Saturn–Apollo 9

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Saturn–Apollo 9
Apollo program insignia.png
Emblemat Programu Apollo
Inne nazwy A-103
Indeks COSPAR 1965-009B (Apollo BP-16), 1965-009A (Pegasus 1)
Zaangażowani NASA
Rakieta nośna Saturn I Block 2 SA-9
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, Stany Zjednoczone
Orbita
(docelowa, początkowa)
Perygeum 498[1] km
Apogeum 736[1] km
Okres obiegu 96,9[1] min
Nachylenie 31,76[1]°
Czas trwania
Początek misji 16 lutego 1965 (14:37:03 UTC)
Powrót do atmosfery 10 lipca 1985
Wymiary
Masa ładunku użytecznego Apollo BP-16 – 4500[2] kg

Saturn–Apollo-9 (A-103) – lot z makietą statku Apollo (tzw. boilerplate), która nosiła oznaczenie Apollo BP-16. Pierwszy lot Programu Apollo o charakterze operacyjnym – na orbicie umieszczono satelitę Pegasus 1, który był transportowany w makiecie modułu serwisowego statku.

Cele misji[edytuj | edytuj kod]

  1. Test działania satelity Pegasus.
  2. Ocena ilości mikrometeoroidów na niskiej orbicie okołoziemskiej.
  3. Test termicznej powłoki powłoki ochronnej drugiego stopnia rakiety, IU (Instrument Unit) i łącznika modułu serwisowego (SMA).
  4. Test separacji makiety statku Apollo od drugiego stopnia rakiety (S-IV/IU/SMA).
  5. Test zmodernizowanego IU.
  6. Test separacji S-I od S-IV.
  7. Test procedury odrzucenia systemu ratunkowego (LES)
  8. Ocena wpływu warunków startu na ładunek użyteczny rakiety.
Start misji Saturn-Apollo 9

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Saturn SA-9, czwarta rakieta wersji Block II i jednocześnie pierwsza, która znalazła się na wyrzutni po zakończeniu fazy testów wystartowała o 14:37 UTC, 16 lutego 1965 roku. Był to pierwszy z trzech lotów, których celem było umieszczenie na orbicie kolejnych satelitów Pegasus. Misja zakończyła się sukcesem. Satelita Pegasus 1 został umieszczony na orbicie bez problemów. Po 631,66 sekundach lotu drugi stopień rakiety, IU i makieta statku Apollo zaczęły okrążać Ziemię.

Makieta Apollo BP-16 pozostawała na orbicie przez ponad 20 lat, spłonęła podczas ponownego wejścia w atmosferę 10 lipca 1985[1].

Pegasus 1[edytuj | edytuj kod]

Po umieszczeniu na orbicie, rozłożenie skrzydeł satelity, które służyły jako detektory mikrometeoroidów odbyło się sprawnie. Wkrótce jednak Pegasus 1 zaczął się obracać w tempie 9,8 stopni na sekundę. Było to spowodowane kolizją strugi tlenu wypuszczanego ze zbiornika drugiego stopnia rakiety ze skrzydłami satelity.

Podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

SA-9 był czwartym startem ze stanowiska nr 37B w Eastern Test Range (ETR) na Przylądku Kennedy'ego na Florydzie. Był to trzeci lot kombinacji Saturn/Apollo. Był to również czwarty lot z wykorzystaniem silników H-1. Silniki drugiego stopnia RL-10A3 też zostały zastosowane po raz czwarty. W locie SA-9 po raz pierwszy wykorzystano seryjnie produkowany IU. Niezawodność układu diagnostycznego wyniosła 98,9%. Podczas startu nie udało się wykonać jedynie 16 spośród 1244 pomiarów.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Antonín Vítek: 1965-009B - Apollo BP-16 (cz.). Space 40, 2004-12-07. [dostęp 2013-07-31].
  2. Pegasus 1 (ang.). W: NSSDC Master Catalog [on-line]. NASA. [dostęp 2013-07-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Godwin, Apollo. Początek programu. Prószyński Media Sp. z o.o. Warszawa 2011, ISBN 978-83-7648-831-8

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Mark Wade: Saturn I (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2013-07-30].