Schronisko PTTK na Luboniu Wielkim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Schronisko PTTK na Luboniu Wielkim
{{{Schronisko turystyczne infobox}}}
Państwo Polska
Pasmo Beskid Wyspowy, Karpaty
Wysokość 1022 m n.p.m.
Data otwarcia 1931
Właściciel PTTK
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Schronisko PTTK na Luboniu Wielkim
Schronisko PTTK na Luboniu Wielkim
Ziemia 49°39′12,3″N 19°59′30,7″E/49,653417 19,991861Na mapach: 49°39′12,3″N 19°59′30,7″E/49,653417 19,991861
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
http://lubon.pttk.pl/home.htm
Widok spod schroniska na północną stronę
Tablica pamiątkowa na schronisku

Schronisko na Luboniu Wielkim – jedyne w Beskidzie Wyspowym górskie schronisko turystyczne znajdujące się na szczycie Lubonia Wielkiego (1022 m n.p.m.). Jest to schronisko o bardzo oryginalnym wyglądzie, przypominające nieco domek Baby Jagi. Jako jedyne wśród schronisk posiada duży 10-osobowy pokój z oknami na cztery strony świata, z których rozpościera się rozległa panorama. Schronisko dysponuje (2007 r.) łącznie 25 miejscami noclegowymi. Oprócz wspomnianego 10-osobowego pokoju ma 15 miejsc w letniej przybudówce oraz 2-osobowy pokój na parterze. Posiada także świetlicę, bufet turystyczny, prysznic. W otoczeniu schroniska znajduje się duża stacja przekaźnikowa, zadaszona kaplica, budka telefoniczna, stoły i ławki dla turystów, miejsce na ognisko. Z polany przy schronisku rozpościera się widok na północną i zachodnią stronę, szczególnie dobrze widać stąd Szczebel, Lubogoszcz, Babią Górę i Beskid Makowski.

W bacówce obok schroniska znajduje się siedziba Akademickiego Klubu Radiowo-Turystycznego "Ryjek" SP9KGP[1]. W „pokoju krótkofalarskim” jest dostęp do kilku anten na paśmie KF i UKF (zasilanie 12 V i 24 V, instalowane jest zasilanie 220 V). Dostęp dla wszystkich zainteresowanych krótkofalarstwem.

Schronisko wybudowane zostało w 1931 r. Inicjatorem budowy był Stanisław Dunin-Borkowski. W czasie II wojny światowej w schronisku kwaterowali partyzanci AK. Szczęśliwie uniknęło spalenia przez Niemców, którzy w połowie września 1944 roku, w ramach akcji zwalczania partyzantów, w sile 800 żołnierzy weszli na szczyt Lubonia Wielkiego. Ówczesnemu gospodarzowi schroniska Wierciakowi (również był żołnierzem AK) udało się jednak wytłumaczyć Niemcom, że schronisko jest niezbędne dla niemieckiej straży leśnej[2].

Schronisko czynne jest również w zimie[1]. W tym celu regularnie odśnieżany jest zielony szlak turystyczny z Rabki-Zarytego. Możliwość uprawiania paralotniarstwa, akceptowane są psy. Nieco poniżej schroniska rezerwat przyrody Luboń Wielki z największym w całym Beskidzie Wyspowym gołoborzem i licznymi jaskiniami.

Budynek schroniska jest wpisany do rejestru zabytków (nr A-1184/M z 14.12.2009)[3].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Do schroniska dojść można kilkoma szlakami[4]:

szlak turystyczny żółty – żółty z Rabki-Zaryte, tzw. Perć Borkowskiego prowadząca przez rezerwat przyrody. Jest to najtrudniejszy szlak, w obrębie rezerwatu wspinaczka po skałach. Czas przejścia: 2 godz. (↓1.30 godz.), przewyższenie 560 m, odległość 5,1 km
szlak turystyczny zielony – zielony z Rabki-Zaryte. Czas przejścia: 1.50 godz. (↓1.05 godz.), przewyższenie 530 m, odległość 4,4 km
szlak turystyczny czerwony – czerwony z Mszany Dolnej przez przełęcz Glisne. Czas przejścia: 2.15 godz. (↓1.50 godz.), przewyższenie 560 m, odległość 8,3 km. Jest to tzw. Mały Szlak Beskidzki, który kończy się właśnie tu, na szczycie Lubonia Wielkiego
szlak turystyczny niebieski – niebieski z Rabki Zaryte wzdłuż Rolskiego Potoku. Czas przejścia: 1.20 godz. (↓0.50 godz.), przewyższenie 550 m, odległość 3,3 km
szlak turystyczny niebieski – niebieski z Naprawy Dolnej przez Luboń Mały i Polanę Surówki. Czas przejścia: 2.15 godz. (1.40 godz.), przewyższenie 460 m, odległość 7,6 km

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Oficjalna strona schroniska. [dostęp 2009-02-14].
  2. Działalność oddziału AK „Luboń”
  3. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych - województwo małopolskie (pol.). 31 marca 2014. [dostęp 2013-02-05].
  4. Beskid Wyspowy 1: 50 000. Mapa turystyczna. Kraków: Wyd. Compass, 2006. ISBN 83-89165-86-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]