Scott Speed

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Scott Speed
Scott Speed w 2006 roku
Scott Speed w 2006 roku
Pełne imię i nazwisko Scott Andrew Speed
Kraj  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 24 stycznia 1983
Manteca
Sukcesy

2004: Formuła Renault 2000 (mistrz)
2004: Niemiecka Formuła Renault (mistrz)

Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Scott Andrew Speed (ur. 24 stycznia 1983 w Manteca, Kalifornia) – amerykański kierowca wyścigowy, od 2006 roku do końca lipca 2007 był kierowcą zespołu Scuderia Toro Rosso startującego w Formule 1. Speed mieszka aktualnie w Fuschl am See, Austria[1].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Speed rozpoczął karierę w kartingu, mając 12 lat. W kartingu pozostawał w latach 1995-2000. W 2000 roku zdobył mistrzostwo SKUSA Super Pro prowadząc pojazd Tony Kart Swedetech Honda. Wywalczył także dwa tytuły w IKF Grand Nationals oraz trzy tytuły regionalej serii IKF. W 2002 wygrał Rock Island GPW w kategorii 125 ccm.2001 r. przeniósł się do serii Formuł, startując w Amerykańskiej Formule Russel i zostając jej mistrzem. Rok później jeździł równocześnie w Amerykańskiej Formule Barber Dodge i Amerykańskiej Formule Gwiazd Mazdy. Zajął w nich odpowiednio 3 i 8 pozycję. W 2003 roku Speed dołączył do juniorskiego programu Red Bulla i został kierowcą zespołu ADR w Brytyjskiej Formule 3. Zachorował jednak na wrzodziejące zapalenie jelita grubego i musiał wrócić na leczenie do USA.

W 2004 r. Amerykanin zdobył dwa tytuły mistrzowskie. Pierwszy w Formule Renault 2000, a drugi w Niemieckiej Formule Renault. Jego osiągnięcia przyczyniły się do startu w inauguracyjnym sezonie 2005 Serii GP2. Został drugim kierowcą zespołu iSport, a jego partnerem był Can Artam. Później został pierwszym kierowcą zespołu, a mistrzostwa ukończył na trzeciej pozycji.

Pod koniec 2005 roku wystartował w trzech wyścigach A1 Grand Prix w zespole A1 Team USA. Jego najlepszym wynikiem było czwarte miejsce wywalczone w głównym wyścigu na Autódromo do Estoril.

Formuła 1[edytuj | edytuj kod]

2005[edytuj | edytuj kod]

Scott Speed podczas sesji treningowej przed GP USA

W sezonie 2005 Speed podczas Grand Prix Kanady pełnił rolę trzeciego kierowcy stajni Red Bull Racing. Był to pierwszy występ Amerykanina podczas weekendu Grand Prix od czasu zakończenia kariery przez Michaela Andretti'ego w 1993 r.[2]

2006[edytuj | edytuj kod]

1 września 2005 Red Bull potwierdził, przedłużenie kontraktu ze Scottem Speedem na rok 2006. Gwarantował on Amerykaninowi starty w piątkowych treningach podczas każdego wyścigowego weekedu.[3] Sytuacja zmieniła się jednak, gdy Red Bull przejął stajnię Minardi. Kierowcami powstałego w ten sposób zespołu Scuderia Toro Rosso zostali Scott Speed i Vitanatonio Liuzzi..[4]

W swoim debiucie podczas Grand Prix Bahrajnu dojechał do mety na 13 pozycji. W wyścigu w Malezji z rywalizacji wyeliminowała go awaria sprzęgła na 41 okrążeniu. Podczas Grand Prix Australii dojechał do mety na ośmym miejscu. Później jednak do jego wyniku doliczono 25 sekund za wyprzedzanie pod zółtymi flagami. Dostał także grzywnę w wysokości 5 000 dolarów za obrażanie Davida Coultharda podczas składania wyjaśnień sędziom. [5]

W Grand Prix San Marino był 15. {{Formuła 1 - Grand Prix Europy 2006|Grand Prix Europy]] ukończył na 11 miejscu. Z Grand Prix Hiszpanii wyeliminowała go awaria silnika. W Grand Prix Monako zajął 13 pozycję. W wyścigu o Grand Prix Wielkiej Brytanii wycofał się na pierwszym okrążeniu po kolizji z Ralfem Schumacherem.

