Schlesien (1908)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
SMS Schlesien
"Schlesien" w Kanale Panamskim, 8 marca 1938
"Schlesien" w Kanale Panamskim, 8 marca 1938
Historia
Stocznia Stocznia Schichaua, Gdańsk
Wodowanie 28 maja 1906
 Kaiserliche Marine
Wejście do służby 5 maja 1908
 Reichsmarine
 Kriegsmarine
Wycofanie ze służby 4 maja 1945
Los okrętu wpłynął na minę w 1945; wysadzony w powietrze przez Niemców
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 12 100 t
pełna: 14 900 t
Długość 127,6 m
Szerokość 22,2 m
Zanurzenie 8,2 m
Napęd
napęd: siłownia o maksymalnej mocy 18923 KM: 12 kotłów parowych, trzy 3-cylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania; 3 śruby napędowe
Prędkość 18,5 węzła
Zasięg 4800 mil morskich przy prędkości 10 węzłów
Uzbrojenie
4 działa kalibru 280 mm, 14 dział kalibru 170 mm, 20 dział kalibru 88 mm, 6 podwodnych 450 mm wyrzutni torped.
Załoga 743 – 802 oficerów i marynarzy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Schlesien – niemiecki pancernik z okresu obu wojen światowych.

Był to jeden z 5 pancerników – przeddrednotów typu Deutschland (najbardziej znanym okrętem tego typu był "Schleswig-Holstein"). Nazwa okrętu pochodzi od Śląska, ówczesnej prowincji Niemiec. "Schlesien" wszedł do służby w 1908 roku. Używany był bojowo w czasie I wojny światowej, m.in. brał udział w bitwie jutlandzkiej. Po I wojnie światowej zezwolono Niemcom zachować 6 przestarzałych pancerników, między którymi był "Schlesien". W okresie międzywojennym używany był jako okręt szkolny.

Historia[edytuj | edytuj kod]

"Schlesien" wziął ograniczony udział w pomocniczych operacjach II wojny światowej, będąc już wówczas całkowicie przestarzałym okrętem. Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku, wraz z bliźniaczym pancernikiem "Schleswig-Holstein", ostrzeliwał polskie pozycje i baterie nadbrzeżne na Helu. W kwietniu 1940 roku uczestniczył w zajęciu Danii, następnie do 1944 roku służył jako hulk mieszkalny i lodołamacz, stacjonując w Gdyni. W 1941, po ataku na ZSRR, zabezpieczał stawianie zagród minowych na Bałtyku. Od września 1944 roku, ze wzmocnioną artylerią przeciwlotniczą, służył jako okręt obrony przeciwlotniczej. W marcu i kwietniu uczestniczył w obronie Gdyni przed wojskami radzieckimi, następnie ewakuowany do Świnoujścia. 2 maja 1945 wszedł na minę magnetyczną koło Uznam, uszkodzony został odholowany do Świnoujścia, gdzie został zatopiony przez sowieckie lotnictwo 4 maja. Wrak został złomowany w latach 1949-56.

Daty[edytuj | edytuj kod]

  • 28 maja 1906: wodowanie, Stocznia Schichaua w Gdańsku
  • 5 maja 1908: wejście do służby
  • 3 maja 1945: osadzenie na mieliźnie po wejściu na minę na północny wschód od Świnoujścia
  • 4 maja 1945: zakończenie służby, zniszczony w ataku lotniczym

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • wyporność: standardowa 12 100 (pełna 14 900) t
  • wymiary:
    • długość: 127,6 m
    • szerokość: 22,2 m
    • zanurzenie 8,2 m
  • napęd: siłownia o maksymalnej mocy 18923 KM: 12 kotłów parowych, trzy 3-cylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania; 3 śruby napędowe
  • prędkość maksymalna: 18,5 węzłów
  • zasięg: 4800 Mm/10 w
  • załoga: 743 – 802 ludzi
  • koszt budowy: 25 mln marek

Stan na 1939: 10 x 150 mm 6 x 105,6 mm, 4 x 37 mm

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]