Sea Eagle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sea Eagle
Twbomb 09 12.png
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent British Aerospace
Rodzaj powietrze-woda
Przeznaczenie przeciwokrętowy
Historia
Data konstrukcji 1979
Używana w latach od 1985
Dane techniczne
Długość 4,14 m
Średnica 0,4 m
Rozpiętość 1,2 m
Napęd turboodrzutowy Microturbo TRI-60
Prędkość 0,85 Ma
Naprowadzanie bezwładnościowe, w końcowej fazie aktywne radiolokacyjne
Masa 580 kg
Masa głowicy 230 kg
Typ głowicy Przeciwpancerno burząca
Zasięg 110 km
Użytkownicy
Indie, Chile, Wielka Brytania, Arabia Saudyjska

Sea Eaglebrytyjski, przeciwokrętowy pocisk odrzutowy, powietrze-woda.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Historia pocisku rozpoczyna się w 1973 roku kiedy to ministerstwo obrony Wielkiej Brytanii ogłosiło zapotrzebowanie na nowy przeciwokrętowy pocisk rakietowy o dużym zasięgu mogący w przyszłości zastąpić rakiety naprowadzana radiokomendowo, z telewizyjną głowicą AJ 168 Martel. Na zapotrzebowanie odpowiedziała firma British Aerospace, która w 1979 roku wybudowała prototyp pocisku oznaczony jako P3T. Testowanie nowej rakiety ukończono w 1982 roku a do produkcji seryjnej już pod nazwą Sea Eagle weszła w 1984 roku.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Aby sprostać wymaganiom dotyczącym zasięgu rakiety, zdecydowano się na użycie silnika turboodrzutowego o masie około 50 kg. Chwyt powietrza dla silnika umieszczony został pod dolnymi statecznikami pocisku. Naprowadzanie rakiety jest typu "wystrzel i zapomnij". System naprowadzający składa się z bezwładnościowego układu nawigacyjnego kierującego pociskiem przez większą część lotu, radiowysokościomierza i centymetrowego radaru o zasięgu 30 km firmy GEC Marconi naprowadzającego pocisk na cel w ostatniej fazie lotu. Radiolokator przechodzi na automatyczne śledzenie celu w odległości ok. 18 km. Pocisk leci na wysokości 10 - 20 metrów nad wodą.

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

W Wielkiej Brytanii nosicielami pocisków były samoloty Blackburn Buccaneer (4 pociski maksymalnie), Panavia Tornado GR. 1B (4 pociski maksymalnie) oraz Sea Harrier FRS.1/FA.2 mogący przenosić dwie rakiety Sea Eagle. Rakiety zostały również zakupione przez Chile, gdzie do przenoszenia pocisków wykorzystywane są samoloty A-36M Halcon (bojowa odmiana hiszpańskich CASA C-101) oraz Arabia Saudyjska, która uzbroiła swoje Tornado IDS w Sea Eagle. Rakiety zakupiły również Indie, przy czym ich nosicielami obok samolotów są również śmigłowce Sea King Mk.42B.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

E.F. Rybak. Pocisk przeciwokrętowy Sea Eagle. „Morze”. 2, s. 41-42, 2001. ISSN 1426-529X.