Seger Ellis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Seger Ellis (ur. 4 lipca 1904 w Houston, Texas, zm. 1995 w Houston, Texas), jazzowy pianista i wokalista. Kilkukrotnie wystąpił w filmach krótkometrażowych współpracując głownie z reżyserka Idą Lupino.

Kariera Ellisa zaczęła się na początku lat 20-tych XX wieku, kiedy grał na klawiszach koncerty na żywo dla lokalnej radiostacji w Houston (później znanej jako KRPC). W 1925 dołączył do orkiestry Lloyd Finlay na sesje nagraniową „w plenerze” dla studia Victor Records, gdzie pozwolono mu zagrać dwie solówki fortepianowe. Z powodów technicznych nie zostały one wydane, lecz dzięki nim Ellis został zaproszony do prawdziwego studia nagraniowego Victor w Camden w stanie New Jersey, by zagrać kilka solówek własnej kompozycji. To były pierwsze nagrania studia Victor, w których użyte zostały nowe elektryczne mikrofony i zestawy nagrywające. Technika nie była jeszcze dopracowana, co wyjaśnia, dlaczego ostatecznie zostały wydane tylko cztery utwory, z czego utwory ze strony B, Prairie Blues oraz Sentimental Blues, odniosły skromny sukces.

Po pierwszych nagraniach Ellis wrócił do Houston, gdzie nadal pracował w radio, a także grał lekkie utwory komediowe (wodewile) w teatrach. W tym okresie, głównie na prośbę pracodawców z radiostacji, zaczął dodawać do gry na pianinie partie wokalne. Jego łagodny głos spodobał się publiczności i w 1927 roku został zaproszony do Nowego Jorku w celu nagrania prób wokalnych. Jego pierwszym wydanym nagraniem był utwór Sunday z wytwórni Columbia. Następnie nagrał kilka innych piosenek dla Okeh Records, wspierany przez małe zespoły studyjne, które sam mógł wybrać. Dzięki temu udało mu się rozpocząć współpracę z wieloma wybitnymi muzykami jazzowymi tego okresu, m. in. takimi jak Tommy i Jimmy Dorsey, Joe Venuti, Eddie Lang, Andy Sanella, a także dwukrotnie zagrał z Louisem Armstrongiem. Nagrywając dla wytwórni Okeh, Ellis spiewał altem, z czym nie czuł się zbyt swobodnie na początku kariery, gdyż uważał, że jego głos jest zbyt wysoki.

W roku 1931 Ellis wycofał się z życia artystycznego. Pod koniec lat 30. wrócił na estradę ze swoim big bandem pod nazwą "Choirs of Brass Orchestra", w którym częściowo podkładał wokal. W zespole jako wokalistka występowała również jego żona, Irene Taylor. W późniejszej karierze Ellis bardziej skupił się na pisaniu piosenek, chociaż wciąż nagrywał oraz grał na fortepianie.

W 1939 Ellis zreorganizował zespół. Nowa kapela występowała w konwencji cztero-osobowej sekcji instrumentów dętych. W 1941 opuścił zespół i rok później zaciągnął się do Sił Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych.[1]

Znane utwory[edytuj | edytuj kod]

  • No Baby, Nobody But You
  • You Be You but Let Me Be Me
  • You're All I Want For Christmas
  • The Shivery Stomp
  • You're All I Want for Christmas
  • What You Don't Know Won't Hurt You


Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Lawrence Brown: liner notes for the CD Prairie Blues - The Music of Seger Ellis (Azure AZ-CD-22)
  • Allan Dodge: liner notes for the CD Seger Ellis: Jazz in a Sentimental Mood (The Old Masters MB 131)
  • Brian Rust: Jazz Records 1897-1942 (5th edition, Chigwell, Essex 1983)


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. From The Big Band Database - contributed by Mr. Robin Lenhart.