Sejm Czterech Ziem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Akta Sejmu Czterech Ziem

Sejm Czterech Ziem (hebr. ועד ארבע ארצות, Va'ad Arba' Aratzot) – centralny organ samorządu Żydów Korony Królestwa Polskiego I Rzeczypospolitej istniejący w latach 1580–1764; obradom Sejmu w latach 1581–1764 przewodniczyli rabini Kalisza[1].

Powołał go król Stefan Batory, któremu potrzebne były nowe środki finansowe na wojnę z Rosją. Składał się z siedemdziesięciu delegatów kahałów, reprezentujących cztery ziemie: Wielkopolskę, Małopolskę, Ruś Czerwoną i Wołyń. Obradował zazwyczaj dwa razy do roku w czasie jarmarków w Lublinie i Jarosławiu. Powstał początkowo jako miejsce spotkań Żydów koronnych, gdzie omawiano wysokość podatków nałożonych na gminy i ofiar na rzecz państwa. Później stał się ciałem samorządowym, miejscem gdzie rozstrzygano sprawy sporne pomiędzy kahałami, uzgadniano wspólne działanie przeciwko zagrożeniom żydowskiej autonomii.

W 1623 r. wyodrębnił i uniezależnił się również Sejm Żydów Litwy.

W 1764 r. sejm konwokacyjny zlikwidował Sejm Czterech Ziem, który nie był w stanie uporać się ze ściąganiem podatków od Żydów. [2]

Przypisy

  1. Anna Plenzler: Szlak kultury żydowskiej w Wielkopolsce. Poznań: Wielkopolska Organizacja Turystyczna, 2011, s. 13. ISBN 978-83-61454-01-4.
  2. Volumina Legum t. VII Pogłowne żydowskie Korony i W. X. Lit.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]