Sercanie biali

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy zakonu sercan białych. Zobacz też: sercanie — inny zakon o podobnej nazwie.
Sercanie biali
Pełna nazwa Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi oraz Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu Ołtarza
Nazwa łacińska Congregatio Sacrorum Cordium Iesu et Mariae necnon adorationis perpetuae Sanctissimi Sacramenti altaris
Skrót zakonny SSCC
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Założyciel Józef Coudrin i Henriette Aymer de Chevalerie
Data założenia 1800
Data zatwierdzenia 1817
Strona internetowa

Sercanie biali, właśc. Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi oraz Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu Ołtarza, (łac. Congregatio Sacrorum Cordium Iesu et Mariae necnon adorationis perpetuae Sanctissimi Sacramenti altaris) – katolickie zgromadzenie zakonne założone na początku XIX wieku we Francji przez o. Józefa Coudrin (1768-1837) oraz s. Henriettę Aymer de Chevalerie (1767-1834).

Za moment powstania Zgromadzenia uważa się Wigilię Bożego Narodzenia – 24 grudnia 1800, gdy Józef Coudrin i Henrietta Aymer złożyli swoje śluby zakonne.

W Polsce sercanie biali pojawili się w 1947, gdy prowincja niemiecka Zgromadzenia musiała opuścić klasztor „Christus Rex” w Sokołówce k. Puszczykowa Zdroju (obecnie Polanica-Zdrój). Na tereny poniemieckie przybyli wówczas polscy ojcowie ze Zgromadzenia, którzy studiowali we Francji. Otworzono dom dla sierot, a później dla powołań zakonnych[1].

Oficjalny strój zakonny tego zgromadzenia to biały habit, skórzany pas oraz wyhaftowane na szkaplerzu Serce Jezusa i Serce Maryi otoczone cierniową koroną.

Jednym z najbardziej znanych sercan białych jest św. ojciec Damian (właściwie Jozef de Veuster), który na Molokaʻi poświęcił się, by nieść pomoc trędowatym, od 2009 święty Kościoła katolickiego. Jest patronem chorych na trąd, AIDS, wszystkich odtrąconych oraz stanu Hawaje.

Przypisy

  1. Sercanie biali. O nas. Sercanie biali. [dostęp 2014-05-20].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]