Septymiusz Sewer

Z Wikipedii

Septymiusz Sewer

Imiona	Lucius Septimius Severus
Panował jako	Imperator Caesar Lucius Septimius Severus Pertinax Augustus
zaliczony w poczet bogów
Czas panowania	9 kwietnia 193 r. - 4 lutego 211 r.
Dynastia	Dynastia Sewerów
Data urodzin	11 lutego 146 - Leptis Magna
Data śmierci	4 lutego 211 - Eboracum (obecnie York)
Moneta

Lista cesarzy rzymskich

Lucjusz Septymiusz Sewer, Lucius Septimius Severus (ur. 11 kwietnia 146 w Leptis Magna, zm. 4 lutego 211 w Eboracum (obecnie York) - ekwita, prawnik, cesarz rzymski w latach 193-211.

Od 173 senator, konsul pomocniczy, następnie namiestnik Panonii. Pochodził z Leptis Magna w Afryce, prawdopodobnie z rodziny o rodowodzie punickim. Jego ojcem był P. Septimius Geta, a matką Fulvia Pia. W 173 roku ożenił się po raz pierwszy. Po śmierci żony, latem 187 roku ożenił się z Julią Domną córką Bassjanusa - arcykapłanem boga Baala w Emesie, która urodziła mu dwóch synów: Karakallę i Getę.

Po śmierci Pertynaksa w 193 roku wybrany przez żołnierzy cesarzem. W wyniku wojny domowej pokonał konkurentów do tronu: Didiusza Juliusza, Pescenniusza Nigra, Klodiusza Albinusa. W latach 197-199 pokonał króla Partów Wologazesa V i utworzył na zdobytych terenach nową prowincję Mezopotamię, której zarząd powierzył prefektowi i wikariuszom mianowanym spośród ekwitów. Podczas tej wojny z Partami miał stłumić powstanie żydowskie w Palestynie. Założyciel dynastii Sewerów. Synowie Karakalla i Geta otrzymali za jego życia tytuł cezarów a następnie augustów.

Stworzył trzy nowe legiony zwane partyjskimi. Za jego rządów, wbrew ponad dwustuletniej tradycji, pod Rzymem stacjonował legion (II partyjski). Opierał się na ekwitach, ograniczył wpływy senatu do minimum, sam mianował wszystkich urzędników, łącznie z konsulami. Zezwolił legionistom zawierać małżeństwa, posiadać ziemię i zamieszkiwać w miastach poza obozami - przed ukończeniem służby. Wydaje się, że to raczej osłabiło morale i dyscyplinę w armii rzymskiej zamiast je wzmocnić, ale było tylko zalegalizowaniem rzeczywistego stanu rzeczy. Rozwiązał starą Gwardię Pretoriańską, oskarżając ją o zabójstwo Pertinaksa i na jej miejsce utworzył nową, której żołnierze werbowali się także spoza Italii. Od wczesnego dzieciństwa miłośnik prawa. Jako cesarz otaczał się prawnikami. Starał się bronić ubogich (humiliores) przed bogatymi (honestiones) i objąć opieką państwa wszystkich mieszkańców Imperium. Rozbudował administrację centralną o 2 nowe kancelarie cesarskie. Wielu afrykańskim miastom nadał statusy municypiów, a także prawo italskie (zwalniając je tym samym z podatków). W 202 wydał rozporzadzenie, które zakazywało chrześcijanom i żydom zgromadzeń, co spowodowało nasilenie represji wobec tych grup (męczeństwo św. Ireneusza, św. Perpetuy)^[1]

Zmarł podczas wyprawy do Brytanii.