Self Portrait

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Self Portrait
Album studyjny Boba Dylana
Wydany 8 czerwca 1970
Nagrywany 24 kwietnia 1969-30 marca 1970
Gatunek country rock, rock
Długość 73:15
Wytwórnia Columbia
Producent Bob Johnston
Oceny

All Music 2/5 gwiazdek

Album po albumie

Self Portrait – dziesiąty studyjny i drugi w karierze dwupłytowy album Boba Dylana nagrany w okresie od kwietnia 1969 r. do marca 1970 r. Zawiera kilka koncertowych nagrań z porzuconego projektu wydania albumu koncertowego.

Historia i charakter albumu[edytuj | edytuj kod]

Przyczyny nagrania tego najgorszego albumu w jego karierze nie są całkowicie znane. Być może najpierw, będąc w kreatywnym kryzysie, pragnął nagrać miły pojedynczy album standardów country i folku. Jednak pojawił się pomysł umieszczenia na tej płycie także nagrań z festiwalu na wyspie Wight[1], gdyż pomysł wydania koncertowego albumu z tego występu został porzucony. Do tego postanowił dodać swoje wersje piosenek innych twórców[2]. Jeśli więc miał jakiś pomysł na album, to wkrótce uległ on całkowitej destrukcji.

Być może jedną z przyczyn była olbrzymia ilość bootlegów Dylana ukazujących się na rynku i może była to odpowiedź na to: macie tutaj coś równie niedobrego.

W dodatku "zapomniał" swojego głosu, którym dotąd śpiewał i Self Portrait jest zapisem jego eksperymentów wokalnych; prezentuje kilka głosów, w tym jeden mocno przeziębiony. Po raz pierwszy w swojej karierze Dylan zmienił także wokal. Pierwszy wokal do utworu Simona "The Boxer" z sesji 3 zostaje odrzucony i dograny drugi na sesji 6. Efekt jest taki, że utwór ten do tego albumu raczej nie pasuje.

Najprawdopodobniej rekonstrukcja wydarzeń skutkujących tym albumem powinna wyglądać następująco. Podczas sesji z Cashem do Nashville Skyline Dylan zaprojektował swój kolejny album jako zestaw utworów country. Sesje odbyły się w Nashville i tam powstało 11 tego typu utworów. Szybko jednak się zorientował, że po prostu spaskudził wszystko i opuścił Nashville. Udał się do swego zacisza w Woodstock i tam zmienił koncepcję albumu. Tym razem miał to być album zawierający zarówno country jak i folk. Do tego pragnął dorzucić kilka koncertowych piosenek z festiwalu na wyspie Wight. Porzucił więc swoje eksperymenty z głosem i powrócił od prawie swojego dawnego nosowego brzmienia. Dlatego sesje z Nashville i z Nowego Jorku są tak całkowicie różne. Z sesji nowojorskich odrzucił aż 14 utworów.

W tym momencie stracił też całkowicie zainteresowanie powstającą płytą. Wszystkie instrumentalne sesje overdubbingowe z Nashville odbyły się bez jego obecności i jakichkolwiek ingerencji.

Po ukazaniu się płyty odciął się od niej mówiąc "pracowaliśmy w Nowym Jorku nad New Morning, gdy Self Portrait został zebrany do kupy"'[3]. Winą obarczył więc producenta Boba Johnstona.

