Saturn–Apollo 2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Start lotu SA-2

Saturn–Apollo 2 (SA-2) – drugi testowy lot rakiety nośnej Saturn I, w której II i III człon były makietami; pierwszy z dwóch lotów Projektu Highwater. Eksperyment ten został opracowany, by spożytkować lot do czegoś więcej, niż tylko testowanie rakiety[1].

Start rakiety nastąpił 25 kwietnia 1962 o godz. 14:00 UTC z kosmodromu Cape Canaveral Air Force Station. Lot suborbitalny po 162 sekundach lotu na wysokość 105 kilometrów zakończył się planową eksplozją rakiety uwalniającą balast wody (87 ton) umieszczony w makietach wyższych stopni rakiety. Wybuch wytworzył chmurę lodu, której towarzyszyły zjawiska podobne do piorunów. Utworzona wskutek eksplozji sztuczna chmura, początkowo złożona z kropelek wody i mgły, a potem kryształków lodu, miała posłużyć do celów badawczych. Chmurę można było obserwować przez 12 sekund (już po 2 sekundach miała średnicę 16 km)[2]. Modyfikacje mające zmniejszyć nadmierne kołysanie się paliwa, które wystąpiło w trakcie lotu Saturn–Apollo 1 (SA-1), przyniosły oczekiwany rezultat. Rakieta osiągnęła maksymalną prędkość 6000 km/h i ciąg 600 Mg-siły. Lot trwał 150 sekund. Niemal identyczny eksperyment przeprowadzono także podczas następnego testu, Saturn–Apollo 3 (SA-3), 16 listopada 1962 roku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Robert Godwin: Apollo. Początek programu. Warszawa: Prószyński Media Sp. z o.o., 2011, s. 4. ISBN 978-83-7648-831-8.
  2. „Astronautyka”. 15 (2), s. 37, 1962. Warszawa: Polskie Towarzystwo Astronautyczne. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons