Seksmisja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Seksmisja
Gatunek komedia science fiction, antyutopia
Rok produkcji 1983
Data premiery 14 maja 1984
Kraj produkcji Polska
Język polski
Czas trwania 116 min
Reżyseria Juliusz Machulski
Scenariusz Juliusz Machulski
Jolanta Hartwig
Pavel Hajný
Główne role Jerzy Stuhr
Olgierd Łukaszewicz
Muzyka Henryk Kuźniak
Zdjęcia Jerzy Łukaszewicz
Scenografia Janusz Sosnowski
Kostiumy Małgorzata Braszka
Montaż Mirosława Garlicka
Produkcja Andrzej Sołtysik
Dystrybucja Film Polski
Nagrody 1984 Juliusz Machulski Złoty Talar
1984 Juliusz Machulski, FPFF Gdynia, Nagroda Główna
1984 Janusz Sosnowski, FPFF Gdynia, nagroda za scenografię
Dialog z filmu okazany podczas 33. Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni w 2008 roku
Quotation from Seksmisja.jpg

Seksmisja – polska komedia science fiction z 1983 roku w reżyserii Juliusza Machulskiego, opowiadająca historię zahibernowanych w 1991 roku Maksa i Alberta, którzy budzą się po wojnie w świecie pozbawionym mężczyzn.

Film cieszył się dużą popularnością przy premierze, wszedł do kanonu polskiej komedii i został filmem kultowym. W 2008 roku Seksmisja została wybrana przez czytelników magazynu FILM 'Polską Komedią Stulecia'. Film kręcono m.in. w kopalni soli w Wieliczce, Łebie i okolicach Łodzi[1]. Oglądanie filmu dozwolone od 12 lat (wg KRRiT).

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Akcja filmu rozpoczyna się dnia 9 sierpnia 1991. Na konferencji prasowej reporterka przedstawia epokowy eksperyment polegający na hibernacji dwóch ochotników: Maksa Paradysa i Alberta Starskiego na okres 3 lat. Metodę wprowadzania organizmu ludzkiego w stan anabiozy (hibernacji) wynalazł laureat Nagrody Nobla – profesor doktor Wiktor Kuppelweiser. Przebudzenie ochotników następuje zupełnie inaczej niż planowano: 8 marca 2044 roku, w podziemnym państwie kobiet, które rozmnażają się metodą in vitro, dzięki kontroli genetycznej rodzą się same dziewczynki. Od opiekującej się nimi doktor Lamii Reno dowiadują się, że w czasie ich snu wybuchła na Ziemi wojna nuklearna. Jednym z jej skutków było zniszczenie genów męskich, w związku z czym są obecnie jedynymi mężczyznami na planecie. Maks i Albert stają przed dziejową misją. Kobiety starają się przystosować dwóch przypadkiem ocalałych mężczyzn do swojej społeczności, czyli uczynić ich kobietami. Główny wątek filmu stanowią perypetie dwóch głównych bohaterów, którzy nie dość, że nie chcą poddać się zabiegom dobrowolnie, to jeszcze starają się przywrócić światu swoją płeć. Komedia obfituje w wiele aluzji do realiów życia w państwie totalitarnym, w tym przede wszystkim socjalistycznym nawiązując tym samym do PRL.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • 1984 – Nagroda Główna Jury dla Juliusza Machulskiego na FPFF w Gdyni
  • 1984 – Nagroda za scenografię dla Janusza Sosnowskiego na FPFF w Gdyni
  • 1984 – Złoty Talar (nagroda POLKINO) dla Juliusza Machulskiego Gdynia na FPFF w Gdyni
  • 1984 – Syrenka Warszawska (nagroda Klubu Krytyki Filmowej SDP) w kategorii filmu fabularnego
  • 1985 – Nagroda Przedsiębiorstwa Dystrybucji Filmów na FPFF w Gdyni
  • 1985 – Nagroda Przedsiębiorstwa Dystrybucji Filmów na Lubuskim Lecie Filmowym w Łagowie
  • 1985 – Złota Kaczka dla Juliusza Machulskiego (przyznawana przez pismo „Film”) w kategorii Najlepszy Film Polski za rok 1984
  • 1999 – 3 miejsce w ankiecie Najciekawsze filmy polskie XX wieku na „Koniec wieku” w ankiecie Polityki
  • 2008 – Złota Kaczka w kategorii Polska Komedia Filmowa z okazji obchodów 100-lecia kinematografii polskiej (wg czytelników Filmu)
  • Film zajmuje 45. miejsce na liście 50 najlepszych filmów science fiction według użytkowników portalu IMDb (stan z 1 lipca 2010 r.)

Podobieństwa do fabuły wcześniejszych książek i filmów[edytuj | edytuj kod]

Film niesie zauważalne podobieństwo do słuchowiska Matriarchat Marcina Wolskiego, a także do powieści Janusza ZajdlaParadyzja (napisanej dwa lata przed powstaniem filmu, wyd. w 1984 roku) oraz Cylinder van Troffa (wyd. 1978). Do tej pierwszej nawiązuje nazwisko jednego z bohaterów – Maksa Paradysa.

