Scott Humphries
| Scott Humphries | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Miejsce zamieszkania | Tampa |
| Data i miejsce urodzenia | 26 maja 1976 Greeley |
| Wzrost | 185 cm |
| Masa ciała | 82 kg |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 1995 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 0 |
| Najwyżej w rankingu | 260 (9 września 1996) |
| US Open | 1R (1995, 1996) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 3 |
| Najwyżej w rankingu | 29 (30 października 2002) |
| Australian Open | SF (2001) |
| Roland Garros | 2R (2002) |
| Wimbledon | QF (2004) |
| US Open | 2R (1999, 2000, 2002) |
Scott Humphries[1] (ur. 26 maja 1976 w Greeley) – amerykański tenisista, zwycięzca trzech turniejów ATP World Tour w grze podwójnej.
Jako junior zwyciężył w roku 1994 w wielkoszlemowym Wimbledonie. W finale pokonał 7:6(5), 3:6, 6:4 Marka Philippoussisa. Ponadto był półfinalistą juniorskiego Australian Open (1994).
Karierę profesjonalną rozpoczął w roku 1995. W roku 1999 awansował do pierwszego finału turnieju rangi ATP World Tour w grze podwójnej, w amerykańskim Long Island. Mecz o tytuł przegrał wspólnie z Janem-Michaelem Gambillem z parą Olivier Delaître-Fabrice Santoro 5:7, 4:6. W tym samym roku doszedł do drugiego deblowego finału z Janem-Michaelem Gambillem, na kortach twardych w Sztokholmie (porażka z zespołem Piet Norval-Kevin Ullyett).
W roku 2000 wygrał swój pierwszy deblowy turniej, podczas rozgrywek w San José. Razem z Gambillem pokonali w spotkaniu finałowym parę Lucas Arnold Ker-Eric Taino 6:1, 6:4. Drugi tytuł wywalczył z Justinem Gimelstobem w Taszkencie. W tym samym roku zagrał również w trzech finałach, w Londynie, Los Angeles oraz Long Island (wszystkie z Gambillem).
W sezonie 2001 doszedł do półfinału deblowego Australian Open, co jest jego najlepszym wynikiem w w startach wielkoszlemowych. W roku 2002 odniósł zwycięstwo w Costa do Sauipe. Partnerem Amerykanina był wówczas Mark Merklein, natomiast rywalami Gustavo Kuerten oraz André Sá. W sezonie 2003 osiągnął dwa finały, najpierw w Costa do Sauipe, a potem w Tokio (oba z Markiem Merkleinem).
Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był we wrześniu roku 1996, będąc na 260. miejscu, a w klasyfikacji deblistów w październiku 2002 roku zajmował 29. pozycję. W całej karierze zarobił na kortach 652 092 dolarów amerykańskich[1].
Spis treści |
Statystyki turniejowe [edytuj]
| Legenda |
| Wielki Szlem |
| Tennis Masters Cup |
| ATP Masters Series |
| Igrzyska olimpijskie |
| ATP International Series Gold |
| ATP International Series |
Gra podwójna [edytuj]
Zwycięzca (3) [edytuj]
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 2000 | San José |
Twarda (hala) | Jan-Michael Gambill |
 Lucas Arnold Ker Eric Taino |
6:1, 6:4 |
| 2. | 2000 |  Taszkent |
Twarda | Justin Gimelstob |
 Marius Barnard Robbie Koenig |
6:3, 6:2 |
| 3. | 2002 |  Costa do Sauipe |
Twarda |  Mark Merklein |
Gustavo Kuerten André Sá |
6:3, 7:6(1) |
Finalista (7) [edytuj]
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 1999 | Long Island |
Twarda | Jan-Michael Gambill |
 Olivier Delaître Fabrice Santoro |
5:7, 4:6 |
| 2. | 1999 |  Sztokholm |
Twarda (hala) | Jan-Michael Gambill |
Piet Norval Kevin Ullyett |
5:7, 3:6 |
| 3. | 2000 |  Londyn |
Twarda (hala) | Jan-Michael Gambill |
David Adams John-Laffnie de Jager |
3:6, 7:6(7), 6:7(11) |
| 4. | 2000 | Los Angeles |
Twarda | Jan-Michael Gambill |
 Paul Kilderry Sandon Stolle |
walkower |
| 5. | 2000 | Long Island |
Twarda | Jan-Michael Gambill |
Jonathan Stark Kevin Ullyett |
4:6, 4:6 |
| 6. | 2003 | Costa do Sauipe |
Twarda | Mark Merklein |
Todd Perry Thomas Shimada |
2:6, 4:6 |
| 7. | 2003 | Tokio |
Twarda | Mark Merklein |
Justin Gimelstob Nicolas Kiefer |
7:6(6), 3:6, 6:7(4) |
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Scott Humphries (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 22 grudnia 2009].
Bibliografia [edytuj]
- Sylwetka na stronie ATP (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 21 grudnia 2011].
- Sylwetka na stronie ITF (ang.). itftennis.com. [dostęp 21 grudnia 2011].
