Seabird Seeker

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Seabird Seeker
Seabird Seeker
Dane podstawowe
Państwo  Australia
Producent Seabird Aviation Australia
Typ obserwacyjny
Konstrukcja metalowa
Załoga 2
Historia
Data oblotu 1 października 1989
Dane techniczne
Napęd 1 x Silnik tłokowy Lycoming O-360-B2C
Moc 160 KM (119 kW)
Wymiary
Rozpiętość 11,07 m
Długość 7,01 m
Wysokość 2,49 m
Powierzchnia nośna 13,05 m²
Masa
Własna 590 kg
Startowa 975 kg (dla startu z pasów utwardzonych)
925 kg (dla startów z pasów nieutwardzonych)
Zapas paliwa 180 l
Osiągi
Prędkość wznoszenia 5 m/s
Pułap 4650 m
Długotrwałość lotu 7 h
Rozbieg 270 m
Dobieg 200 m
Dane operacyjne
Użytkownicy
Irak Jordania
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Seabird Seeker (SB7L-360 Seeker 2) – lekki samolot obserwacyjno - rozpoznawczy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prace nad niewielkim i tanim samolotem obserwacyjno - rozpoznawczym o parametrach lotu pozwalającym na konkurowanie ze śmigłowcami rozpoczęły się w Seabird Aviation Australia w 1988 roku. Głównym atutem nowej konstrukcji, obok niewielkich kosztów eksploatacji, miała być niewielka prędkość minimalna. Wybudowano cztery prototypy, pierwszy z nich, oznaczony jako SB5N, napędzany silnikiem rotacyjnym Norton, wzbił się do swojego pierwszego lotu 1 października 1989 roku. Drugi z prototypów, oznaczony jako SB5E z silnikiem Emdair, do swojego dziewiczego lotu wzbił się 11 stycznia 1991 roku. Maszyna posłużyła również do przeprowadzenia prób statycznych. Trzeci prototyp SB7L-235, z silnikiem Lycoming oblatano 6 czerwca 1991 roku. Ostatni z prototypów, SB7L-360, po raz pierwszy wzniósł się w powietrze na początku 1993 roku. Dwa lata później maszyna znalazła się w kręgu zainteresowań Australijskich Sił Zbrojnych, które zleciły przeprowadzenie badań maszyny oraz zamówiły wstępnie pięć samolotów. Rok później, w 1996 r. badania i zamówienia zostały jednak anulowane.

17 sierpnia 2003 roku powstała spółka Seabird Aviation Jordan, będąca joint venture pomiędzy jordańską firmą zbrojeniową King Abdullah Design and Development Bureau a australijskim Seabird Aviation Australia. Jej celem miała być produkcja samolotów i ich sprzedaż na rynkach Bliskiego Wschodu. We wrześniu 2003 roku do Jordanii przybył pierwszy Seeker, oblatany na miejscu 2 października tego samego roku a w marcu i czerwcu 2004 roku, kolejne dwa egzemplarze. W 2004 roku nowa firma zanotowała pierwszy sukces sprzedając samoloty Irackim Siłom Powietrznym. Maszyny zostały przekazane 29 lipca 2004 roku[1], stając się zarazem pierwszymi zakupionymi przez Irak samolotami po amerykańskiej inwazji na kraj w 2003 roku[2]. Maszyny wyposażone w elektrooptyczne urządzenia rozpoznawcze trafiły do 70 Dywizjonu stacjonującego na terenie portu lotniczego w Basrze. Ich zadaniem jest monitorowanie szlaków zaopatrzeniowych, rurociągów i linii energetycznych będących w owym czasie celem ataku irackich rebeliantów. W październiku 2004 roku pięć samolotów zamówiła południowo afrykańska firma Paramount Group. W 2006 roku Jordania zamówiła sześć samolotów, spisując ze stanu posiadania pierwsze dwie dostarczone maszyny.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Samolot jest metalowym, zastrzałowym górnopłatem ze stałym podwoziem z tylnym podparciem. Konstrukcja maszyny została podporządkowana uzyskaniu jak najlepszych warunków prowadzenia obserwacji z kabiny, która ma postać półsfery z bogatym oszkleniem. Układ górnopłata sprawia, iż skrzydła nie ograniczają pola widzenia. Tablica przyrządów umieszczona jest po środku, nie zasłaniając widoku na wprost. Kabina mieści dwuosobową załogę z miejscami umieszczonymi obok siebie. Skrzydła o prostokątnym obrysie oparte na dwóch zastrzałach. Silnik tłokowy Lycoming O-360-B2C ze śmigłem pchającym, może pracować na benzynie lotniczej jak również na bezołowiowym paliwie używanym do napędu samochodów. Maszyna wyposażona jest w belkę ogonową. Podwozie stałe, trójpodporowe z tylnym kółkiem ogonowym.

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Maszyna wyposażona jest w dwa podskrzydłowe węzły do podwieszania uzbrojenia aczkolwiek maszyna nie jest przeznaczona do realizacji zadań uderzeniowych. W Jordanii przeprowadzono próby samolotu z dodatkowym opancerzeniem chroniącym przed ogniem małokalibrowym z ziemi oraz wyrzutnikiem flar termicznych.

Przypisy

  1. Samoloty dla Irackich Sił Powietrznych, „Lotnictwo”, nr 9 (2004), s. 4, ISSN 1732-5323
  2. Iraqi Air Force (ang.). MILAVIA. [dostęp 2014-03-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Krawczyk, Mirosław Kwarciński, Seeker - samolot na miarę potrzeb, "Lotnictwo", nr 2 (2008), s. 33-35, ISSN 1505-1196.