chaparrals 7 800 widzów.

W sezonie regularnym 1971-72 nowy trener Tom Nissalke poprowadził zespół do 42 zwycięstw (i tylu samo porażek) oraz 3. miejsca w dywizji, gwarantującego udział w play-offach. Władze ABA przyznały mu tytuł Trenera Roku, ale mimo wyróżnienia Utah Stars ponownie okazali się lepsi, nie dając szans jego podopiecznym (porażka 0-4), wśród których najlepszym zawodnikiem był wybrany do pierwszej piątki sezonu Freeman.

Przed sezonem 1972-73 odszedł Nissalke, który znalazł pracę w NBA, a nowym szkoleniowcem został Babe McCarthy. Odszedł również Freeman i Chaparrals zagrali najsłabszy sezon w historii swoich występów w ABA, osiągając tylko 28 wygranych w 84 meczach. Zajęli ostatnie miejsce w dywizji i po raz pierwszy nie awansowali do play-offów. McCarthy'emu, który osiągnął bilans 24-48, podziękowano za pracę, a w jego miejsce zatrudniono na kilka ostatnich meczów Dave'a Browna, który spisał się równie słabo. Rolę najlepszego strzelca przejął Rich Jones, a do piątki debiutantów wybrany został James Silas, gracz, którego numer - 13 - San Antonio Spurs miało w przyszłości zastrzec.

1973-76: San Antonio Spurs (ABA)[edytuj | edytuj kod]

Po katastrofalnym sezonie i z powodu regularnie spadającej frekwencji latem 1973 roku właściciele Chaparrals zdecydowali się oddać drużynę w trzyletni leasing grupie inwestorów z San Antonio, która przeniosła ją do swojego miasta i przemianowała na Spurs (pierwotnie - Gunslingers). Gdy niewielkie na początku zainteresowanie występami Ostróg zaczęło wraz ze zwycięstwami wzrastać, strony doszły do porozumienia i po kilku miesiącach dokonano całkowitego przejęcia klubu.

Pierwszym mecz pod nowym szyldem San Antonio Spurs rozegrali 10 października 1973 roku, ulegając we własnej hali prowadzonym z ławki trenerskiej przez Wilta Chamberlaina San Diego Conquistadors 106-121, a spotkanie w HemisFair Arena obejrzało 5 879 widzów.

Nagrody zawodników Spurs w NBA (po sezonie 2011-12)[edytuj | edytuj kod]

  • MVP Finału NBA (5 razy): Tim Duncan (3), Tony Parker, Kawhi Leonard
  • NBA MVP (3 razy): David Robinson, Tim Duncan (2)
  • Występy w Meczach Gwiazd NBA (47 razy): George Gervin (9), Larry Kenon (2), Artis Gilmore (2), Alvin Robertson (3), David Robinson (10), Sean Elliott (2), Tim Duncan (13), Manu Ginobili (2), Tony Parker (4)
  • MVP Meczu Gwiazd NBA (2 razy): George Gervin, Tim Duncan
  • Pierwsza piątka NBA (18 razy): George Gervin (5), David Robinson (4), Tim Duncan (9)
  • Druga piątka NBA (9 razy): George Gervin (2), Alvin Robertson, David Robinson (2), Tim Duncan (3), Tony Parker
  • Trzecia piątka NBA (9 razy): David Robinson (4), Dennis Rodman, Manu Ginobili (2), Tony Parker, Tim Duncan
  • Debiutant roku NBA (2 razy): David Robinson, Tim Duncan
  • Pierwsza piątka debiutantów NBA (7 razy): Greg Anderson, Willie Anderson, David Robinson, Tim Duncan, Tony Parker, Gary Neal, Kawhi Leonard
  • Druga piątka debiutantów NBA (3 razy): Sean Elliott, Manu Ginobili, DeJuan Blair
  • Defensywny gracz roku NBA (2 razy): Alvin Robertson, David Robinson
  • Pierwsza defensywna piątka NBA (19 razy): Alvin Robertson, David Robinson (4), Dennis Rodman, Tim Duncan (8), Bruce Bowen (5)
  • Druga defensywna piątka NBA (17 razy): George Johnson, Alvin Robertson (3), David Robinson (5), Dennis Rodman, Tim Duncan (5), Bruce Bowen (2)
  • Najlepszy rezerwowy NBA (1 raz): Manu Ginobili
  • Nagroda za sportową postawę (3 razy): Avery Johnson, David Robinson, Steve Smith
  • Nagroda dla gracza, który poczynił największe postępy (1 raz): Alvin Robertson
  • Nagroda IBM (6 razy): David Robinson (5), Tim Duncan
  • Gracz tygodnia NBA (56 razy): George Gervin (4), Ron Brewer, Artis Gilmore, Alvin Robertson (2), Terry Cummings, David Robinson (15), Sean Elliott, Tim Duncan (20), Derek Anderson, Bruce Bowen, Tony Parker (6), Manu Ginobili (3)
  • Gracz miesiąca NBA (10 razy): George Gervin, Alvin Robertson, David Robinson (4), Tim Duncan (4)
  • Debiutant miesiąca NBA (16 razy): Greg Anderson, Willie Anderson, David Robinson (6), Tim Duncan (6), Manu Ginobili, Beno Udrih

Mistrzowie NBA[edytuj | edytuj kod]

Alamodome - hala, w której "Ostrogi" walczyły o swoje pierwsze mistrzostwo NBA w 1999 roku

Pierwsze mistrzostwo w historii klub zdobył w 1999, kiedy to, będącego u szczytu kariery Davida Robinsona wsparł nowy nabytek – Tim Duncan. Spurs zdominowali ligę, kończąc sezon regularny z dorobkiem 37-13 (sezon był skrócony z powodu lokautu). W play-offach osiągnęli wynik 15-2, pokonując kolejno Minnesota Timberwolves 3-1, Los Angeles Lakers 4-0, Portland Trail Blazers 4-0 i w finale New York Knicks 4-1.

