Scoring kredytowy
 |
Zasugerowano, aby zintegrować ten artykuł z artykułem Metoda punktowa. (dyskusja) Nie opisano powodu propozycji integracji. |
Scoring kredytowy – punktowa metoda oceny wiarygodności osoby ubiegającej się o kredyt bankowy.
W najprostszej postaci polega na przyznawaniu wnioskodawcy punktów na podstawie jego danych osobistych i majątkowych, określanych w specjalnej karcie scoringowej, które po zsumowaniu stanowią miarę oceny ryzyka związanego z potencjalnym kredytobiorcą – jest to scoring aplikacyjny.
Ocena ryzyka kredytowego wyliczana przez BIK - waha się w przedziale od 192 do 631 punktów, a przeciętny scoring w BIK liczy 528,8 punktu.[1]
Inną metodą jest np. analiza dotychczasowej obsługi przez klienta produktów finansowych (o ile dane takie są dostępne). Mamy wówczas do czynienia z scoringiem behawioralnym.
Scoring kredytowy jest stosowany przez banki przy udzielaniu kredytów, a także przez niektóre firmy niefinansowe – np. operatorów GSM przy sprzedaży telefonów z abonamentem. Klient dostaje wtedy stosunkowo drogi telefon za darmo lub za ułamek jego ceny, a spłaca go z abonamentu. Jest to więc forma kredytu.
Karta aplikacyjna [edytuj]
Analiza scoringowa karty aplikacyjnej wykorzystuje metody statystyczne, co usprawnia całą procedurę kredytową. Poszczególnym cechom kredytobiorcy przypisywane są punkty, wg odpowiednio przygotowanej skali (wag).
Pod uwagę bierze się przede wszystkim:
- zawód
- wykształcenie
- status mieszkaniowy
- dzielnicę, w której zamieszkuje kredytobiorca
- okres zamieszkania pod obecnym adresem
- wysokość miesięcznych dochodów
- posiadanie telefonu
- wiek i stan cywilny
- liczbę osób pozostającą na utrzymaniu kredytobiorcy
- posiadane rachunki bankowe
- referencje bankowe
- posiadanie ubezpieczenia na życie
- posiadanie samochodu
- posiadane karty płatnicze
- okres zatrudnienia w tym samym przedsiębiorstwie
- okres zatrudnienia na obecnym stanowisku
- okres zatrudnienia u poprzedniego pracodawcy.
Po przeanalizowaniu wymienionych wyżej charakterystyk (cech), bank oblicza tzw. punkt odcięcia, z ang. cut off score, który stanowi dolny próg przyznania kredytu. Osoby które uzyskały w swej ocenie niższą punktację, otrzymają od banku odmowę udzielenia kredytu. Te, które w końcowym wyniku, zbliżyły się do punktu odcięcia – będą musiały przedstawić lepsze zabezpieczenia zwrotności kredytu, lub starać się o niższy kredyt.
W bardziej rozwiniętej i efektywnej formie budowany jest (np. za pomocą regresji logistycznej lub metod eksploracji danych) model statystyczny prognozujący prawdopodobieństwo zdarzenia niespłacenia kredytu.
Metoda stosowana jest najczęściej przy kredytach konsumpcyjnych i mieszkaniowych. Pozwala na skrócenie procedury związanej z udzielaniem kredytu oraz zapewnia wyższe bezpieczeństwo finansowe banku.