W obu powieściach Zajdla przedstawione są totalitarne, wyizolowane społeczności, żyjące w zamknięcu (odpowiednio: na Paradyzji, sztucznym księżycu planety Tartar oraz w podziemnych tunelach na Księżycu). W „Cylindrze van Troffa” pojawiają się również wątki hibernacji, znalezienia się bohaterów w niezrozumiałym świecie przyszłości oraz ucieczki z zamkniętej kolonii. W powieści tej występuje również motyw liczebnej dominacji jednej płci: rozpylone nad Ziemią substancje sprawiają, że 99 proc. urodzeń to chłopcy, co ma doprowadzić do stopniowego wymarcia zdegenerowanej ludzkości, by ocaleni na Księżycu wybrańcy mogli ją potem na nowo zasiedlić. Z braku kobiet jeden z nielicznych ziemskich naukowców klonuje przedstawicielki tej płci, by je następnie sprzedawać innym mężczyznom – opis tej procedury przypomina przedstawioną w „Seksmisji” partenogenezę.

Podobne motywy pojawiają się w amerykańskim filmie Chłopiec i jego pies z 1975 roku. Przedstawia on świat po wojnie atomowej, w którym również zachwiana została równowaga płci – kobiety wyginęły w miastach zbombardowanych bronią nuklearną, podczas gdy mężczyźni uratowali się, bo byli na froncie. W filmie pojawia się również motyw żyjącej pod ziemią społeczności, która ocaliła stare obyczaje.

Rzucają się też w oczy podobieństwa z filmem Miasto kobiet (1980) Felliniego, zwłaszcza jego początkowej części.

Informacje dodatkowe[edytuj | edytuj kod]

Klienci pubu Pravda w Dublinie oglądają Seksmisję, 2006
  • Polska wersja została ocenzurowana, z tego powodu trwa o 3 minuty krócej niż w innych krajach. Usunięto fragment, gdy Maks mówi Kierunek: wschód. Tam musi być jakaś cywilizacja!. Była to aluzja do zależności władz PRL od ZSRR[2].
  • Na początku filmu Maks przed poddaniem się hibernacji pozdrawia wszystkich sympatyków hibernacji na całym świecie pokazując dwa palce wyciągnięte do góry. Była to aluzja do Solidarności.
  • Na pytanie Maksa Jaki dzisiaj jest dzień? doktor Berna odpowiada: 8 marca. Na tę datę przypada Dzień Kobiet. Na rok 2044 przypada natomiast 100. rocznica ogłoszenia Manifestu PKWN.
  • W trakcie głosowania zgromadzenia kobiet w sprawie dalszego losu Maksa i Alberta można dostrzec błąd. Na tablicy świetlnej widać liczby 153:154, podczas gdy protokolantka zgromadzenia mówi o zwycięstwie naturalizacji w stosunku głosów 155 przeciwko 154.
  • Gazeta, którą Maks wyciąga z kalosza, nie została napisana po polsku. W tym języku są tylko nagłówki, a treść artykułów jest napisana w języku francuskim.
  • Gdy Albert i Maks stają przed sądem kobiet, strażniczki wyprowadzają ich z toalety i prowadzą do krzeseł. W pewnym momencie Albert wstaje, a strażniczka kładzie rękę na jego ramieniu. Gdy chwilę później kamera pokazuje ich od tyłu, widać, że strażniczka trzyma ręce z tyłu, a gdy ujęcie jest z przodu kolejny raz, widać że strażniczka ma rękę na jego ramieniu. Sytuacja ta powtarza się również później.
  • W scenie wyszukiwania najstarszej starowinki, na ekranie komputera zostaje wyświetlona lista nazwisk. W większości z nich można doszukiwać się powiązania do rzeczywistych postaci, w tym pisarzy, reżyserów i scenarzystów. Pojawia się także nazwisko „KWINTO”, nawiązujące do debiutu reżyserskiego Juliusza MachulskiegoVabank. Ostatnią pozycją na liście jest nazwisko Juliusza Machulskiego uwikłane za pomocą języka angielskiego. Oryginalny zapis: „MAC HOOLSKEE”.
  • W odc. 3 pt. „Być dorosłym” serialu dla młodzieży Siedem życzeń z 1984 główny bohater, Darek, po spełnieniu kolejnego życzenia, przybiera ciało własnego ojca i w tym stanie wybiera się do kina na film Seksmisja[3], który był emitowany w czasie produkcji serialu. W ujęciach z sali kinowej widoczne są sceny z tego filmu.
  • Na motywach filmu, w 1991 roku w firmie LK Avalon powstała polska gra komputerowa A.D. 2044, która stała się wielkim przebojem wśród graczy[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Seksmisji
Wikimedia Commons