Sektor kreatywny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sektor kreatywny, przemysły kreatywne – część rynku tworzona przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą związaną z kulturą i technologią, łączące działalność artystyczną z przedsiębiorczością.

Wyodrębnienie sektora kreatywnego wiązało się z nowym spojrzeniem na obszar kultury i sztuki w latach dziewięćdziesiątych XX wieku. Powołany w 1997 r. z inicjatywy władz Wielkiej Brytanii międzysektorowy Zespół ds. Przemysłów Kreatywnych (Creative Industries Taskforce) miał za zadanie pogłębienie wiedzy na temat nowo wyodrębnionej gałęzi rynku. Zespół opracował raport, który definiował sektor kreatywny jako „przemysły, które bazują na indywidualnej kreatywności, umiejętnościach i talencie oraz stwarzają potencjał generowania nowych miejsc pracy, wzrostu zamożności i rozwoju własności intelektualnej”. Autorzy raportu dokonali także wskazania trzynastu branż, z których składa się sektor kreatywny – reklama, architektura, rynek sztuki i antyków, rzemiosło, design, moda, film, gry video, muzyka, sztuki performatywne, rynek wydawniczy, oprogramowanie oraz radio i telewizja.

Amerykański socjolog i ekonomista Richard Florida wyodrębnił ponadto tzw. klasę kreatywną, czyli osoby stanowiące główne źródło rozwoju postindustrialnych miast[1]. W jej skład zaliczają się zawody zaliczane do sektora kreatywnego oraz naukowcy, badacze i wynalazcy. Zdaniem Floridy, klasę kreatywną charakteryzują trzy podstawowe wartości, tzw. 3T: talent, tolerancja i technologia.

Sektor kreatywny w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Polska jest jednym z największych eksporterów produktów i usług sektora kreatywnego w Europie (w 2008 r. zajmowała 18. miejsce w rankingu)[2]. Znajduje się także w grupie dziesięciu największych eksporterów wzornictwa na świecie[3]. W 2008 r. udział sektora kreatywnego w PKB Polski wynosił 2,47%[4].

Przypisy

  1. R. Florida, The Rise of the Creative Class: And How it’s transforming work, leisure, community and everyday life, New York: Perseus Book Group, 2002.
  2. Creative Economy Report 2010, ONZ.
  3. P. Lewandowski, M. Ponichter, Przemysły kreatywne a polska gospodarka, „Miesięcznik Znak”, nr 673, czerwiec 2011.
  4. Strategia Partnerstwa Creative Poland na rzecz rozwoju polskiego sektora kreatywnego, Warszawa-Białystok 2013.