Santillana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Santillana
Santillana.jpg
Imię i nazwisko Carlos Alonso González
Data i miejsce
urodzenia
23 sierpnia 1952
Santillana del Mar,  Hiszpania
Pozycja Napastnik
Wzrost 175 cm
Kariera juniorska

1966-1970
Satélite
Barreda
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1970-1971
1971-1988
Racing Santander
Real Madryt
35 (17)
461 (186)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1971
1975-1985
Hiszpania Hiszpania U-23
 Hiszpania
1 (0)
56 (15)

Carlos Alonso González, znany bardziej jako Santillana (ur. 23 sierpnia 1952 roku w Santillana del Mar, w Kantabrii) – były hiszpański piłkarz, grający w reprezentacji Hiszpanii oraz w Racingu Santander i Realu Madryt na pozycji napastnika.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Jego przydomek wywodzi się od nazwy miasta, gdzie się urodził. Karierę rozpoczynał w klubach Satélite i Barreda. Szybko trafił do największego klubu regionu Racingu Santander, wówczas grającego w drugiej lidze, gdzie spędził sezon 1970/71. Dla tego klubu strzelił 17 bramek. Od następnego sezonu grał już w Realu Madryt, gdzie grał do końca swojej kariery w roku 1988. Z Realem zdobył 9 razy mistrzostwo Hiszpanii (1972, 1975, 1976, 1978, 1979, 1980, 1986, 1987 y 1988), cztery razy Puchar Hiszpanii (1974, 1975, 1980 i 1982) i dwa razy Puchar UEFA (1985 y 1986). Rozegrał 778 meczów w barawach pierwszego zespołu (ten rekord poprawił dopiero Manuel Sanchis w sezonie 1997/98), w których zdobył 352 gole (w lidze 461 spotkań, 186 goli; w Pucharze Hiszpanii 84 spotkania i 49 goli; w Pucharze Europy 46 spotkań i 21 goli; w Superpucharze Hiszpanii 13 spotkań i 11 goli; w Pucharze UEFA 28 spotkań i 15 goli; w meczach towarzyskich 146 spotkań i 70 goli).

Obecnie sprawuje funkcję przedstawiciela na Hiszpanię producenta sprzętu sportowego – firmy Reebok.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W barwach narodowych rozegrał 56 spotkań i zdobył 15 bramek. Reprezentował Hiszpanię dwa razy na Mistrzostwach Świata (Argentyna 1978 i Hiszpania 1982) oraz na Mistrzostwach Europy w 1984 we Francji, gdzie grał w przegranym przez Hiszpanię meczu finałowym.

Jego trzy bramki przeciwko Bułgarii w barwach reprezentacji olimpijskiej zadecydowały o awansie Polski do Igrzysk Olimpijskich w 1972 roku, kosztem właśnie Bułgarów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]