Saoul Mamby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Saoul Mamby
Pseudonim Sweet
Data i miejsce urodzenia 4 czerwca 1947
Nowy Jork
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa lekkopółśrednia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 85
Zwycięstwa 45
Przez nokauty 19
Porażki 34
Remisy 6

Saoul Paul Mamby (ur. 4 czerwca 1947 w Nowym Jorku) – amerykański bokser, mistrz świata WBC w wadze lekkopółśredniej (1980–1982). W latach 1969–2008 stoczył 85 profesjonalnych walk – ostatnią w wieku 60 lat – co czyni go najstarszym zawodowym bokserem, który wystąpił w oficjalnym starciu.

Kariera bokserska[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z Bronxu. Jest synem Jamajczyka i Hiszpanki. Amatorską karierę bokserską rozpoczął w wieku 18 lat w 1965 roku. Dwa lata później przerwało ją powołanie do wojska i wyjazd do Wietnamu, gdzie walczył na froncie w szeregach piechoty. Po demobilizacji w 1969 roku przeszedł na zawodowstwo (amatorski bilans 25-5-0)[1][2].

Boks zawodowy[edytuj | edytuj kod]

W swoim profesjonalnym debiucie pokonał na punkty Roya Grossa (ówcześnie 1-3-0)[3]. Osiem lat później, w październiku 1977 roku, po raz pierwszy walczył o mistrzostwo świata. W tajlandzkim Korat City przegrał w kontrowersyjnych okolicznościach z miejscowym zawodnikiem Saensakiem Muangsurinem (10-1-0) przez niejednogłośną decyzję w pojedynku o pas organizacji WBC w wadze lekkopółśredniej (do 154 funtów)[2].

Seria kolejnych sześciu zwycięstw zapewniła mu drugą szansę walki o mistrzostwo świata WBC. 23 lutego 1980 roku pokonał w Seulu Koreańczyka Sang Hyun Kima (30-2-2) przez techniczny nokaut w 14. rundzie. Pięć miesięcy później, w pierwszej obronie tytułu, a zarazem jednej z najlepszych swoich walk, znokautował byłego mistrza świata wagi lekkiej Portorykańczyka Estebana de Jesúsa (58-4-0). Mistrzostwo obronił jeszcze czterokrotnie. Ostatecznie utracił je w czerwcu 1982 roku na rzecz Leroya Haleya (45-2-2) na podstawie niejednogłośnej decyzji sędziów. Dwukrotnie bez powodzenia starał się odzyskać pas. W 1983 roku przegrał przez jednogłośną decyzję w rewanżu z Haleyem, a rok później uległ nowemu mistrzowi Billy'emu Costello (28-0-0)[2].

W 1990 roku, mając 43 lata i legitymując się bilansem 41-23-6, pokonał młodszego od siebie o 18 lat Larry'ego Barnesa (17-0-0) w walce o mistrzostwo stanu Nowy Jork w wadze półśredniej. W następnych latach przegrał jednak 10 z 13 walk i po porażce z Kentem Hardee (20-6-1) w 2000 roku w wieku 53 lat zakończył karierę[2].

8 marca 2008 roku, mając 60 lat i będąc dziadkiem 11 wnucząt, powrócił na zawodowy ring. W George Town na Kajmanach przegrał po 10 rundach przez jednogłośną decyzję z 32-letnim Jamajczykiem Anthonym Osbournem (6-25-1). Tym samym jest uznawany za najstarszego boksera, który stoczył oficjalną profesjonalną walkę[1]. Mamby słynie z umiejętności defensywnych i ponadprzeciętnej odporności na ciosy[1][2]. W swojej 43-letniej sportowej karierze tylko raz przegrał przed czasem (w 1993 roku z Derrellem Coleyem przez TKO).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Larry Fine: Mamby wants another world title at 60 (ang.). Reuters, 18 marca 2008. [dostęp 2009-07-08].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Ted Sares: Saoul Mamby: A Very Memorable Boxer (ang.). East Side Boxing. [dostęp 2009-07-08].
  3. Boxer: Saoul Mamby (ang.). BoxRec.com. [dostęp 2009-07-08].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]