Seasick Steve

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Seasick Steve
Seasick Steve.jpg
Point Nepean Music Festival (2008)
Imię i nazwisko Steven Gene Wold
Pseudonim Seasick Steve
Data i miejsce urodzenia ok. 1941
Oakland
Pochodzenie  Stany Zjednoczone
Instrument gitara
Gatunek blues
Strona internetowa

Steven Gene Wold znany jako Seasick Steve (ur. ok. 1941 w Oakland, Kalifornia) – amerykański muzyk bluesowy, wokalista i gitarzysta.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Dokładna data jego urodzin nie jest znana, sam muzyk podaje rok 1940 lub 1941[1]. Gdy miał cztery lata jego rodzice rozwiedli się. W wieku pięciu lat próbował bez powodzenia nauczyć się grać na pianinie swego ojca, za to gdy miał osiem lat nauczył się grać na gitarze, od K. C. Douglasa - bluesmana, który ówcześnie pracował w warsztacie samochodowym jego dziadka. W wieku 13 lat, uciekając od brutalnego ojczyma, porzucił dom i wybrał życie włóczęgi i robotnika sezonowego na amerykańskim Południu[2].

W latach 60. nawiązał kontakt z branżą muzyczną. Był muzykiem sesyjnym, inżynierem dźwięku, producentem. Współpracował m.in. z Janis Joplin i Joni Mitchell[2], a w latach 80. w Seattle zaprzyjaźnił się z Kurtem Cobainem[3] i innymi muzykami nurtu indie. Wyprodukował kilka płyt zespołu Modest Mouse.

Mieszkał także w Paryżu, gdzie grał w metrze, i w Norwegii. Właśnie podczas pobytu w Norwegii Steve poważnie zachorował - przeszedł rozległy zawał, dzięki czemu żona namówiła go na rejestrację utworów na płycie[1]. Płyta Cheap, nagrana z norweskimi muzykami, ukazała się w 2004. Sławę przyniosła mu druga, wydana dwa lata później Dog House Music, a zwłaszcza występ na żywo w programie telewizyjnym Jools Holland's 'Annual Hootenanny' w telewizji BBC. Od tej chwili zaczął występować na licznych festiwalach muzycznych, szczególnie w Wielkiej Brytanii.

W 2007 otrzymał MOJO Award w kategorii "Najlepszy przełomowy występ". W 2009 został nominowany do nagrody Brit Award w kategorii "Zagraniczny artysta solowy"[4].

W 2009 BBC wyemitowała film dokumentalny Seasick Steve: Bringing It All Back Home[5].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Z pierwszego małżeństwa ma dwóch synów. W 1982 ożenił się po raz drugi, z Elisabeth, z którą ma trzech synów. Seasick Steve jest typem włóczykija, jak sam mówi, tylko z drugą żoną zmieniał adres zamieszkania 59 razy. Obecnie mieszka w Norwegii i Wielkiej Brytanii[2].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Seasick Steve słynie z kolekcjonowania niezwykłych gitar. Zbiera zniszczone instrumenty, które sam naprawia. W kolekcji jest ich kilkadziesiąt, w tym trzystrunowa Trance Wonder (zdewastowany Fender Coronado), czy jednostrunowa Diddley Bow, na której gra techniką "slide" przy pomocy śrubokrętu[2][1].

Pseudonim muzyka wziął się z choroby morskiej (ang. seasick), na którą cierpi Steve[6].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cheap (2004)
  • Dog House Music (2006)
  • I Started Out With Nothin and i Still Got Most of it Left (2008)
  • Man From Another Time (2009)
  • Songs for Elisaeth (2010)
  • You Can't Teach an Old Dog New Tricks (2011)
  • Hubcap Music (2013)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Robert Ziębiński: Facet po przejściach. 4 października 2009. [dostęp 30 grudnia 2009].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Sean O'Hagan: Only a Hobo (ang.). 14 września 2008. [dostęp 30 grudnia 2009].
  3. David Smyth: Raucous night of hobo blues (ang.). 25 stycznia 2008. [dostęp 30 grudnia 2009].
  4. Arifa Akbar: Seasick Steve sings the blues for a Brit (ang.). 21 stycznia 2009. [dostęp 30 grudnia 2009].
  5. Strona BBC Four
  6. O genezie przydomka Steve opowiedział w 117 odcinku programu telewizyjnego Top Gear, wyemitowanym 3 stycznia 2010 roku.