Sarangi
Sarangi - instrument strunowy pochodzenia arabskiego. Składa się z 3 strun głównych, wykonanych z kozich jelit, oraz kilkunastu(do kilkudziesięciu) stalowych strun burdonowych [1]. Sarangi są znane a całym obszarze Indii, Nepalu i Pakistanu, lecz stanowią szczególnie ważny instrument w muzyce hindustańskiej popularnej na północy Półwyspu Indyjskiego. Jest to instrument wykorzystywany głównie w muzyce religijnej a także do akompaniamentu aktorom podczas przedstawień teatralnych.
Spis treści |
Technika gry [edytuj]
Na sarangi gra się małym smyczkiem. Ze względu na to, że sarangi nie posiadają progów, a na podstrunnicy umieszczone są struny burdonowe, stosuje się tzw. technikę paznokciową, wykorzystując skrócenie strun przy przesuwaniu paznokciem lewej ręki wzdłuż strun. Pozwala to na uzyskanie wielu płynnych tonów, z drugiej strony sprawia, że sarangi uchodzą za jeden z najtrudniejszych instrumentów pod względem koniecznych umiejętności technicznych[2].
Wątpliwości nazewnicze [edytuj]
W Nepalu pod nazwą sarangi znany jest zupełnie inny instrument smyczkowy zbliżony budową do bengalskiej sarindy. Nie posiada on strun burdonowych, nie stosuje w grze na nim techniki paznokciowej.
W Pendżabie popularna jest nieco mniejsza odmiana tego instrumentu, zwana ćhoti sarangi ("małe sarangi"), natomiast sarangi używane w Kaszmirze są jeszcze mniejsze i mają mniej strun[3].
Sarangi w Polsce [edytuj]
Jedną z nielicznych osób w Polsce grających na sarangi jest Maria Pomianowska, która studiowała ten instrument u Pandita Ram Narayana [4].
Przypisy
- ↑ Sarangi [North India] (46.34.43) | Heilbrunn Timeline of Art History | The Metropolitan Museum of Art
- ↑ about Sarangi – Historical & Info Sarangi stringed instrument
- ↑ Sarangi. W: Louis Frédéric: Słownik cywilizacji indyjskiej. Przemysław Piekarski (red.nauk.). Wyd. 1. T. 2. Katowice: Wydawnictwo "Książnica", 1998, s. 208, seria: Słowniki Encyklopedyczne "Książnicy". ISBN 83-7132-370-0.
- ↑ Indialucia
