Sanktuarium Wambierzyckiej Królowej Rodzin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bazylika Nawiedzenia NMP
w Wambierzycach
Sanktuarium Królowej Rodzin
Distinctive emblem for cultural property.svg A/1678/133 z 2 stycznia 1950[1]
Bazylika w Wambierzycach
Bazylika w Wambierzycach
Państwo  Polska
Miejscowość Wambierzyce
Wyznanie katolickie
Kościół Kościół łaciński
bazylika mniejsza
• nadający tytuł
od 1936-02-2222 lutego 1936
Pius XI
Wezwanie Nawiedzenia NMP
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Bazylika Nawiedzenia NMPw Wambierzycach
Bazylika Nawiedzenia NMP
w Wambierzycach
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bazylika Nawiedzenia NMPw Wambierzycach
Bazylika Nawiedzenia NMP
w Wambierzycach
Ziemia 50°29′24″N 16°27′17″E/50,490000 16,454722Na mapach: 50°29′24″N 16°27′17″E/50,490000 16,454722
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Bazylika pw. Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny w Wambierzycach, Sanktuarium Wambierzyckiej Królowej Rodzin Patronki Ziemi Kłodzkiej[2] - barokowa bazylika znajdująca się w Wambierzycach. Wybudowana została w latach 1715 - 1723. W roku 1936 papież Pius XI nadał kościołowi tytuł bazyliki mniejszej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obecna bazylika stoi na wzgórzu, gdzie w XII wieku w niszy wysokiego drzewa umieszczono figurkę Matki Boskiej. Według kronik w 1218 roku ociemniały Jan z Raszewa odzyskał w tym miejscu wzrok. Po tym zdarzeniu do Wambierzyc zaczęło podróżować wielu pielgrzymów. Wkrótce pod drzewem z figurką postawiono ołtarz, a po bokach lichtarz i chrzcielnicę. W 1263 roku na wzgórzu powstał drewniany kościół.

W 1512 roku Ludwik von Panwitz wzniósł większą świątynię wybudowaną z cegły. Został on jednak zrujnowany podczas wojny trzydziestoletniej. W latach 1695-1711 wybudowano nowy kościół, który jednak szybko zaczął się walić i został rozebrany w 1714 roku. W latach 1715-1723 powstała kolejna świątynia wybudowana przez hrabiego Franciszka Antoniego von Goetzena, która przetrwała do dziś.

W 1936 roku papież Pius XI nadał kościołowi tytuł bazyliki mniejszej. 17 sierpnia 1980 roku kardynał Stefan Wyszyński dokonał koronacji figurki Matki Bożej nadając jej tytuł Wambierzyckiej Królowej Rodzin.


Wnętrze bazyliki

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Prezbiterium jest oddzielone od nawy kratą. Ołtarz główny jest dziełem Karla Sebastiana Flackera. W centrum znajduje się rzeźba Madonny z Dzieciątkiem adorowana przez dwa anioły. Figurka wykonana z drewna lipowego ma 28 cm. Pochodzi z końca XIV w.

W nawie po stronie południowej znajduje się barokowa ambona, dzieło Flackera z 1723. Jest ona ilustracją hymnu Magnificat. Ambonę wieńczy postać Ducha Świętego, poniżej widnieje Madonna w otoczeniu aniołów. Na baldachimie siedzą personifikacje kontynentów: Ameryki, Europy, Azji i Afryki. Na korpusie znajdują się rzeźby czterech ewangelistów. We wnękach prezbiterium umieszczono ołtarze pochodzące z XIX w. Od wschodu są to ołtarze: św. Jana Nepomucena, św. Walentego, św. Anny, św. Józefa i św. Antoniego. Ponad drzwiami na ścianie północnej wiszą obrazy św. Jadwigi Śląskiej, św. Otylii i św. Apolonii, a na ścianie północnej św. Jana Sarkandra, św. Franciszka Ksawerego i św. Karola Boromeusza[3].

Przypisy

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych - województwo dolnośląskie (pol.). 31 marca 2014.
  2. „Sanktuarium Wambierzyckiej Królowej Rodzin”
  3. Opis wg A. Mitkowska, Wambierzyce, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1984, s. 56-58.