Sant’Apollinare Nuovo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nowa bazylika św. Apolinarego w Rawennie
Sant’Apollinare Nuovo
Nowa bazylika św. Apolinarego w Rawennie
Państwo  Włochy
Miejscowość Rawenna
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie św. Apolinarego
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Nowa bazylika św. Apolinarego w Rawennie
Nowa bazylika św. Apolinarego w Rawennie
Ziemia 44°25′00,73″N 12°12′14,90″E/44,416870 12,204140Na mapach: 44°25′00,73″N 12°12′14,90″E/44,416870 12,204140
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wnętrze kościoła z orszakiem męczennic

Sant’Apollinare Nuovobazylika znajdująca się w Rawennie. Jeden z wczesnochrześcijańskich zabytków, zaliczany także do okresu bizantyńskiego, wpisany w 1996 na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Kościół został wybudowany na początku VI wieku przez króla Ostrogotów Teodoryka jako kaplica pałacowa, przeznaczona dla arian. Po zdobyciu Rawenny w 540 roku przez Bizantyńczyków, za Justyniana Wielkiego, kościół w 561 roku został ponownie konsekrowany i przekazany katolikom. Nadano mu wówczas wezwanie św. Marcina z Tours i częściowo zmieniono wystrój wnętrza. Wezwanie św. Apolinarego bazylika otrzymała dopiero w IX wieku, gdy sprowadzono do niej z Sant’Apollinare in Classe relikwie tego świętego. Od niego pochodzi nazwa budowli: nowa bazylika św. Apolinarego (starszą był Sant’Apollinare in Classe).

Ściany boczne bazyliki dekorowane są mozaikami składającymi się z trzech pasów przedstawień. W górnym ukazano sceny z Nowego Testamentu: cuda Jezusa i jego mękę. Poniżej, między oknami, apostołów i proroków. Pas dolny pierwotnie ukazywał dwa orszaki dworskie – orszak króla Teodoryka, opuszczającego swój pałac i zmierzający ku Chrystusowi oraz orszak królowej, która wychodzi z portu Classe i zmierza ku Maryi z Dzieciątkiem. Ten drugi dodatkowo poprzedzają Trzej Królowie. Te dwa najniższe ciągi scen zostały przerobione w VI wieku tak, iż obecnie ukazują dwie procesje – męczenników i męczennic. Podczas tej modyfikacji, zapewne omyłkowo, z mozaiki z pałacem Teodoryka niezbyt dokładnie usunięto wizerunki orantów, pozostawiając ich dłonie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jastrzębowska Elżbieta, Sztuka wczesnochrześcijańska, Warszawa 1988.
  • Kłosińska Janina, Sztuka bizantyńska, Warszawa 1975.
  • Stern Henri, Sztuka bizantyńska, Warszawa 1975.