Sens życia według Monty Pythona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sens życia według Monty Pythona
The Meaning of Life / Monty Python's The Meaning of Life
Gatunek komedia
Data premiery 1 kwietnia 1983
Kraj produkcji  Wielka Brytania
Język angielski
Czas trwania 107 min.
Reżyseria Terry Jones
sekwencje specjalne:
Terry Gilliam
Scenariusz John Cleese
Graham Chapman
Terry Gilliam
Eric Idle
Terry Jones
Michael Palin
Główne role John Cleese
Graham Chapman
Terry Gilliam
Eric Idle
Terry Jones
Michael Palin
Zdjęcia Peter Hannan
Roger Pratt
Scenografia Harry Lange
Kostiumy James Acheson
Montaż Julian Doyle
Produkcja John Goldstone
Wytwórnia Celandine Films
The Monty Python Partnership
Universal Pictures
Dystrybucja Universal Pictures
Budżet 9 000 000 $
Nagrody Nagroda Specjalna na Festiwalu Filmowym w Cannes

Sens życia według Monty Pythona (ang.The Meaning of Life / Monty Python's The Meaning of Life) – powstały w roku 1983, pełnometrażowy film grupy Monty Pythona. Film składa się w zasadzie z serii komediowych skeczów dotyczących różnych etapów życia – w pewien sposób film był powrotem do formatu komediowych skeczów z oryginalnego serialu telewizyjnego „Latający cyrk Monty Pythona”. W rezultacie film jest uważany za dość nierówny, a widzowie różnie oceniają poszczególne sceny.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

  • Graham Chapman – Ryba/Lekarz położnik/Harry Blackitt/Wymer/Hordern/Generał/Dr Livingstone/Drag queen/Eric/Prezes/Gość/Arthur Jarrett/Geoffrey/Tony Bennett
  • John Cleese – Ryba/Dr Spenser/Humphrey Williams/Sturridge/Ainsworth/Kelner/Ponury Żniwiarz (Pan Śmierć)
  • Terry Gilliam – Ryba/Walters/Zulus konferansjer/M'Lady Joeline/Pan Brown/Howard Katzenberg/Czyściciel okien
  • Eric Idle – Ryba/Śpiewak/Pan Moore/Pani Blackitt/Watson/Atkison/Perkins/Ofiara/Pani Hendy/Człowiek w różowej marynarce/Noel Coward/Gaston/Angela
  • Terry Jones – Ryba/Mamuśka z Yorkshire/Ksiądz/Biggs/Sierżant/Niezgrabny playboy/Pani Brown/Pan Creosote/Maria/Bert/Fiona Portland-Smyth/Marcin Luter (scena wycięta)
  • Michael Palin – Ryba/Pan Pycroft/Ojciec z Yorkshire/Kapelan/Carter/Spadger/Starszy Sierżant/Pakenham-Walsh/Prezenterka/Pan Marvin Hendy/Harry/Kapelan/Debbie Katzenberg/Czyściciel okien

Streszczenie[edytuj | edytuj kod]

Za najbardziej wartościowe sceny uważane są między innymi[potrzebne źródło]:

