San Giorgio Maggiore

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
San Giorgio Maggiore
Wyspa widziana z lotu ptaka
Wyspa widziana z lotu ptaka
Kontynent Europa
Państwo  Włochy
Akwen Morze Adriatyckie
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
San Giorgio Maggiore
San Giorgio Maggiore
Ziemia 45°25′41″N 12°20′37″E/45,428056 12,343611
Mapa wyspy
Mapa wyspy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

San Giorgio Maggiore (wł. Święty Jerzy Większa) − wyspa Laguny Weneckiej na północy Morza Adriatyckiego, u wybrzeży Wenecji Euganejskiej.

San Giorgio Maggiore jest niewielką wyspą położoną naprzeciw Placu św. Marka w Wenecji. Od Giudecchi oddziela ją niewielki kanał Grazia. Z pozstałych stron oblewają ją wody Kanału Giudecchi, Basenu św. Marka, Kanału św. Marka. Na południe od wyspy otwiera się akwen Laguny Weneckiej. Wyspa stanowi część dzielnicy Sestiere di San Marco.

Historia[1][edytuj | edytuj kod]

Od momentu założenia miasta wyspa San Giorgio Maggiore była własnością rodziny patrycjuszyweneckich Memmo. Nazywana była wówczas Isola Memmia.

Na przełomie VIII-IX w. na wyspie wzniesiono drewniany kościół dedykowany św. Jerzemu. Od tego czasu wenecjanie zaczęli nazywać ją Święty Jerzy Większa dla odróżnienia od położonej w Lagunie Weneckiej wyspy San Giorgio in Alga. W 982 doża Tribuno Memmo ofiarował ją benedyktynowi Giovanniemu Morosiniemu. Mnich ten zdecydował się na wybudowanie opactwa San Giorgio Maggiore, którego został pierwszym opatem[2].

O znaczeniu kulturowym i religijnym opactwa, które wzrastało z biegiem wieków, świadczy widoczna od strony Placu św. Marka fasada Bazyliki San Giorgio Maggiore według projektu Andrea Palladio. Podczas okupacji napoleońskiej opactwo uległo kasacie. Wyspę zamieniono na siedzibę garnizonu wojskowego. Funkcję tę wyspa pełniła również pod panowaniem Austro-Węgier oraz Zjednoczonego Królestwa Włoch. Po północnej stronie wyspy utworzono basen mający służyć jako przystań. Wyspa zaczęła służyć jako swego rodzaju wolna strefa ekonomiczna.

W 1800 na wyspie odbyły się konklawe i koronacja papieża Piusa VII.

W 1951 rząd włoski udostępnił budowle i teren na wyspie organizacji Fondazione Cini[3], która miała zająć się restauracją zabytków i udostępnieniem wyspy szeroko rozumianej publice. Wzniesiono wówczas amfiteatr - Teatro Verde, inaugurując go w 1954. Na wyspie otwarto również szkołę nurkowania Giorgio Cini.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Do najważniejszych budowli na wyspie należą Opactwo San Giorgio Maggiore oraz Bazylika San Giorgio Maggiore.

Przypisy

  1. Luoghi dello spirito: eremi, conventi, abbazie. Mediolan: Touring Club Italiano, 2004, s. 61. ISBN 88-365-3056-7.
  2. Gregorio Penco: Storia del monachesimo in Italia: dalle origini alla fine del Medioevo. Mediolan: Editoriale Jaca Book, 1995, s. 203. ISBN 88-16-30286-0.
  3. Fondazione Giorgio Cini (wł.). www.cini.it. [dostęp 2010-08-21].