Schutzmannschaft

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Policjanci ukraińscy i niemieccy koło Kijowa, grudzień 1942 r.

Schutzmannschaft (w skrócie: Schuma, pol. Bataliony Ochrony albo Bataliony Policyjne) – ochotnicze oddziały policji pomocniczej, działające w czasie II wojny światowej na podbitych przez III Rzeszę terenach Związku Radzieckiego[1].

Były one złożone głównie z ochotników cudzoziemskich lub jeńców, i podporządkowane niemieckiej policji porządkowej (Ordnungspolizei). Zostały utworzone na podstawie rozkazów Reichsführera-SS z 25 lipca i 31 sierpnia 1941. Kurt Daluege w swoim okólniku z 6 listopada 1941 wyjaśnił, że całość miejscowej policji na obszarach rosyjskich to Schutzmannschaften.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstanie formacji ogłosił Reichsführer-SS Heinrich Himmler 25 lipca 1941, a podstawę prawną i status w formacjach policyjnych III Rzeszy zapewnił minister spraw wewnętrznych III Rzeszy dnia 4 listopada 1941. Służba w Schutzmannschaft dzieliła się na indywidualną (Einzeldienst), gdzie policjanci obsadzali posterunki zarówno w miastach jak i na wsi; posterunki miejskie podlegały Policji Ochronnej (Schutzpolizei) a wiejskie żandarmerii (Gendarmerie), oraz na służbę w skoszarowanych batalionach policyjnych[2][3].

Pod koniec 1942 roku liczebność Schutzmannschaft na okupowanym terytorium ZSRR wyniosła 290 976 policjantów, w tym 29 217 pełniących indywidualną służbę w miastach, 223 787 służących w posterunkach wiejskich oraz 47 972 członków batalionów policyjnych[4].

W sierpniu 1942 Hermann Göring zażądał utworzenia batalionów policyjnych w Holandii, Norwegii, Belgii i Francji. Uważał on, że po wysłaniu na wschód będą one musiały walczyć z partyzantami, ponieważ porozumienie czy zbratanie będzie niemożliwe. Mimo poparcia Heinricha Himmlera i Gottloba Bergera, sceptycznie do tej idei odniósł się Hans Rauter. Również w większości innych krajów nie doszło do utworzenia takich oddziałów. Jednak część krajów wysłała swoje bataliony policji poza granice kraju. Dotyczyło to m.in. Czech, Łotwy, Luksemburga oraz Generalnego Gubernatorstwa.

Służba w batalionach opierała się na rocznych kontraktach podpisywanych przez ochotników. Członkowie Schutzmannschaften na ogół oprócz wyżywienia, umundurowania i wynagrodzenia, mieli także udział w zdobyczach. Jednostki te były używane do akcji przeciwpartyzanckich oraz pacyfikacji ludności cywilnej, w czasie których popełniono wiele zbrodni.

Wyposażenie i umundurowanie[edytuj | edytuj kod]

Każdy batalion składał się z dowództwa oraz 3-4 kompanii po 124 policjantów. Kompania składała się z plutonu karabinów maszynowych oraz 3 plutonów piechoty, uzbrojonych głównie w broń radziecką (np. karabiny Mosin).

Umundurowanie: bluzy mundurowe, koszule i spodnie czarne, emblemat narodowy batalionu na prawym rękawie. Część batalionów używała jednak innego umundurowania (głównie dawniej należącego do Armii Czerwonej).

Stopnie[5][edytuj | edytuj kod]

Od najwyższego:

Generałowie[edytuj | edytuj kod]

Oficerowie[edytuj | edytuj kod]

Podoficerowie[edytuj | edytuj kod]

Szeregowi[edytuj | edytuj kod]

Bataliony Schutzmannschaft wg narodowości[edytuj | edytuj kod]

Białoruski[edytuj | edytuj kod]

Litewskie[edytuj | edytuj kod]

  • Bataliony 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 14, 15, 241, 242, 243, 250, 251, 252, 253, 254, 255, 256, 257, 301, 302, 303, 304, 305, 306, 307, 308, 309, 310, 321.

Łotewskie[edytuj | edytuj kod]

  • Bataliony 16, 17 (Vidzeme), 18 (Kurzeme), 273, 276, 277, 278, 279, 280, 281, 282, batalion Liepaja.

Polski[edytuj | edytuj kod]

Batalion: 202.

Tatarskie[edytuj | edytuj kod]

  • Bataliony 147, 148, 149, 150, 151, 152, 153, 154, 155.

Ukraińskie[edytuj | edytuj kod]

  • Bataliony 102, 105, 106, 108, 109, 110, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, 121, 122, 123, 124, 125, 126, 129, 130, 131, 134, 135, 136, 137, 138, 139, 140, 143, 144, 145, 146, 157, 158, 159, 160, 161, 201.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Czesław Madajczyk - "Faszyzm i okupacje 1938-1945", Poznań 1983, ISBN 83-210-0335-4, t.2, s. 359
  2. Jarosław Gdański, Ukraińcy w niemieckich formacjach zbrojnych na Kresach Wschodnich, [w:] Marek Białokur, Mariusz Patelski, Podzielone narody. Szkice z historii stosunków polsko-ukraińskich w latach 40. XX wieku, Toruń-Opole 2010, ISBN 978-83-7611-828-4, s.15-16
  3. Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Moskwa 2009, ISBN 978-5-8243-1296-6 s.767
  4. Jarosław Gdański, Ukraińcy w niemieckich formacjach zbrojnych na Kresach Wschodnich, op.cit., s.15-16
  5. Philip W. Blood, Siepacze Hitlera, s.367