Saqaliba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Saqaliba, Sakaliba (ar. صقالبة, lp. Siqlab) — zbiorcza nazwa słowiańskich najemników i niewolników w średniowiecznym świecie arabskim. Wyraz ten najpewniej jest kalką językową z greckiego wyrazu określającego Słowian – Sklabonei.

Perski kronikarz Ibn al-Faqih pisał, że istniały dwie grupy Saqaliba – śniadoskórzy i ciemnowłosi z brzegów morza oraz bladolicy i jasnowłosi z głębi lądu. Abu Zayd al-Balkhi pisał o trzech głównych miejscach pochodzenia owych – Kuyaba (zdaniem Grekowa jest to Kijów), Slavia (w średniowieczu tak określano m.in. Maklemburgię i Pomorze Zachodnie) oraz Artania (najpewniej okolice Jarosławia, gdzie odnaleziono skarb z arabskimi monetami). Natomiast Ibrahim ibn Jakub lokował centrum Saqaliba gdzieś na Bałkanach, na zachód od Bułgarii.

Mu’awija I miał mieć w Syrii armię złożoną z 5000 Saqaliba w latach 60. VII wieku.

Niektórzy Sakalibowie mieli po upadku Kalifatu Kordobańskiego być władcami taif, czyli muzułmańskich księstw na Półwyspie Iberyjskim.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • S. Barton, Historia Hiszpanii, tłum. Agnieszka Mścichowska i Marcin Mścichowski, Książka i Wiedza, Warszawa 2011
  • Islam na Bałkanach: Religia i społeczeństwo między Europą a światem arabskim – HT Norris
  • Rasy i Niewolnictwo na Bliskim Wschodzie – Oxford Univ Press 1994.