W Kanadzie był 10. Domowy wyścig Speeda nie był udany. W drugim zakręcie doszło do karambolu. Kimi Raikonnen przychamował, by nie uderzyć Villeneuva. W tył bolidu Fina wjechał Juan Pablo Montoya. Bolidy wpadły na Jensona Buttona, który potrącił Nicka Heidfelda. Bolid Niemca został podbity i przekoziołkował kilka razy. Speed nie był w stanie wyminąć rozbitych bolidów i zakończył swój udział w wyścigu. Grand Prix Francji ukończył na 10 miejscu. W Formuła 1 - Grand Prix Niemiec 2006 był 12, a deszczowy wyścig o Grand Prix Węgier ukończył na 11 pozycji. W Turcji oraz Włoszech dojechał na 13 pozycji.

Deszczowe zawody w Chinach zakończył na 14 miejscu. W Japonii musiał się wycofać na 5 okrążeń przed metą z powodu awarii wspomagania kierownicy i został sklasyfikowany na 18 pozycji. Kończący sezon wyścig o Grand Prix Brazylii przynióśł Amerykaninowi 11 miejsce. W ciągu sezonu nie zdobył ani jednego punktu i został sklasyfikowany na 20 miejscu.

2007[edytuj | edytuj kod]

24 lutego zespół Toro Rosso potwierdził, że Scott Speed pozostanie w zespole na sezon 2007.[6]

Pierwszy wyścig sezonu rozgrywany w Australii zakończył się dla Speeda już na 28 okrążeniu z powodu przebitej opony. W Malezji był 14. Wyścig w Bahrajnie zakończył w pierwszym zakręcie po kolizji z Adrianem Sutilem. W Grand Prix Hiszpanii musiał wycofać się z wyścigu już na dziewiątym okrążeniu z powodu pękniętej opony. W Monako po starcie z 18 pozycji zajął 9 miejsce, które było jego najlepszym wynikiem w jego startach w Formule 1. W Kanadzie odpadł z wyścigu po kolizji z Alexem Wurzem. Grand Prix USA ukończył na 13 pozycji. We Francji odpadł z wyścigu z powodu awarii skrzyni biegów. Grand Prix Wielkiej Brytanii zakończył na 29 okrążeniu po kolizji z Wurzem. Do Grand Prix Europy Speed wywalczył 18 pozycję startową. Wyścig rozpoczął się na suchej nawierzchnii, jednak zaraz po starcie zaczął padać deszcz. Amerykanin był jednym z sześciu kierowców, którzy nie poradzili sobie z mokrą nawierzchnią w pierwszym zakręcie i zakończył rywalizację na żwirowym poboczu.

Po tym wyścigu zespół zdecydował się zwolnić Amerykanina. Jego miejsce zajął kierowca testowy BMW Sauber, Sebastian Vettel.[7] Bezpośrednią przyczyną były negatywne komentarze Speeda pod adresem zespołu, a także przepychanka z szefem Toro Rosso, Franzem Tostem podczas Grand Prix Europy na torze Nürburgring. Zdaniem samego Tosta, o zwolnieniu Speeda zadecydowały przede wszystkim jego słabe wyniki, natomiast incydent w Nürburgring został niepotrzebnie wyolbrzymiony przez Amerykanina.[8]

ARCA[edytuj | edytuj kod]

Speed W pit stopie w wyścigu na Pocono Raceway.