Cztery lata później, w sezonie 2002-2003 Spurs rozpoczęli rozgrywki w nowej hali SBS Center. W trakcie sezonu Podpora "Ostróg", David Robinson, ogłosił, że będzie to jego ostatni sezon w lidze. Zmotywowani tym faktem Spurs osiągnęli znakomity wynik w sezonie zasadniczym 60-22. Po zaciętych pojedynkach w finałach – kolejno Phoenix Suns, mistrz w latach 2000-2002 Los Angeles Lakers, Dallas Mavericks – spotkali się w finale ligi z, prowadzonymi przez Jasona Kidda, New Jersey Nets. Po zaciętych, acz mało efektownych pojedynkach, Spurs wygrali 4-2.

W 2005 zespół grał trzeci raz w finale NBA. Wcześniej w pierwszej rundzie play-off zespół pokonał Seattle SuperSonics w stosunku 4-2. W kolejnej fazie ich przeciwnikiem był zespół Phoenix Suns – rewelacja sezonu 2005. Rywalizacja była bardzo zacięta, jednak zwycięzcami okazali się zawodnicy Spurs, którzy wygrali tę serię 4-1. W finale Spurs pokonali mistrzów poprzedniego sezonu Detroit Pistons 4-3. Kolejny raz MVP finałów został lider drużyny San Antonio – Tim Duncan.

Czwarte mistrzostwo NBA zdobyli w 2007. Gładko wygrali rywalizację w finale z Cleveland Cavaliers nie ponosząc porażki. Zwyciężali kolejno: 85:76, 103:92, 75:72 i 83:82. MVP finałów tym razem został francuski rozgrywający, Tony Parker.

Spurs zdobyli kolejne mistrzostwo ligi w sezonie 2013/14, pokonując w Finale Miami Heat 4–1[2].

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

ABA[edytuj | edytuj kod]

Trener Lata Sezon regularny Play-offs Suma
meczów
Z P Z P
Cliff Hagan 1967-70 109 90 7 8 214
Max Williams 1970 28 32 2 4 66
Bill Blakeley 1970-71 25 40 1 4 70
Tom Nissalke 1971-72, 1973-74 105 91 3 8 207
Babe McCarthy 1972-73 24 48 - - 72
Dave Brown 1973 4 8 2 2 16
Bob Bass 1974-76 83 57 5 8 153

Kadra[edytuj | edytuj kod]

Tim Duncan - pięciokrotny mistrz NBA

Skład w sezonie 2013/2014[edytuj | edytuj kod]

San Antonio Spurs
Nr Poz. Nar. Nazwisko i imię Data urodzenia Wzrost Waga
11 C/F Stany Zjednoczone Ayres, Jeff 1987–04–29 206 cm 113 kg
16 C/F Australia Baynes, Aron 1986–12–09 208 cm 118 kg
3 SG Włochy Belinelli, Marco 1986–03–25 196 cm 88 kg
15 PF Stany Zjednoczone Bonner, Matt 1980–04–05 208 cm 107 kg
23 F Stany Zjednoczone Daye, Austin 1988–06–05 211 cm 91 kg
33 C/F Francja Diaw, Boris 1982–04–16 203 cm 107 kg
21 C/F Stany Zjednoczone Duncan, Tim 1976–04–25 211 cm 116 kg
20 SG Argentyna Ginóbili, Manu 1977–07–28 198 cm 93 kg
4 G/F Stany Zjednoczone Green, Danny 1987–06–22 198 cm 95 kg
7 SF Stany Zjednoczone James, Damion 1987–10–07 201 cm 102 kg
5 PG Kanada Joseph, Cory 1991–08–20 191 cm 84 kg
2 SF Stany Zjednoczone Leonard, Kawhi 1991–06–29 201 cm 102 kg
8 PG Australia Mills, Patrick 1988–08–11 183 cm 84 kg
9 PG Francja Parker, Tony 1982–05–17 188 cm 84 kg
22 C Brazylia Splitter, Tiago 1985–01–01 211 cm 109 kg
Trener: Stany Zjednoczone Gregg Popovich
Asystenci: Jim Boylen • Sean Marks • Chip Engelland • Chad Forcier • Ime Udoka

Zastrzeżone numery[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Chaparral to po polsku kukawka, ptak żyjący m.in. w Teksasie.
  2. Spurs beat Heat 104-87 in Game 5 to win NBA title (ang.). nba.com. [dostęp 2014-06-16].