Sd.Kfz.250

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Leichter Schützenpanzerwagen Sd.Kfz.250
SdKfz.250/1 (neu)
SdKfz.250/1 (neu)
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Typ pojazdu transporter opancerzony
Trakcja półgąsienicowa
Załoga 2-6
Historia
Prototypy koniec 1939
Produkcja kwiecień 19401944
Wycofanie 1945
Egzemplarze 6 628 szt.
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy, 6-cylindrowy, chłodzony cieczą Maybach HL 42 TRKM o mocy 100 KM
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 140 l
Pancerz grubość: 8 – 14,5 mm
Długość 4,56 m
Szerokość 1,945 m
Wysokość 1,66 m
Prześwit 0,28 m
Masa 5 800 kg (bojowa)
Moc jedn. 17,25 KM/t
Osiągi
Prędkość 65 km/h (po drodze)
Zasięg 320 km (po drodze)
200 km (w terenie)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 karabin maszynowy MG 34 lub MG 42 kal. 7,92 mm (Sd.Kfz 250/1)
(inne wersje patrz tekst)
Użytkownicy
Niemcy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Leichter Schützenpanzerwagen Sd.Kfz.250 (le.SPW SdKfz.250) – niemiecki lekki półgąsienicowy transporter opancerzony używany w czasie II wojny światowej przez armię niemiecką i niektórych sojuszników. Budowany był od czerwca 1940 roku w dwóch wersjach produkcyjnych (starszej i nowszej) oraz kilkunastu odmianach.

Transportery napędzane były sześciocylindrowymi silnikami gaźnikowymi Maybach HL 42 TRKM o pojemności 4,2 l i mocy 73,6 kW (100 KM), co umożliwiało osiągnięcie prędkości 65 km/h na drodze. Zasięg wozu na drodze wynosił 320 km.

Grubość blach opancerzenia przedniej części wynosiła 14,5 mm, boków 8 mm. Pojazd miał odkryty od góry przedział bojowy oraz pojedyncze drzwi w tylnej płycie kadłuba. Standardowe uzbrojenie składało się z jednego karabinu MG 34.

Wersje produkcyjne[edytuj | edytuj kod]

Transporter budowano z dwiema wersjami kadłuba:

  • Alt (stara): podstawowa, z podciętymi, łamanymi burtami i łamaną przednią płytą kadłuba. Model wytwarzany do 1943
  • Neu (nowa): uproszczona, z płaskimi burtami i płaską przednią płytą kadłuba (wzorowano się na Sd.Kfz.251 Ausf. D). Model posiadał również wbudowane zasobniki.

Odmiany[edytuj | edytuj kod]

  • Sd.Kfz. 250/1 – podstawowa wersja z jednym karabinem maszynowym MG 34 i możliwością montażu drugiego, służąca jako transporter piechoty
  • Sd.Kfz. 250/2 – ruchoma stacja telefoniczna dla jednostek łączności z zamontowanym bębnem do rozciągania polowych linii telefonicznych
  • Sd.Kfz. 250/3 – pojazd dowodzenia z radiostacją, z anteną ramową, późne modele z anteną typu gwiazda
  • Sd.Kfz. 250/4 – pojazd dowodzenia obroną przeciwlotniczą
  • Sd.Kfz. 250/5 – pojazd obserwacyjny dla artylerii
  • Sd.Kfz. 250/6 – transporter amunicji
  • Sd.Kfz. 250/7 – pojazd wsparcia uzbrojony w moździerz kalibru 80 mm
  • Sd.Kfz. 250/8 – pojazd wsparcia uzbrojony w krótkolufową armatę kalibru 75 mm
  • Sd.Kfz. 250/9 – półgąsienicowy opancerzony samochód rozpoznawczy, z działkiem 20 mm w obrotowej wieży
  • Sd.Kfz.253 – pojazd obserwacyjny dla artylerii, całkowicie opancerzony

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Niemiecki transporter opancerzony Sd.Kfz.250 w drodze w jednym z miast na Łotwie, czerwiec 1941 roku

Sd.Kfz 250/1 zaprojektowany jako lekki transporter opancerzony piechoty był najczęściej wykorzystywany do przewożenia 4 żołnierzy i prowadzenia zwiadu. Jego dwa karabiny MG 34 i lekki pancerz zapewniał pewną ochronę przed napotkanym wrogiem. Przewoził również przeszło 2000 sztuk amunicji. Wykorzystywany głównie w dywizjach pancernych i grenadierów pancernych.

Zdobyczne pojazdy używane były w niewielkich ilościach m.in. przez Armię Czerwoną i Ludowe Wojsko Polskie, głównie w jednostkach rozpoznawczych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Peter Chamberlain, Hilary L. Doyle: Encyclopedia of German Tanks of World War Two. London: Arms and Armour Press, 1978, s. 161-167. ISBN 085368202X.
  2. Leland S. Ness: Jane's World War II tanks and fighting vehicles: the complete guide. London: HarperCollins, 2002, s. 111-112. ISBN 0007112289.