Scott Speed powrócił do USA i rozpoczął przygotowania do startów w NASCAR. W 2007 roku zadebiutował w serii ARCA za kierownicą Toyoty zespołu Eddie Sharp Racing w barwach Red Bulla. Wyścig na torze Talladega Superspeedway ukończył na siódmym miejscu. W roku 2008 wziął już udział w pełnym sezonie. Swoje pierwsze zwycięstwo odniósł podczas czwartej rundy sezonu rozgrywanej na torze Kansas Speedway. Potem wygrał jeszcze trzy wyścigi rozgrywane na obiektach Kentucky Speedway, Berlin Raceway oraz Nashville Superspeedway. Trzykrotnie startował także z pierwszego pola. 10 wyścigów ukończył w pierwszej piątcce, a 17 w pierwszej dziesiątcce. Przed kończącym sezon rundą na torze Toledo Speedway był on jednym z kandydatów do tytułu. Podczas wyścigu bronił się przed atakami Ricky'ego Stenhouse'a Juniora. Stenhouse uderzył w samochód Speeda, a ten wpadł w poślizg i uderzył w ścianę tracąc szansę na mistrzoswki tytuł. Zjechał do boksu i po naprawie samochodu powrócił do rywalizacji z dwoma okrążeniami straty. Gdy Stenhouse go dublował dodał gazu w zakręcie i uderzył rywala. Oba samochody uderzyły w ścianę, a Stenhouse stracił szansę na wywalczenie tytułu. Scott Speed zajął ostatecznie piąte miejsce w klasyfikacji generalnej . Zdobył także tytuł Hoosier Tire Superspeedway Challenge.

NASCAR[edytuj | edytuj kod]

2008[edytuj | edytuj kod]

W 2008 roku Speed łączył starty w ARCA z rywalizacją w NASCAR. Wziął on udzial w 16 wyścigach serii NASCAR Craftsman Truck Series. Wygrał jeden wyścig na torze Dover International Speedway. Na Bristol Motor Speedway był natomiast najszybszy w kwalifikacjach. W ciągu sezonu czterokrotnie dojeźdzał w pierwszej piątcce oraz dziewięciokrotnie w dziesiątcce. W klasyfikacji generalnej zajął 21 miejsce. Zadebiutował także w głównej serii NASCAR - Sprint Cup. Jego pierwszym wyścigiem w tej serii były zawody na Martinsville Speedway. Po starcie z 35 pozycji dojechał on do mety na 30 pozycji. Amerykanin wystartował jeszcze w pięciu wyścigach tego sezonu, a jego najlepszym wynikiem było 16 miejsce wywalczone no torze Homestead-Miami Speedway.

2009[edytuj | edytuj kod]

Rok później wystartował w pełnym sezonie Sprint Cup. Wyścig Daytona 500 ukończył na 35 pozycji będąc najwyżej sklasyfikowanym debiutantem. Najlepszym wynikiem Speeda było 5 miejsce na torze Talladega Superspeedway. Był to także jego jedyny finisz w pierwszej dziesiątcce w tym sezonie. Mistrzostwa ukończył na 35 pozycji. Speed wystartował także w 13 wyścigach NASCAR Nationwide Series. Podczas swojego debiutu na Las Vegas Motor Speedway wygrał kwalifikacje, a także ustanowił rekord toru. Podczas wyścigu zderzył się z Kylem Bushem i zakończył rywalizację po 21 okrążeniach. Swój najlepszy wynik - 7 miejsce odniósł na torze w Dover. Jego regularna jazda i 8 finiszów pod koniec pierwszej dziesiątki dały mu 34 pozycję w klasyfikacji generalnej. Amerykanin wystartował również w wyścigu Rolex Grand-Am Sports Car Series na torze Daytona Internationa Speedway. Drugim kierowcą samochodu z numerem 2 był Kyle Bush. Załoga dojechała do mety na 10 miejscu.

2010[edytuj | edytuj kod]

Speed rozpoczął sezon od 19 miejsca na Daytonie. Jego najlepszym wynikiem było dwukrotnie 10 miejsce wywalczone na Atlancie oraz podczas lipcowego wyścigu na Daytonie. Sezon zakończył na 30 pozycji w klasyfikacji generalnej.

