Santiago Carrillo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Santiago Carrillo w 2006

Santiago Carrillo (ur. 18 stycznia 1915 w Gijón, zm. 18 września 2012 w Madrycie) – hiszpański polityk, komunista, w latach 1960–1982 sekretarz generalny Komunistycznej Partii Hiszpanii (KPH).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1928 wstąpił do młodzieżówki socjalistycznej. W latach 1934–1936 był więziony, a po zwolnieniu wstąpił do KPH[1]. W listopadzie 1936, podczas oblężenia Madrytu przez frankistów, był komisarzem ds. porządku publicznego. Zabito wówczas ok. 10 tys. jeńców z armii gen. Francisco Franco[potrzebne źródło]. Od 1937 członek KC KPH.

W latach 1936–1976 przebywał na emigracji – najpierw wyjechał do ZSRR, a następnie do Francji. Kierował partyzanckimi działaniami partii komunistycznej usiłującej obalić gen. Franco. Był odpowiedzialny za czystki w partii komunistycznej i za mordowanie przeciwników politycznych[potrzebne źródło]. Do 1956 pozostawał zagorzałym stalinowcem (w sierpniu 1948 spotkał się ze Stalinem osobiście). Po sowieckiej inwazji na Węgry zerwał ze stalinizmem.

3 lipca 1960 został szefem KPH. Kierował partią z Paryża, a do Hiszpanii wrócił dopiero po śmierci gen. Franco w 1975. W sierpniu 1968 potępił inwazję wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację. W latach 70. stał się zwolennikiem eurokomunizmu (współtwórca tej ideologii) i zwolennikiem pojednania z demokratami, socjalistami i reformistami z obozu Franco. Po 1976 poparł wprowadzenie ustroju parlamentarnego w Hiszpanii. Zaprzyjaźnił się z królem Juanem Carlosem i z premierem Adolfo Suarezem. W 1977 został wybrany do Kongresu Deputowanych. Poparł przystąpienie Hiszpanii do NATO i EWG. W 1982 odstąpił od eurokomunizmu, wywołując tym rozłam w KPH. W tym samym roku przestał pełnić funkcję sekretarza generalnego partii. W 1985 został usunięty z KPH, po czym założył własną partię o nazwie Partido de los Trabajadores de España-Unidad Comunista – "Partia Pracujących Hiszpanii – Jedność Robotnicza", której przewodniczącym był do 1991.

Zmarł w 2012 roku w wieku 97 lat.

- Gdyby wszyscy komuniści byli tacy, jak Santiago Carrillo, świat byłby lepszy i piękniejszy - napisała o nim Oriana Fallaci, której udzielił wywiadu w 1975 roku, na kilka miesięcy przed śmiercią Franco, precyzyjnie przewidując w nim pokojowe przejście Hiszpanii od dyktatury do demokracji.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Nowa encyklopedia powszechna PWN t. 1, Warszawa 1998.