Sebastian Chmara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sebastian Chmara
Sebastian Chmara 2.jpg
Trener Wiesław Czapiewski
Eugeniusz Szczerkowski
Klub WKS Zawisza Bydgoszcz (1988-2002)
Wzrost 191 cm
Masa ciała 85 kg[1]
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Wikicytaty Sebastian Chmara w Wikicytatach
Sebastian Chmara
starszy sierżant starszy sierżant
Przebieg służby
Lata służby do 2010
Siły zbrojne POL Wojska Lądowe.svg - Wojska Lądowe RP
Jednostki Wojskowa Grupa Sportowa w Bydgoszczy
Stanowiska zawodnik, później trener lekkoatletyczny – wieloboje
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Sebastian Michał Chmara (ur. 21 listopada 1971 w Bydgoszczy) – polski lekkoatleta, który specjalizował się w wielobojach.

W 1991 został absolwentem szkoły średniej – technikum mechanicznego (specjalizacja budowy maszyn). Studiował w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Bydgoszczy. W 1996 brał udział w igrzyskach olimpijskich, w 1998 został halowym mistrzem Europy[2], a w 1999 halowym mistrzem świata[3]. Po zakończeniu kariery zawodniczej zajmował się działalnością sportową – był prezesem CWZS Zawisza Bydgoszcz[4], współorganizatorem halowego mityngu Pedro's Cup oraz komentatorem i ekspertem podczas transmisji zawodów lekkoatletycznych w TVP[4]. Pełnił służbę zawodową w Wojsku Polskim w stopniu starszego sierżanta[5]. W 2003 wystąpił w epizodycznej roli w serialu Sąsiedzi (odc. 10: Niebezpieczna gra)[6]. Od 2009 jest wiceprezesem Polskiego Związku Lekkiej Atletyki[7], a w 2011 został wiceprezydentem Bydgoszczy[8][9]. Brat stryjeczny tyczkarza Mirosława Chmary[4].

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Karierę sportową zaczynał od kajakarstwa, ale szybko porzucił tę dyscyplinę i zajął się lekkoatletyką. W 1989 był czternasty w rywalizacji dziesięcioboistów podczas mistrzostw Europy juniorów[10], a rok później zajął siódme miejsce na juniorskich mistrzostwach świata[11]. Zdobył srebrny medal na uniwersjadzie w 1995 w Fukuoce[12]. Na początku 1996 był czwarty w halowych mistrzostwach Europy[4], a latem zajął piętnaste miejsce w igrzyskach olimpijskich. Nie ukończył dziesięcioboju na halowych mistrzostwach globu oraz mistrzostw świata[4]. W 1998 został w sezonie zimowym halowym mistrzem Europy[2], a latem nie ukończył konkurencji na czempionacie Starego Kontynentu[4]. Zwyciężył w siedmioboju na halowych mistrzostwach świata w Maebashi w 1999[3]. Reprezentował Polskę w pucharze Europy w wielobojach lekkoatletycznych oraz startował w prestiżowym Hypo-Meeting w Götzis.

Wielokrotnie zdobywał medale mistrzostw Polski seniorów[13] – w dziesięcioboju zdobył dwa złota (Kielce 1991 i Zielona Góra 1994), srebro (Kielce 1990) oraz brąz (Piła 1990). Chmara ma na koncie także brązowy medal mistrzostw kraju w skoku o tyczce (Bydgoszcz 1997).

Czterokrotnie był halowym mistrzem Polski w siedmioboju (Spała 1991, Spała 1993, Spała 1994 i Spała 1999)[14]. Ma na koncie dwa srebra halowego czempionatu – w 1999 był drugi w skoku o tyczce, a w 2001 w siedmioboju[4].

W czasie swojej kariery trzy razy poprawiał rekord Polski[15]. Chmara był pierwszym polskim lekkoatletą, który w dziesięcioboju uzyskał wynik ponad 8500 punktów[4]. Swój najlepszy wynik w dziesięcioboju, jednocześnie rekord Polski, osiągnął w 1998 w Alhama de Murcia (8566 pkt), w siedmioboju również w 1998 w Walencji (6415 pkt)[4].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Rok Impreza Miejsce Konkurencja Pozycja Wynik
1989 Mistrzostwa Europy juniorów Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Varaždin dziesięciobój 14. miejsce 6880 pkt.
1990 Mistrzostwa świata juniorów Ludowa Republika Bułgarii Płowdiw dziesięciobój 7. miejsce 7211 pkt.
1995 Mistrzostwa świata Szwecja Göteborg dziesięciobój DNF
1995 Uniwersjada Japonia Fukuoka dziesięciobój Silver FISU.svg 2. miejsce 8014 pkt.
1996 Halowe mistrzostwa Europy Szwecja Sztokholm siedmiobój 4. miejsce 6016 pkt.
1996 Igrzyska olimpijskie Stany Zjednoczone Atlanta dziesięciobój 15. miejsce 8249 pkt.
1997 Halowe mistrzostwa świata Francja Paryż siedmiobój DNF
1997 II liga pucharu Europy w wielobojach Słowenia Maribor dziesięciobój 1. miejsce 8290 pkt.
1997 Mistrzostwa świata Grecja Ateny dziesięciobój DNF
1998 Halowe mistrzostwa Europy Hiszpania Walencja siedmiobój Gold medal europe.svg 1. miejsce 6415 pkt.
1998 I liga pucharu Europy w wielobojach Włochy Bressanone dziesięciobój 1. miejsce 8067 pkt.
1998 Mistrzostwa Europy Węgry Budapeszt dziesięciobój DNF
1999 Halowe mistrzostwa świata Japonia Maebashi siedmiobój Gold medal world centered-2.svg 1. miejsce 6386 pkt.

Rekordy życiowe[edytuj | edytuj kod]

Konkurencja Wynik Data Miejsce Uwagi
Dziesięciobój 8566 pkt. 17 maja 1998 Hiszpania Alhama de Murcia rekord Polski
Pięciobój 3818 pkt. 15 marca 2001 Polska Warszawa
Siedmiobój 6415 pkt. 1 marca 1998 Hiszpania Walencja halowy rekord Polski

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Sebastian Chmara Biography and Olympic Results. [dostęp 2011-08-04].
  2. 2,0 2,1 European Indoor Championships (Men) (ang.). gbrathletics. [dostęp 4 stycznia 2011].
  3. 3,0 3,1 IAAF World Indoor Championships (ang.). gbrathletics. [dostęp 4 stycznia 2011].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 4,7 4,8 Janusz Rozum, Daniel Grinberg, Zbigniew Jonik, Henryk Kurzyński, Leszek Luftam, Stefan Pietkiewicz, Tadeusz Wołejko: 90 lat polskiej lekkoatletyki 1919–2009. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2009. ISBN 978-83-902509-9-1.
  5. WGS w Bydgoszczy (stan na 14 stycznia 2010). zawisza.bydgoszcz.pl. [dostęp 2 sierpnia 2010].
  6. Sebastian Chmara na filmpolski.pl (ang.). filmpolski.pl. [dostęp 26 marca 2011].
  7. Zarząd Polskiego Związku Lekkiej Atletyki (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 4 stycznia 2011].
  8. Sebastian Chmara wiceprezydentem Bydgoszczy (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 4 stycznia 2011].
  9. Chmara żegna się z mundurem (pol.). Sport.pl Gazeta Wyborcza Bydgoszcz. [dostęp 21 grudnia 2010].
  10. Lionel Peters i Tomas Magnusson: European Junior Championships 1989 (ang.). wjah.co.uk. [dostęp 4 stycznia 2011].
  11. Lionel Peters i Tomas Magnusson: World Junior Championships 1990 (ang.). wjah.co.uk. [dostęp 4 stycznia 2011].
  12. World Student Games (Universiade - Men) (ang.). gbrathletics. [dostęp 4 stycznia 2011].
  13. Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008. ISBN 978-83-61233-20-6.
  14. Polish Indoor Championships (ang.). gbrathletics. [dostęp 5 stycznia 2011].
  15. Janusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 – 2006. Zamość - Sandomierz: 2007.
  16. M.P. z 2012 r. Nr 0, poz. 232 – pkt 26.
  17. Odznaczenia dla działaczy i sportowców „Zawiszy”. polska-zbrojna.pl, 11 grudnia 2011. [dostęp 27 stycznia 2013].
  18. M.P. z 2007 r. Nr 28, poz. 312 – pkt 16.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]