2011[edytuj | edytuj kod]

Po sezonie 2010 Red Bull postanowił się wycofac z NASCAR. Speed znalazł posadę w połowie sezonu. Dołączył do zespołu Max Q Motorsports korzystającego z Forda Fusion. Po trzech wyścigach zmienił ekipę na Whitney Motorsports. Z powodu licznych awarii ukończył on jednak zaledwie 2 z 13 wyścigów, w których wystartował. Sezon zakończył na 68 miescu. Wystartował także w 5 wyścigów Nationwide, ale również tam nękały go awarie. Ukończył tylko wyścig na Circuit Gilles Villeneuve, gdzie był 6.

Indycar

Scott Speed brał znalazł się także na liście startowej wyścigu Indianapolis 500 jako kierowca zespołu Dragon Racing. Amerykanin nie zdołał jednak zakwalifikować się do wyścigu.

2012[edytuj | edytuj kod]

W 2012 przeszedł do Leavine Family Racing.Wystartował w 17 wyścigach sezonu. Amerykanin ponownie musiał zmagać się z częstymi awariami i ukończył zaledwie 3 wyścigi. Jego najlepszym wynikiem było 17 miejsce na torze Watkins Glen. W klasyfikacji generalnej zajął 42 miejsce. Starty w Nationwide były jeszcze mniej udane. Nie ukończył żadnego z 11 wyścigów, w których wystartował.

2013[edytuj | edytuj kod]

Speed podczas wyścigu w Martinsville.

Speed wziął udział w 12 wyścigach kończąc trzy z nich. Najlepszy wynik uzyskał na Talladedze, gdzie był dziewiąty. Sezon zakończył na 41 pozycji w klasyfikacji generalnej.

Global RallyCross[edytuj | edytuj kod]

W 2013 Scott Speed zadebiutował w Global RallyCross. Został on kierowcą zespołu OMSE2, który wystawiał Fordy Fiesty. Podczas pierwszej rundy sezonu w Foz de Iguazu odniósł zwycięstwo. Podwójną rundę w Monachium zakończył na 9 oraz 15 pozycji. w New Hampsire był 9, a na Bristol nie wszedł do finału kończąc zawody na 13 pozycji. X Games zakończył na 9 miejscu. W Atlancie był 7. Na Charlotte Motor Speedway odniósł swoje drugie zwycięstwo w sezonie. Ostatnią rundę sezonu w Las Vegas ukończył na 9 miejscu. W ciągu sezonu zdobył 94 punkty, co dało mu piąte miejsce w klasyfikacji generalnej.

Podczas Chicago Auto Show Volkswagen zapowiedział wejście do GRC od sezonu 2014. Za przygotowanie samochodów odpowiedzialny jest Andretti Autosport. Kierowcami zostali Tanner Foust i Scott Speed.[9]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Speed ożenił się z Amandą Smith, (córką kierowcy wyścigowego, Rickiego Smitha). Scott i Amanda mają dwie córki.

Jego brat, Alex jest trzykrotnym mistrzem serii Stars of Karting oraz trzykrotnym zwycięzcą zawodów SKUSA Supernationals.

