Kląskawka syberyjska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Saxicola maurus)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kląskawka syberyjska
Saxicola maurus
(Pallas, 1773)
Samiec
Samiec
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina muchołówkowate
Rodzaj Saxicola
Gatunek kląskawka syberyjska
Synonimy
  • Saxicola maura (Pallas, 1773)
  • Saxicola torquata maurus (Pallas, 1773)
Podgatunki
  • S. m. variegatus (S. G. Gmelin, 1774)
  • S. m. armenicus Stegmann, 1935
  • S. m. maurus (Pallas, 1773)
  • S. m. indicus (Blyth, 1847)
  • S. m. przewalskii (Pleske, 1889)
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kląskawka syberyjska (Saxicola maurus) – gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych (Muscicapidae). Do Polski zalatuje wyjątkowo, nie gniazduje.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków S. maurus[1]:

  • Saxicola maurus variegatus – wschodni Kaukaz do północno-zachodniego Iranu.
  • Saxicola maurus armenicus – południowo-wschodnia Turcja do południowo-zachodniego Iranu.
  • Saxicola maurus maurus – wschodnia Finlandia i północna oraz wschodnia europejska część Rosji do Mongolii i Pakistanu.
  • Saxicola maurus indicus – północno-zachodnie i środkowe Himalaje.
  • Saxicola maurus przewalskiiTybet do środkowych Chin, północna Mjanma.

Kląskawka syberyjska dawniej przez niektórych autorów uważana była za podgatunek kląskawki afrykańskiej (Saxicola torquata) - Sexicola torquata maura.

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi 12,5 cm, rozpiętość skrzydeł 18-20 cm. Skrzydło mierzy 69-77 mm, dziób 13 mm[3]. U samców głowa i wierzch ciała czarne. Po bokach szyi białe plamy, zachodzą na kark dalej niż u kląskawki. Kuper i lusterko czystobiałe. Spód ciała biały, na piersi mała czerwonopomarańczowa plama. Samice i osobniki młodociane przypominają kląskawki, jednakże są jaśniejsze. Brew jasna, biały pasek na skrzydłach i biała plama na lotkach drugorzędowych[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Frank Gill, David Donsker: Family Muscicapidae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.5. [dostęp 19 października 2013].
  2. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną Dz. U. z 2004 r. Nr 220, poz. 2237
  3. R. Meinertzhagen. Notes on some Birds from the Near East and from Tropical East Africa. „Ibis”. 4 (11), s. 22-23, 1922. 
  4. Paul Sterry, Andrew Cleave, Andy Clements & Peter Goodfellow: Ptaki Europy, przewodnik. Warszawa: 2007, s. 294. ISBN 9788324708185.