Scynk olbrzymi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Scynk olbrzymi
Tiliqua scincoides
(White, ex Shaw, 1790)
Scynk olbrzymi
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada gady
Rząd łuskonośne
Rodzina scynkowate
Rodzaj Tiliqua
Gatunek scynk olbrzymi

Scynk olbrzymi, tilikwa scynkowa (Tiliqua scincoides) – gatunek gada z rodziny scynkowatych.

Morfologia 
Ubarwienie zmienne, zależne od środowiska w jakim żyją dane osobniki. Oliwkowożółta skóra pokryta nieregularnymi oliwkowobrązowymi poprzecznymi pręgami. Podbrzusze jaśniejsze. Ogon jest krótki i gruby. Głowa stosunkowo duża, szczęki silne, szeroko rozwierające się. Język duży od jasno- do ciemnoniebieskiego. Otwory uszne widoczne. Kończyny krótkie.[1]. Długość ciała do 60 cm[2]. Przeciętna masa to około 493 g[1].
Występowanie 
Australia, Tasmania i Nowa Gwinea[1].
Biotop 
Obszary półpustynne, lasy mieszane i obszary zakrzewione[1].
Behawior 
W razie zagrożenia otwierają szeroko pyski i wysuwają swój wielki jasnoniebieski język, dodatkowo głośno sycząc oraz nadymają ciało stając się większymi. Z powodu nieprzystosowanych kończyn nie kopią nor, a jako kryjówki służą im rozmaite korytarze wykopane przez inne zwierzęta, albo też szukają naturalnych kryjówek w skalnych szczelinach itp. Są aktywne, gdy ich ciała utrzymują temperaturę 30-35 °C. Kiedy temperatury są niższe, pozostają w schronieniach.[3]
Pokarm 
Z powodu powolności ich zdobyczą może paść tylko zwierzę powolniejsze od nich. W zasadzie są wszystkożerne, a ich dieta składa się głównie z bezkręgowców (ślimaki i owady), małych kręgowców, kwiatów i owoców. W niewoli najlepszym pokarmem dla tego gatunku jest wysokiej jakości psia karma, zjada także mniszka i warzywa, np. sałatę, rzepę[1].
Rozmnażanie 
Przez większą część roku żyją samotnie. Dopiero na wiosnę (wrzesień-listopad) w okresie godowym samice przyciągają samców. Samce w tym czasie walczą ze sobą.[3] Podczas kopulacji samiec przytrzymuje głowę samicy albo grzbiet zębami, co może pozostawić na skórze samicy ślady. Okres ciąży trwa w przybliżeniu 100 dni. Scynki olbrzymie są żyworodne. Embriony pozbawione osłonek jajowych rozwijają się w prymitywnym łożysku w kieszonkach ścianek jajowodów, które są bogato ukrwione. Dzięki temu dostarczają zarodkowi poprzez ciało substancji odżywczych oraz umożliwiają wymianę tlenu i dwutlenku węgla. Przeciętnie samica rodzi pomiędzy 10 a 20 młodych, z których każde mierzy 130 - 140 mm (całkowita długość) i waży między 10 a 20 g. Po urodzeniu zjadają pozostałości swoich łożysk.[3] Kilka dni później przechodzą pierwsze linienie i rozpraszają się. Dorosłość osiągną po 3 latach. Są długowieczne, gdyż w niewoli często dożywają wieku 25 lat i więcej.[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Don Abbey, James Harding: Tiliqua scincoides Common Bluetongue, Eastern Bluetongue, Northern Bluetongue, Eastern Blue-Tongued Lizard. Animal Diversity Web, 17 lutego 2000. [dostęp 5 kwietnia 2015].
  2. Eastern Bluetongue. Australia Reptile Park. [dostęp 5 kwietnia 2015].
  3. 3,0 3,1 3,2 Eastern Blue-tongue Lizard. Australian Museum. [dostęp 11 kwietnia 2015].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]