Starty w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Tablica wyników[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Samochód Silnik Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2006 Scuderia Toro Rosso Toro Rosso STR01 Cosworth TJ2005 3,0l V10 Bahrajn
BHR
Malezja
MAL
Australia
AUS
San Marino
SMR
Unia Europejska
EUR
Hiszpania
ESP
Monako
MON
Wielka Brytania
GBR
Kanada
KAN
Stany Zjednoczone
USA
Francja
FRA
Niemcy
DEU
Węgry
HUN
Turcja
TUR
Włochy
ITA
Chińska Republika Ludowa
CHN
Japonia
JPN
Brazylia
BRA
0 20
13 NU 9 15 11 NU 13 NU 10 NU 10 12 11 13 13 14 18 11
2007 Scuderia Toro Rosso Toro Rosso STR2 Ferrari 056 2,4l V8 Australia
AUS
Malezja
MAL
Bahrajn
BHR
Hiszpania
ESP
Monako
MON
Kanada
KAN
Stany Zjednoczone
USA
Francja
FRA
Wielka Brytania
GBR
Unia Europejska
EUR
Węgry
HUN
Turcja
TUR
Włochy
ITA
Belgia
BEL
Japonia
JPN
Chińska Republika Ludowa
CHN
Brazylia
BRA
0 21
NU 14 NU NU 9 NU 13 NU NU NU - - - - - - -


Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Sezon
Zgł.
Starty
PKT
P.
P1
P2
P3
Punkt.
PP
NO
NS
DK
Zespoły
2005 0022 000-- 000-- 000-- 000-- 000-- 000-- 000-- 000-- 000-- 000-- 000-- Austria Red Bull
2006 1818 1818 000-- 2020 000-- 000-- 000-- 000-- 000-- 000-- 0044 000-- Włochy Toro Rosso
2007 1010 1010 000-- 2121 000-- 000-- 000-- 000-- 000-- 000-- 0077 000-- Włochy Toro Rosso
Sezony Zgł. Starty PKT Najwyższa pozycja
(mistrzostwa)
P1 P2 P3 Punkt. PP NO NS DK Zespoły
2 30 28 - 1x20 - - - - - - 11 - 2

Podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

Ważne wyścigi
Debiut Bahrajn Grand Prix Bahrajnu 2006
Ostatni Unia Europejska Grand Prix Europy 2007 (#28)
Najwyższe pozycje
Kwalifikacje 11 - Chińska Republika Ludowa Grand Prix Chin 2006 (#16)
Wyścig 9 - (#3), (#23)
Inne
Kierowca testowy 2005Red Bull

Wyniki w GP2[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2005 iSport International San Marino
SMR
San Marino
SMR
Hiszpania
ESP
Hiszpania
ESP
Monako
MON
Niemcy
NÜR
Niemcy
NÜR
Francja
FRA
Francja
FRA
Wielka Brytania
GBR
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
HOC
Niemcy
HOC
Węgry
HUN
Węgry
HUN
Turcja
TUR
Turcja
TUR
Włochy
ITA
Włochy
ITA
Belgia
BEL
Belgia
BEL
Bahrajn
BHR
Bahrajn
BHR
67,5 3
3 NU 2 3 4 16 12 15 18 4 2 4 3 NU 19 5 4 NU 15 4 4 NU 19

Przypisy

  1. Scott Speed (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2009-12-23].
  2. Red Bull potwierdza udział Speeda w piątkowych treningach (pol.). f1wm.pl, 2005-06-04. [dostęp 2005-06-04].
  3. Speed oficjalnym kierowcą testowym Red Bull w sezonie 2006 (pol.). f1wm.pl, 2005-09-01. [dostęp 2005-09-01].
  4. Liuzzi i Speed głównymi kierowcami Toro Rosso w 2006 (pol.). f1wm.pl, 2005-12-06. [dostęp 2005-12-06].
  5. Podwójna kara dla Scotta Speeda (pol.). f1wm.pl, 2006-04-02. [dostęp 2006-04-02].
  6. Speed drugim kierowcą Toro Rosso także w 2007 (pol.). f1wm.pl, 2007-02-24. [dostęp 2007-02-24].
  7. Vettel zastąpi jednak Speeda począwszy od GP Węgier (pol.). f1wm.pl, 2007-07-31. [dostęp 2007-07-31].
  8. Tost: Speed został zwolniony z powodu swoich osiągów (pol.). f1wm.pl, 2007-08-03. [dostęp 2007-08-03].
  9. Beetle dla Fousta i Speeda (pol.). autoklub.pl, 2014-02-06. [dostęp 2014-02-06].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]