Sejm skonfederowany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sejm skonfederowany (łac. sub vinculo confoederationis) – specyficzny sposób organizacji pracy sejmu w I Rzeczypospolitej.

W połowie XVII wieku zaczęto w praktyce stosować zasadę liberum veto, która pozwalała nawet jednemu posłowi zerwać obrady sejmowe i unieważnić podjęte do tej pory uchwały. Z biegiem czasu liczba zrywanych sejmów rosła. Prowadziło to do prawie zupełnego paraliżu władzy ustawodawczej w Rzeczypospolitej.

W XVIII wieku reformatorzy ustroju Rzeczypospolitej, próbując zapobiec zrywaniu Sejmów, postanowili wykorzystać zasady stosowane w konfederacjach (związkach szlachty lub wojska zawieranych w celu obrony własnych interesów), gdzie w sejmikach konfederackich decydowała większość głosów i nie była wymagana jednomyślność. Tak powstał sejm skonfederowany – posłowie zawiązywali konfederacje (jedna dla Korony, druga dla Wielkiego Księstwa), każda z nich wybierała swojego marszałka, a sejm obradował "pod węzłem konfederacji". Na takim sejmie decydowała większość głosów. Najsłynniejszymi sejmami skonfederowanymi były Sejm konwokacyjny (1764), Sejm Repninowski i Sejm Czteroletni.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]