Scoring kredytowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Scoring kredytowy – punktowa metoda oceny wiarygodności osoby ubiegającej się o kredyt bankowy.

W najprostszej postaci polega na przyznawaniu wnioskodawcy punktów na podstawie jego danych osobistych i majątkowych, określanych w specjalnej karcie scoringowej, które po zsumowaniu stanowią miarę oceny ryzyka związanego z potencjalnym kredytobiorcą – jest to scoring aplikacyjny.

Ocena ryzyka kredytowego wyliczana przez BIK - waha się w przedziale od 192 do 631 punktów, a przeciętny scoring w BIK liczy 528,8 punktu.[1]

Inną metodą jest np. analiza dotychczasowej obsługi przez klienta produktów finansowych (o ile dane takie są dostępne). Mamy wówczas do czynienia z scoringiem behawioralnym.

Scoring kredytowy jest stosowany przez banki przy udzielaniu kredytów, a także przez niektóre firmy niefinansowe – np. operatorów GSM przy sprzedaży telefonów z abonamentem. Klient dostaje wtedy stosunkowo drogi telefon za darmo lub za ułamek jego ceny, a spłaca go z abonamentu. Jest to więc forma kredytu.

Karta aplikacyjna[edytuj | edytuj kod]

Analiza scoringowa karty aplikacyjnej wykorzystuje metody statystyczne, co usprawnia całą procedurę kredytową. Poszczególnym cechom kredytobiorcy przypisywane są punkty, wg odpowiednio przygotowanej skali (wag).

Pod uwagę bierze się przede wszystkim:

  • zawód
  • wykształcenie
  • status mieszkaniowy
  • dzielnicę, w której zamieszkuje kredytobiorca
  • okres zamieszkania pod obecnym adresem
  • wysokość miesięcznych dochodów
  • posiadanie telefonu
  • wiek i stan cywilny
  • liczbę osób pozostającą na utrzymaniu kredytobiorcy
  • posiadane rachunki bankowe
  • referencje bankowe
  • posiadanie ubezpieczenia na życie
  • posiadanie samochodu
  • posiadane karty płatnicze
  • okres zatrudnienia w tym samym przedsiębiorstwie
  • okres zatrudnienia na obecnym stanowisku
  • okres zatrudnienia u poprzedniego pracodawcy.

Po przeanalizowaniu wymienionych wyżej charakterystyk (cech), bank oblicza tzw. punkt odcięcia, z ang. cut off score, który stanowi dolny próg przyznania kredytu. Osoby które uzyskały w swej ocenie niższą punktację, otrzymają od banku odmowę udzielenia kredytu. Te, które w końcowym wyniku, zbliżyły się do punktu odcięcia – będą musiały przedstawić lepsze zabezpieczenia zwrotności kredytu, lub starać się o niższy kredyt.

W bardziej rozwiniętej i efektywnej formie budowany jest (np. za pomocą regresji logistycznej lub metod eksploracji danych) model statystyczny prognozujący prawdopodobieństwo zdarzenia niespłacenia kredytu.

Metoda stosowana jest najczęściej przy kredytach konsumpcyjnych i mieszkaniowych. Pozwala na skrócenie procedury związanej z udzielaniem kredytu oraz zapewnia wyższe bezpieczeństwo finansowe banku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy