Sebastiano Baggio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sebastiano Baggio
Kardynał biskup
Operando custodire
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 16 maja 1913
Rosà
Data i miejsce śmierci 21 marca 1993
Rzym
Kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego
Okres sprawowania 25 marca 1985 – 21 marca 1993
Prefekt Kongregacji ds. Biskupów
Okres sprawowania 26 lutego 1973 – 8 kwietnia 1984
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 21 grudnia 1935
Nominacja biskupia 30 czerwca 1953
Sakra biskupia 26 lipca 1953
Kreacja kardynalska 28 kwietnia 1969
Paweł VI
Kościół tytularny biskup Velletri-Segni

Sebastiano Baggio (ur. 16 maja 1913 w Rosa, diecezja Vicenza – zm. 21 marca 1993 w Rzymie) – włoski duchowny katolicki, dyplomata watykański, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał.

Studiował w seminarium w Vicenzie, a następnie na uczelniach rzymskich – Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim i watykańskiej szkole paleografii, dyplomacji i nauk bibliotecznych. Przyjął świecenia kapłańskie 21 grudnia 1935. Od 1936 w służbie dyplomatycznej Stolicy Apostolskiej, członek personelu nuncjatury w Austrii, Salwadorze, Boliwii i Wenezueli. 3 marca 1939 obdarzony tytułem tajnego szambelana papieskiego. W latach 1946-1948 pracował w Rzymie w Sekretariacie Stanu, następnie był charge d'affaires w nuncjaturze w Kolumbii.

1950-1953 substytut w Kongregacji ds. Konsystorza; 4 października 1951 otrzymał tytuł prałata domowego.

30 czerwca 1953 został mianowany arcybiskupem tytularnym Efeso oraz nuncjuszem w Chile; sakry biskupiej udzielił mu w Rzymie 26 lipca 1953 kardynał Adeodato Giovanni Piazza (sekretarz Kongregacji ds. Konsystorza). W marcu 1959 Baggio został delegatem apostolskim w Kanadzie, a w maju 1964 nuncjuszem w Brazylii. Brał udział w obradach Soboru Watykańskiego II.

28 kwietnia 1969 papież Paweł VI mianował go kardynałem, przydzielając jednocześnie tytuł prezbitera SS. Agel Custodi a Citta Girardino. W czerwcu 1969 Baggio zakończył misję dyplomatyczną i objął archidiecezję Cagliari. W lutym 1973 papież mianował go prefektem Kongregacji ds. Biskupów (do 1984).

Wielokrotnie uczestniczył w obradach sesji Światowego Synodu Biskupów w Watykanie (w tym jako przewodniczący w 1977), kierował także obradami III Konferencji Generalnej Episkopatów Latynoamerykańskich w Puebla (Meksyk) na przełomie stycznia i lutego 1979. Był specjalnym wysłannikiem papieskim na kilka krajowych kongresów eucharystycznych w Ameryce Południowej. W 1973 otrzymał inny tytuł kardynalski, prezbitera S. Sebastiano alle Catecombe, a w 1974 został kardynałem-biskupem, z diecezją Velletri.

Pełnił także funkcje przewodniczącego Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej, prezydenta Papieskiej Komisji Państwa Watykańskiego (1984-1990), patrona Zakonu Kawalerów Maltańskich (1984), kamerlinga Św. Kościoła Rzymskiego (1985) oraz wicedziekana Kolegium Kardynalskiego (1986). Brał udział w zgromadzeniach plenarnych Kolegium Kardynalskiego oraz w obu konklawe w 1978.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]