Secemin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Secemin
Herb
Herb Secemina
Kościół w Seceminie. Wcześniej zbór protestancki.
Kościół w Seceminie. Wcześniej zbór protestancki.
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat włoszczowski
Gmina Secemin
Liczba ludności (2006) 1600
Strefa numeracyjna (+48) 34
Kod pocztowy 29-145
Tablice rejestracyjne TLW
SIMC 0145490
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Secemin
Secemin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Secemin
Secemin
Ziemia 50°46′04″N 19°50′18″E/50,767778 19,838333Na mapach: 50°46′04″N 19°50′18″E/50,767778 19,838333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Seceminwieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie włoszczowskim, w gminie Secemin[1]. W latach 1401-1869 miasto. Miejscowość jest siedzibą gminy Secemin.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o Seceminie pochodzi z 1326 r. Osada wymieniona została jako siedziba parafii, która liczyła 288 mieszkańców i miała obszar 57 km²[2]. W 1401 r.[3]na mocy przywileju wydanego przez Władysława Jagiełłę Secemin otrzymał prawa miejskie[4]. Równocześnie król nadał Piotrowi Szafrańcowi tytuł własności miasta oraz prawo do pobierania mostowego[4].

W 1517 r. Zygmunt Stary wydał przywilej zwalniający mieszczan secemińskich z opłat targowych, na terenie całego kraju. Król zezwolił także na dwa jarmarki w roku[4].

W 1540 r. Secemin miał 40 łanów, 60 ogrodów, młyn, dwór z folwarkiem, łaźnię oraz 9 sadzawek. Do miasta należało przedmieście Nawsie. W mieście dobrze rozwinięte było rzemiosło. W 1532 r. powstał tu cech garncarski[4].

W 1558 r. Stanisław Szafraniec zamienił miejscowy kościół w zbór. Ministrem zboru został Feliks ze Szczebrzeszyna[5]. W latach 1556-1616 odbyły się tu synody kalwińskie[6]. W czasie synodu w 1556 pierwszy raz w Polsce jawnie wystąpiono przeciw dogmatowi o Trójcy Świętej, nastąpiło wyodrębnienie ruchu braci polskich.

Miasto było w okresie reformacji ważnym ośrodkiem kulturalnym. Przez pewien czas miejscowa szkoła działała jako filia Akademii Rakowskiej[4]. W tym czasie spora część mieszczanm, jeśli nie większość przeszła na kalwinizm.

Po wygaśnięciu rodziny Szafrańców, miasto trafiło w ręce właścicieli, którzy w 1617 r. przekazali budynek zboru katolikom.[potrzebne źródło]. Wówczas właściciele miasta często się zmieniali[4]. Należało ono kolejno do rodów: Dembińskich, Czartoryskich, Machockich i Lohmanów. W 1869 r. Secemin utracił prawa miejskie.

W 1960 r. Secemin miał 1802 mieszkańców[4]. 50% z nich utrzymywało się z rolnictwa[4]. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • kościół gotycki pod wezwaniem Świętej Katarzyny i Jana Ewangelisty z 1402 r.; od 1554 r. zbór protestancki; zwrócony katolikom w 1617 r.; w XVIII w. przebudowany
  • pozostałości fosy z XVI w. otaczającej dawną siedzibę rodu Szafrańców
  • park założony w połowie XVIII w.
  • plebania z przełomu XIX i XX w.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-03-6].
  2. Miasta polskie w Tysiącleciu, przewodn. kom. red. Stanisław Pazyra, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław – Warszawa – Kraków, 1965-1967, Tom I, str 538-539.
  3. Secemin w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom X (Rukszenice – Sochaczew) z 1889 r.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 4,7 .
  5. Józef Szymański, Szlakiem Braci Polskich.Przewodnik turystyczny po Kielecczyźnie., Kielce 1962, s. 98.
  6. Józef Szymański, Szlakiem Braci Polskich.Przewodnik turystyczny po Kielecczyźnie., Kielce 1962, s. 97.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Miasta polskie w Tysiącleciu, przewodn. kom. red. Stanisław Pazyra, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław – Warszawa – Kraków, 1965-1967
  • Kalendarz Świętokrzyski 2005.Z dnia na dzień przez stulecia. Kielce, 2004.