Scarlett O'Hara
Z Wikipedii
Scarlett O'Hara – bohaterka powieści Margaret Mitchell Przeminęło z wiatrem.
W pełni Katarzyna Scarlett O'Hara Hamilton Kennedy Butler. Jej rodzicami byli Ellen z domu Robillard oraz Gerald O'Hara. Ellen od zawsze była dla Scarlett autorytetem- dziewczyna czciła ją jak bóstwo i kochała. Niestety nie można powiedzieć, by zaznała od niej matczynej miłości. Ellen dawała chłodne rady i pozwalała wypłakać się w pachnące werbeną fałdy sukni, ale tak naprawdę była zbyt zajęta, by poświęcić czas córce. Może to dlatego Scarlett jako dorosła kobieta nie potrafiła spełniać obowiązków macierzyńskich należycie. O'Hara miała dwie siostry Suellen (Zuzannę Eleonorę) i Carreen (Karolinę Irenę). Scarlett była uważana za najpiękniejszą dziewczynę w powiecie. Miała ciemne włosy, oczy w odcieniu szmaragdu, 17 cali w talii. Sama również była świadoma swojej urody i wykorzystywała ją, łamiąc serca swoich wielbicieli. Od kołyski towarzyszyła jej ciemnoskóra niania - Mammy, którą kochała jak matkę. Scarlett miała kolejno trzech mężów: Charlesa Hamiltona, Franka Kennedy'ego, który był wielbicielem jej siostry Zueli, oraz Retta Butlera. Z każdym mężem miała jedno dziecko: z Charlesem syna - Wade'a Hamptona Hamiltona, z Frankiem córkę - Ellen Lorenę Kennedy, i z Rettem Butlerem córeczkę - Eugenię Victorię Butler, którą jednak pieszczotliwie nazywali Bonnie Blue. Niestety Bonnie zmarła na skutek upadku z kucyka, którego otrzymała w prezencie od ojca Retta Butlera. Bonnie Blue była ukochaną córeczką Retta.
Przed wojną Północy z Południem Scarlett była dziecinną, beztroską i słodką kokietką, podbijającą serca wielu mężczyzn. Jednak wojna zmieniła ją nie do poznania. Stała się dojrzałą i upartą kobietą, niezważającą na opinię społeczeństwa. Coraz wyraźniej ukazywał się w niej typowo irlandzki temperament, który odziedziczyła po ojcu. Ludzie z Atlanty (miasta, w którym mieszkała po opuszczeniu rodzinnego domu - Tary) z powodu jej zachowania stopniowo tracili do niej szacunek, aż w końcu odrzucili ją zupełnie ze swojego grona. Nie była mile widziana w domach, a zaproszenie jej na przyjęcie było wręcz skandalem. Mimo wszystko Scarlett była uważana za kobietę o ogromnej sile psychicznej. Najbardziej podziwiali w niej to Melania i Ashley Wilkesowie - jej ostatni i prawdziwi przyjaciele. Wewnątrz jednak Scarlett była osobą słabą i zagubioną, która przeżyła zbyt wiele, aby kiedykolwiek zaznać prawdziwego spokoju. Pragnęła znów wrócić do dzieciństwa i wypłakać wszystkie swoje żale w fałdy sukni matki. Swoje resztki sił Scarlett opierała na ciągle powtarzanym przez nią zaklęciu: "Nie chcę o tym teraz myśleć. Pomyślę o tym jutro".
Dramat Scarlett O'Hara polega na tym, że orientuje się ona, kogo tak naprawdę kocha, kiedy go traci. Dziewczyna od zawsze uganiała sie za Ashleyem, którego nie rozumiała. Był on ucieleśnieniem dżentelmana, delikatnym i romantycznym mężczyzną. Pociągała ją jego inność i to, że nie dawał się zdobyć. Rett Butler spełniał każdą zachciankę i pieścił Scarlett, choć dopiero pod koniec książki można zauważyć, że uzależnił ją od siebie całkowicie. Gdy Melania umarła Scarlett mogła mieć Ashleya, ale wtedy zorientowała się, że to Ret dał jej najwięcej miłości i bezpieczeństwa, choć dżentelmanem nie był zupełnie. Scarlett nie zostaje jednak z Retem- mężczyzna odchodzi od niej pewien, że do końca życia będzie stał w cieniu Wilkesa. Zmęczył się zdobywaniem kobiety, której dać chaił wszystko, a ona jemu w zamian mogła ofiarować tylko złudne nadzieje. Nie wiemy, czy odchodząc od O'Hara Butler nadal ją kochał. Powiedział ,,Kochanie- Nic mnie to już nie obchodzi", gdy płakała w trakcie pożegnania. Autorka książki nie daje jednoznacznie odpowiedzi, czy Scarlett Retta zdobyła czy nie. Wiemy jednak, że obydwoje byli uparci, jedno bardziej od drugiego. To, że sie pokochali zdecydowanie można zawdzięczyć takim samym charakterom, temperamentom.
W ekranizacji z 1939 roku Scarlett O'Harę grała Vivien Leigh.
