Seks grupowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Peter Fendi, 1835
Seks grupowy na obrazie Paula Avrila

Seks grupowy – zachowania seksualne, w których biorą udział więcej niż dwie osoby.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Cywilizacje starożytne[edytuj | edytuj kod]

Seks grupowy był w większości cywilizacji starożytnych Bliskiego Wschodu uważany za zjawisko antyrodzinne, wskazuje na to prawo stanowione, które zdecydowanie broniło instytucji monogamicznego małżeństwa. Np. w Babilonii Kodeks Hammurabiego (ok. 1700 r. przed Chr.) dozwalał pojąć drugą żonę jedynie w przypadku niepłodności, i tylko jedną konkubinę (chyba że była niepłodna), która nie miała praw równych żonie. Podobnie było w Izraelu. Zwyczaje te później się rozluźniły jak świadczy o tym Zbiór praw asyryjskich, pod koniec II w. p.n.e.[1]

Mimo dyscypliny prawnej, obywatele społeczeństw przedchrześcijańskich w życiu prywatnym mieli tendencje do ubóstwiania seksu, co prowadziło także do takich form jak seks grupowy[2]. Było to jednak zawsze poza oficjalnym życiem publicznym. W starożytnej Grecji broniono monogamicznej instytucji małżeńskiej, do tego stopnia że nie tylko prostytutki, ale i hetery, będące swego rodzaju konkubinami, nie miały praw obywatelskich[3].

Sekty gnostyckie i panteistyczne po Chrystusie[edytuj | edytuj kod]

Niektóre sekty gnostyckie na przełomie II/III w. Egipcie uznawały seks grupowy za stworzony przez Boga, tak nauczał Karpokrates i jego syn i uczeń Epifanes z Aleksandrii[4]. Nazywano ich czasem Adamitami. Ruch ten odrodził się w Średniowieczu w Czechach i Zachodniej Europie pod wpływem m.in. Amalryka z Bène. Jego uczniowie wyznawali Panteizm, twierdząc, że ponieważ wszystko jest Bogiem, nie może istnieć grzech, człowiek istnieje ponad kategoriami etycznymi dobra i zła i każde postępowanie jest dozwolone. Niektórzy z nich stali się ateistami. Nazywano ich Braćmi i Siostrami Wolnego Ducha[5].

Współcześnie[edytuj | edytuj kod]

Wraz z rozpowszechnieniem się chrześcijaństwa tego typu zachowania zaczęły zanikać, w wyniku zmian w osobistej moralności. Zjawisko to zaczęło się ponownie pojawiać w XX w. w ramach rewolucji seksualnej lat 60.

Formy występowania[edytuj | edytuj kod]

Seks grupowy bywa heteroseksualny i homoseksualny. Osoby trzecie i następne włączające się weń, czynią to poprzez obserwację lub czynny udział. Seks, w którym uczestniczy jedna kobieta i więcej mężczyzn, czasami jest nazywany gangbang.

Zasady ochrony przed zarażeniem są takie same dla seksu grupowego jak dla innych zachowań seksualnych. Osoby biorące udział w seksie grupowym mogły mieć większą liczbę partnerów seksualnych w przeszłości, rośnie więc ryzyko zarażenia chorobami przenoszonymi drogą płciową.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. R. de Vaux OP, Instytucje Starego Testamentu, t. 1, s.34n. Poznań 2004 r. Pallotinum.
  2. Zob. Głównym czynnikiem, który prowadził ludzi do takich zachowań był płomień erosa: Grecy – bez wątpienia podobnie jak inne kultury – dostrzegali w erosie przede wszystkim upojenie, opanowanie rozumu przez „boskie szaleństwo”, które wyrywa człowieka z ograniczoności jego istnienia i w tym stanie wstrząśnięcia przez boską moc pozwala mu doświadczyć najwyższej błogości. Wszystkie inne moce między niebem a ziemią wydają się w ten sposób jakby drugorzędnej wartości: „Omnia vincit amor”, stwierdza Wirgiliusz w Bukolikach – miłość wszystko zwycięża – i dodaje: „et nos cedamus amori” – także my ulegamy miłości (X, 69). W religiach ta postawa wyrażała się w kultach płodności, do których przynależy „święty” nierząd, który kwitł w licznych świątyniach. Eros był więc celebrowany jako boska siła, jako złączenie z bóstwem. (Benedykt XVI, Deus caritas est, 4).
  3. Andrzej Wypustek.Życie rodzinne starożytnych Greków, Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wrocław 2007, s. 266, ISBN 978-83-04-04841-6.
  4. Por. Klemens Aleksandryjski, Kobierce, III,8.1; por. F. Drączkowski. Świętość małżeństwa i rodziny według Klemensa Aleksandryjskiego. „Vox Patrum”. s. 99. 
  5. Por. Historia herezji, w tym informacje o amalrykanach (niem.).