Sati (ceremonia)

Sati na rysunku Frederica Shoberla z lat 20. XIX wieku.

Sati ( sanskryt: सती प्रथा ) – hinduistyczny zwyczaj, polegający na rytualnym spaleniu wdowy na stosie pogrzebowym wraz ze zwłokami męża.

Etymologia

Nazwa pochodzi od bogini Sati, żony boga Śiwy, która jako pierwsza dokonała samospalenia. W sanskrycie słowo sati oznacza dobra kobieta.

Klasyfikacja

Zwyczaj sati miał dwie odmiany, zależnie od terminu spalenia żony zmarłego:

1. sahamarana - wspólna ceremonia
2. anumarana - późniejsze samospalenie żony.

Historia

Wierzono, że małżeństwo łączy ludzi na zawsze. Hinduskie żony często walczyły o prawo takiej śmierci, jak o przywilej. Unikały tym samym życia w ubóstwie na krawędzi społeczeństwa, na co skazana byłaby żyjąca wdowa. Decydując się na samospalenie, kobieta stawała się postacią na wzór świętych: wieś stać się może miejscem pielgrzymek, najczęściej powstaje dla celów kultowych świątynia dedykowana spalonej wdowie. Zgodnie z założeniem ceremonia mogła być wykonywana wyłącznie za zgodą żony, jednak w historii zdarzały się nadużycia: presja społeczności lub rodziny. Anglicy zakazali tej praktyki w 1829 roku, jednak jeszcze współcześnie zdarzają się przypadki sati. Dziś w Indiach za samo popieranie sati można zostać skazanym na 7 lat więzienia.

Recepcja w czasach współczesnych

Zajście tego rodzaju odnotowano w sierpniu 2002 roku. Mająca 65 lat Kuttu Bai spłonęła na stosie pogrzebowym swego małżonka w jednej z wiosek w środkowych Indiach. Według świadków kobieta usiadła spokojnie na stosie, a wieśniacy wydając pochwalne okrzyki patrzyli jak płonie.

Linki zewnętrzne

• Relacja Williama Careya i opisy z gazety Samachar Darpan

Zobacz też

• Prajopawesa - dobrowolne zagłodzenie się