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

  • Bob Dylan[• 1]wokal, gitara, instrumenty klawiszowe, harmonijka ustna
  • Byron T. Bach – wiolonczela
  • Brenton Banks – skrzypce
  • George Binkley III – skrzypce
  • Norman Blake – gitara
  • David Bromberg – gitara, gitara dobro, gitara basowa
  • Albert Wynn Butler – klarnet, saksofon
  • Kenneth A. Buttreyperkusja, instrumenty perkusyjne
  • Fred Carter Jr. – gitara
  • Marvin Chantry – altówka
  • Ron Cornelius – gitara
  • Charlie Daniels – gitara basowa, gitara
  • Rick Danko – gitara basowa, wokal
  • Pete Drakeelektryczna gitara hawajska
  • Delores Edgin – wokal
  • Fred Foster – gitara
  • Solie I. Fott – skrzypce, altówka
  • Bubba Fowler – gitara
  • Dennis Good – puzon
  • Emanuel Green – sprzypce
  • Hilda Harris – wokal
  • Levon Helm – mandolina, perkusja, wokal
  • Freddie Hill – trąbka
  • Karl Himmel – klarnet, saksofon, puzon
  • Garth Hudson – instrumenty klawiszowe
  • Lilian Hunt – skrzypce
  • Martin Katahn – skrzypce
  • Doug Kershaw – skrzypce
  • Al Kooper – gitara, róg, instrumenty klawiszowe
  • Sheldon Kurland – skrzypce
  • Richard Manuelpianino, wokal
  • Martha McCrory – wiolonczela
  • Charlie McCoy – gitara, gitara basowa, harmonijka, wibrafon
  • Barry McDonald – skrzypce
  • Ollie Mitchell – trąbka
  • Carol Montgomery – wokal
  • Bob Moore – gitara basowa
  • Gene A. Mullins – róg barytonowy
  • Joe Osborn – gitara, gitara basowa
  • June Page – wokal
  • Rex Peer – puzon
  • Bill Pursell – pianino
  • Robbie Robertson – gitara, wokal
  • Albertine Robinson – wokal
  • Alvin Roger – perkusja
  • Frank Smith – puzon
  • Maeretha Stewart – wokal
  • Gary Van Osdale – altówka
  • Bill Walker – aranżacja
  • Bob Wilson – organy, pianino
  • Stu Woodskontrabas lub gitara basowa
  1. Pogrubionym drukiem zaznaczeni są muzycy sesyjni biorący udział w sesjach nagraniowych w Nashville, Tennessee (2 sesje) oraz w Nowym Jorku (4 sesje). Inni muzycy wzięli udział w instrumentalnych sesjach overdubbingowych w Nashville (7 sesji)

Spis utworów[edytuj | edytuj kod]

1. All the Tired Horses – (Dylan) 3:12
2. Alberta #1" – (Trad./Aranż. Dylan) 2:57
3. I Forgot More Than You'll Ever Know – (Cecil A. Null) 2:23
4. Days of '49 – (Lomax/Lomax/Warner) 5:27
5. Early Mornin' Rain – (Gordon Lightfoot) 3:34
6. In Search of Little Sadie – (Trad./Aranż. Dylan) 2:27
7. Let It Be Me – (Gilbert Bécaud/Mann Curtis/Pierre Delanoe) 3:00
8. Little Sadie – (Trad./Aranż. Dylan) 2:00
9. Woogie Boogie – (Dylan) 2:06
10. Belle Isle – (Trad./Aranż. Dylan) 2:30
11. Living the Blues – (Dylan) 2:42
12. Like a Rolling Stone[• 1] – (Dylan) 5:18
13. Copper Kettle[• 2] – (Alfred Frank Beddoe) 3:34
14. Gotta Travel On – (Paul Clayton/Larry Ehrlich/David Lazar/Tom Six) 3:08
15. Blue Moon – (Lorenz Hart/Richard Rodgers) 2:29
16. The Boxer – (Paul Simon) 2:48
17. The Mighty Quinn (Quinn the Eskimo)[• 3] – (Dylan) 2:48
18. Take Me as I Am – (Boudleaux Bryant) 3:03
19. Take a Message to Mary – (Felice Bryant/Boudleaux Bryant) 2:46
20. It Hurts Me Too – (Trad./Aranż. Dylan) 3:15
21. Minstrel Boy[• 4] – (Dylan) 3:32
22. She Belongs to Me[• 5] – (Dylan) 2:43
23. Wigwam – (Dylan) 3:09
24. Alberta #2 – (Trad./Aranż. Dylan) 3:12
1:14:03
  1. Nagrania koncertowe z 31 sierpnia 1969 z Festiwalu na wyspie Wight
  2. Pełny tytuł – "Copper Kettle (The Pale Moonlight)"
  3. Nagrania koncertowe z 31 sierpnia 1969 z Festiwalu na wyspie Wight
  4. Nagrania koncertowe z 31 sierpnia 1969 z Festiwalu na wyspie Wight
  5. Nagrania koncertowe z 31 sierpnia 1969 z Festiwalu na wyspie Wight

Odrzuty z sesji[edytuj | edytuj kod]

Odrzuty z sesji z Self Portait właściwie nie weszły w obieg. Prawie wszystkie te utwory są cudzymi kompozycjami oprócz kilku. Wśród utworów Dylana wyróżniają dwa, czyli "Went to See the Gypsy" i "If Not for You". Z pewnościę te dwie piosenki były przygotowywane z myślą o albumie Self Portrait, jednak ostatecznie ukazały się na następnym zatytułowanym proroczo New Morning.

