Sasów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta na Ukrainie. Zobacz też: Sasów - szczyt w Bieszczadach.
Sasów
Herb
Herb Sasowa
Państwo  Ukraina
Obwód lwowski
Powierzchnia 1,853 km²
Wysokość 272 m n.p.m.
Populacja (2013)
• liczba ludności
• gęstość

761
410,63 os./km²
Nr kierunkowy 2659
Kod pocztowy 80713
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Sasów
Sasów
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Sasów
Sasów
Ziemia 49°52′15″N 24°56′56″E/49,870833 24,948889Na mapach: 49°52′15″N 24°56′56″E/49,870833 24,948889
Portal Portal Ukraina

Sasów (Sassów) (ukr. Сасів) – wieś na północ od Złoczowa, nad Bugiem; w rejonie złoczowskim obwodu lwowskiego Ukrainy. W latach 1918-1939 w powiecie złoczowskim, województwa tarnopolskiego w Polsce; dekanat złoczowski. Ważna stacja kolejowa na linii KrasneTarnopol.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie Słownika geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich to: miasteczko nad Bugiem w powiecie złoczowskim, położone 9 km na północny-wschód od Złoczowa[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1511 roku wieś Komarów (ukr. Комарiв) stała się własnością Anny Sienieńskiej. Do tego czasu wchodziła w skład klucza oleskiego. W 1613 r. należała już do Jana Daniłowicza, wojewody ruskiego. W 1615 r. podniesiona została do rangi miasta otrzymując przywileje wzorowane na prawie magdeburskim z rąk króla Zygmunta III. Od nazwy herbu jej właściciela, Jana Daniłowicza, otrzymuje miano Sassów. Miasto znajdowało się wówczas na szlaku handlowym prowadzącym z Podola na Wołyń. Miasto miało charakter obronny. Na szczycie pobliskiego wzniesienia o nazwie Grodzisko znajdował się zamek.

Zgodnie z przywilejami króla Zygmunta III, mieszkańcy nowo założonego miasta zwolnieni byli od podatków publicznych na okres 4 lat, a na wieczne czasy od myta i opłat celnych obowiązujących na ziemiach ruskich, z wyjątkiem cła pogranicznego. Zygmunt III nakazał budowę gościńca, który miał przechodzić przez miasto, na trasie wiodącej ze Lwowa, Kamieńca, Baru, Trembowli i Tarnopola do Krzemieńca, Łucka, Horodła i Sokala.

Od czasów Zygmunta III miejsce znanych w okolicy jarmarków, które odbywały się podczas uroczystości kościelnych na św. Stanisława, św. Michała i św. Mikołaja. W każdą środę i sobotę odbywały się targi.

Już w 1628 był tu pierwszy drewniany kościół, a w 1631 katolicka parafia.

W 1638 w mieście znajdowała się papiernia. Jej tradycje kontynuowały wybudowane w latach 60. XIX wieku Zakłady Wyrobów Papierowych, które wówczas zaliczano do największych w Europie. Praca w nich odbywała się do 1915. Podczas I wojny światowej zostały zniszczone przez wojska rosyjskie. Do dzisiaj budynki zakładowe są niezagospodarowane.

W sierpniu 1649 mieszkańcy Sasowa obronili miasto przed atakiem hufca Tatarów. Sasów utracił prawa miejskie w 1682 r. W pierwszej połowie XVIII w. należał do Radziwiłłów.

W latach 1772-1918 roku – miasto w Królestwie Galicji i Lodomerii w Cesarstwie Austriackim. W tym okresie, Sasów zamieszkiwali Polacy i Rusini (ogółem 2697 osób wg spisu ludności z 1857). Parafia rzymskokatolicka i greckokatolicka loco. W tym roku, właścicielem tabularnym miasta był Michał Torosiewicz. W XIX w. Sasów znany był jako miejsce uzdrowiskowe - hydroterapia.

Podczas okupacji pozbawiony praw miejskich i włączony do nowej wiejskiej gminy Sasów[2].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • dwór
  • kościół pw. Narodzenia św. Jana Chrzciciela, wybudowany w 1864 r., poświęcony w 1873 r. W 1887 r. kościół zniszczył pożar. Wkrótce jednak został odremontowany i ponownie poświęcony. W czasach komunizmu budynek kościoła wykorzystywano jako magazyn. 26 czerwca 2004 r., w budynku kościoła, celebrowano pierwsze nabożeństwo od czasów jego likwidacji
  • cerkiew pw. św. Mikołaja obok której wznosi się znacznie starsza dzwonnica, wybudowana wzorem starożytnych baszt obronnych na Rusi. Cerkiew zbudowano w 1731 r. Jest uważana za jedną z piękniejszych drewnianych budowli sakralnych na terenie dawnej Małopolski Wschodniej
  • drewniana synagoga, która nie zachowała się do naszych czasów. W tutejszej gminie żydowskiej działał kabalista i rabin-cudotwórca, Mosze Leib
  • cmentarz na którym spoczywają m. in. Polacy pomordowani w okresie II wojny światowej przez Rosjan.

Znane osoby[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. X. Warszawa: 1880–1902, s. 333.
  2. Amtliches Gemeinde- und Dorfverzeichnis fuer das GG

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. X, Warszawa, 1880–1902, s. 333.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]