  • Karmazynowe Ubezpieczenia Ostateczne (The Crimson Permanent Assurance), według oryginalnego pomysłu Terry’ego Gilliama miała być to sześciominutowa animacja, później projekt rozrósł się do szesnastominutowej sekwencji z żywymi aktorami, do tego stopnia, że postanowiono nie włączać go bezpośrednio do głównej części filmu i pozostawić go jako oddzielny krótkometrażowy film, stanowiący wstęp do właściwego filmu (w pewnej późniejszej scenie właściwy film zostaje zaatakowany przez krótkometrażówkę). W tej wczesnej satyrze na globalizację, podstarzali urzędnicy biura ubezpieczeniowego podnoszą bunt przeciwko swym surowym korporacyjnym przełożonym, zajmując ich budynek i zmieniając go w okręt piracki, szturmując i obracając w ruinę gigantów światowej finansjery w licznych wielkich miastach, po czym spadają z krawędzi świata. Widoczne są tu nawiązania do Bandytów czasu (Time Bandits) Gilliama (1981) oraz hollywoodzkiego filmu z 1952 Karmazynowy Pirat (The Crimson Pirate).
  • Cud narodzin, część I to scena otwierająca właściwy film, w której kobieta na sali porodowej jest właściwie pomijana przez lekarzy, pielęgniarki, japońskich turystów, czy nawet administratora szpitala (Michael Palin), podczas gdy ci zachwycają się bardzo, bardzo drogim sprzętem, w tym „Maszyną, która robi PING!”. Poród w nowoczesnym szpitalu bez wątpienia został pokazany w krzywym zwierciadle pythonowskiej satyry, jednak refleksja wynikająca z jego obejrzenia jest zadziwiająco podobna do raportu („Poród nie jest chorobą”) podsumowującego pierwszą edycję akcji „rodzić po ludzku”. Cud narodzin ukazany został jako rutynowa operacja, której przebieg w pełni kontroluje personel medyczny. Tymczasem rola kobiety – ze względu na jej brak kwalifikacji – została ograniczona do biernego poddawania się różnym działaniom i procedurom medycznym.
  • Cud narodzin, część II – ukazuje życie katolickiej rodziny z (Yorkshire), która ze względu na swoją sytuację materialną sprzedała swoje sześćdziesiąt troje dzieci na eksperymenty medyczne, ponieważ katolicyzm nie uznaje sztucznej antykoncepcji. Skecz kończy musicalowy utwór Każda sperma święta jest (Every Sperm is Sacred) stanowiący kombinację parodii Consider Yourself z musicalu „Oliver!” i tańca obszarpanych sierot z „Annie”. Ten fragment ma być w zamierzeniu autorów satyrą na podejście Kościoła katolickiego do antykoncepcji i masturbacji, a później przeradza się w burleskę protestanckiej tolerancji.
  • Dorastanie i nauka – grupa uczniów obserwuje w znudzeniu, jak ich nauczyciel (John Cleese) demonstruje ze swoją żoną seksualne techniki.
  • Walka – początkowo akcja przenosi się na front I wojny światowej, gdzie pod ostrzałem wroga żołnierze wręczają tort i prezenty swojemu dowódcy. Drugi fragment rozgrywa się podczas wojny zuluskiej w okresie brytyjskiego kolonializmu. Podczas intensywnych walk z Zulusami brytyjscy oficerowie zdają się nie zwracać uwagi na otaczającą ich rzeczywistość. Można odnieść wrażenie, że giną tylko zwykli żołnierze, zaś oficerowie zajęci są sprawami „większej wagi”, jak np. golenie się czy rozwiązanie zagadki dziwnego wypadku odgryzienia nogi jednego z oficerów. Jeden z żołnierzy zauważa, że za zabijanie na wojnie dostaje odznaczenia, podczas gdy za zabójstwo dokonane gdziekolwiek indziej poszedłby do więzienia i był potępiony przez społeczność.
  • Znajdź rybę – Graham Chapman jako drag queen, Terry Jones jako niezgrabny playboy oraz słoniogłowy lokaj (w rzeczywistości ubrany w kostium trolla z Bandytów czasu) proponują widzom, by znaleźli rybę w surrealistycznej scenie w salonie (scena została nakręcona w dawnym budynku Elektrowni Battersea w Wandsworth). Jest to chyba najdziwniejsza scena jaką zrobili Pythoni, nie podając wyjaśnienia, co ona oznacza. Później, Terry Gilliam wyznał, że była to przypuszczalnie parodia dziwnych snów, jakie niekiedy miewamy, i chciał, by ten temat został bardziej rozwinięty w filmie. Powszechną odpowiedzią jest to, że „ryba” to w rzeczywistości widz, tym bardziej, że scena nakręcona jest przy użyciu obiektywu typu rybie oko, kolejny kaprys w filozoficznym temacie filmu.
  • Galaktyczna Piosenka (The Galaxy Song) – człowiek w różowej marynarce (Eric Idle) wychodzi z lodówki pani Brown (Terry Jones), by zaśpiewać jej piosenkę o ogromie wszechświata, a wszystko po to, by namówić ją do natychmiastowego oddania wątroby.
  • Elegancki pianista (Idle) wykonuje piosenkę o penisie.
  • Pan Creosote – tytułowy żarłok o niewyobrażalnej tuszy (Jones) gramoli się do eleganckiej restauracji, zamawia wszystko, co znajduje się w menu, wymiotuje obficie, zjada ogromny posiłek, co jakiś czas wymiotując do wiadra, a w końcu po namowie francuskiego gospodarza restauracji (Cleese) zjada ostatni kawałek „płatka miętowego”, po czym eksploduje, pokrywając restaurację wnętrznościami i zawartością żołądka.
  • Człowiek, który wybrał swoją śmierć – kryminalista zostaje skazany na śmierć, jednak sam może wybrać rodzaj egzekucji, wybiera upadek z klifu, będący wynikiem ucieczki przed goniącą go hordą kobiet w stroju topless.
  • Śmierć zbiorowa – grupa snobów w oddalonym wiejskim domku zostaje nawiedzona przez Ponurego Żniwiarza (Cleese). Początkowo uznają go za jednego z miejscowych wieśniaków i prawie nie dopuszczają go do słowa. Po dłuższej kłótni i tłumaczeniu nowo przybyłego, że nie pochodzi on z tego świata, w końcu zostają przekonani do opuszczenia śmiertelnego kręgu. Kiedy pada pytanie, jak to możliwe, że wszyscy umarli w tym samym czasie, Ponury Żniwiarz odpowiada „Sałatka z łososia”. Niezwykłą pythonowską improwizacją było dodanie przez Michaela Palina pewnej kwestii. Kiedy wszyscy opuszczają dom, by udać się do Nieba, Palin grający kobietę mówi: „Zaraz... Przecież ja nie jadłam sałatki”. Scena jest komicznym nawiązaniem do sceny śmierci Blocka i jego rodziny w filmie Siódma pieczęć.
  • Koniec filmu – prezenterka ze Środka filmu (ponownie Palin) podsumowuje film odczytując z kartki „sens życia”, po czym zapowiada: „Na koniec mamy jeszcze kilka świńskich zdjęć penisów, żeby wkurzyć cenzorów i wywołać trochę kontrowersji, gdyż tylko w ten sposób można odciągnąć publiczność od magnetowidów i skłonić do pójścia do kina...” (Zdjęcia penisów oczywiście się nie pojawiają, zamiast tego pojawia się fragment czołówki Latającego cyrku oraz napisy końcowe).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]