  • A Fool Such as I (Bill Trader)
  • Annie's Going to Sing Her Song (Tom Paxton)
  • Come a Little Bit Closer
  • Come All You Fair and Tender Ladies (trad.)
  • Folsom Prison Blues (Johnny Cash)
  • Happy Book (według pogłosek)
  • House Carpenter (trad.)
  • Little Moses (Bert A. Williams/Earle C. Jones)
  • My Previous Life
  • Niezidentyfikowana piosenka
  • Pretty Saro
  • Railroad Bill (trad.)
  • Ring of Fire (June Carter/Merle Kilgore)
  • Running (?)
  • Sitting on the Dock of the Bay (Steve Cropper/Otis Redding)
  • Spanish Eyes (?)
  • Spanish Is the Loving Tongue (Charles Badger Clark)
  • Take [Me] Back Again (?)
  • Tattle O-Day (Eric Andersen)
  • Tell Ol' Bill (?)
  • These Working Hands
  • Time Passes Slowly
  • Thirsty Boots (Eric Andersen)
  • This Evening so Soon
  • Went to See the Gypsy
  • When a Fellow's Out of a Job
  • Universal Soldier (Buffy Sainte-Marie)

Opis płyty[edytuj | edytuj kod]

  • Producent – Bob Johnston
  • Sudio, miejsce i data nagrań –
Sesje nagraniowe
1 i 2 sesja: Columbia Music Row Studios, Nashville; 24 i 26 kwietnia 1969 r. (3, 7, 11, 18)
3 sesja: Columbia Music Row Studios, Nashville; 3 maja 1969 r. (15, 19)
4 sesja: Columbia Studio A, Nowy Jork; początek marca 1970 r. (1, 16 (wokal), 23)
5 sesja: Columbia Studio A, Nowy Jork; 3 marca 1970 r. (6, 9)
6 sesja: Columbia Studio A, Nowy Jork; 4 marca 1970 r. (4, 5)
7 sesja: Columbia Studio A, Nowy Jork; 5 marca 1970 r. (2, 8, 10, 13, 14, 16, 20, 24)
Sesje "overdubbingowe"
  1. sesja: Columbia Recording Studios, Nashville; 11 marca 1970 r. (1, 2, 4, 8)
  2. sesja: Columbia Recording Studios, Nashville; 12 marca 1970 r. (10, 16)
  3. sesja: Columbia Recording Studios, Nashville; 13 marca 1970 r. (5, 9, 13, 14)
  4. sesja: Columbia Recording Studios, Nashville; 17 marca 1970 r. (1, 5, 9, 13, 10, 23)
  5. sesje: Columbia Recording Studios, Nashville; 30 marca 1970 r. (1, 10, 13, 20)
  6. sesja: Columbia Recording Studios, Nashville; 2 kwietnia 1970 r. (6, 16)
  7. sesja: Columbia Recording Studios, Nashville; 3 kwietnia 1970 r. (24)
Nagrania koncertowe z 31 sierpnia 1969 z Isle of Wight Festival (12, 17, 21, 22)
  • Inżynierowie nagrań – Neil Wilburn, Don Puluse, Glynn Johns
  • Czas – 73 min. 15 sek.; 1 godz. 13 min. 15 sek.
  • Projekt artystyczny albumu – Ron Coro
  • Fotografie – John Cohen, Al Clayton, Camera Press
  • Obraz na okładce – Bob Dylan
  • Firma nagraniowa – Columbia
  • Numer katalogowy – C2X 30050
Wznowienie na cd
  • Firma nagraniowa – Columbia
  • Numer katalogowy – CGK 30050
  • Rok wznowienia – 1989

Listy przebojów[edytuj | edytuj kod]

Album[edytuj | edytuj kod]

Rok Lista Pozycja
1970 Billboard USA. Albumy popowe 4
1970 Melody Maker WB. Albumy popowe 1

Przypisy

  1. Dylan wystąpił na festiwalu 31 sierpnia 1969 r. i wykonał 17 piosenek:
    z The Band
    solo
    z The Band
    Występ trwał zaledwie nieco ponad godzinę, co świadczyło o kryzysie artysty
  2. Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions. Str. 80
  3. Ibid. Str. 81, 82

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Omnibus Press, Nowy Jork 2004 ISBN 1-84449-095-5
  • Carl Benson. Bob Dylan Companion. Four Decades of Commentary. Schirmer Books, Nowy Jork 1998 ISBN 0-02-864931-1
  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ISBN 0-312-13439-8
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0