Sergiusz Aleksandrowicz Romanow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sergiusz Aleksandrowicz
Grand Duke Sergei Alexandrovich of Russia.png
Data i miejsce urodzenia 11 maja 1857
Carskie Sioło
Data i miejsce śmierci 17 lutego 1905
Moskwa
generał-gubernator Moskwy
Okres urzędowania od 26 lutego 1891
do 1 stycznia 1905
Poprzednik Władimir Dołgorukow
Następca Aleksandr Kozłow

Sergiusz Aleksandrowicz Romanow (ur. 11 maja 1857 w Carskim Siole – zm. 17 lutego 1905 w Moskwie) – rosyjski arystokrata i polityk, syn cara Aleksandra II Romanowa, generał-gubernator Moskwy w latach 1891 do 1905.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Był siódmym z ośmiorga dzieci cara Aleksandra II i jego żony Marii Aleksandrowny. Jego rodzice zdecydowali, iż podobnie jak młodszy brat Paweł zostanie w przyszłości wojskowym. W ramach prywatnych lekcji poznał kilka języków nowożytnych, szczególnie interesował się językiem i kulturą Włoch. Utalentowany malarsko i muzycznie, grał na flecie w amatorskiej orkiestrze, był również miłośnikiem kultury rosyjskiej[1].

Już w momencie urodzenia Sergiusz Aleksandrowicz Romanow był tytularnym dowódcą 38 Tobolskiego Pułku Piechoty. Razem z braćmi Włodzimierzem i Aleksym brał udział w wojnie rosyjskiej-tureckiej, służąc w stopniu porucznika lejbgwardii pod rozkazami carewicza Aleksandra. W październiku 1877 został odznaczony Orderem św. Jerzego za męstwo. W grudniu 1877 wrócił z ojcem do Petersburga[2].

W 1882 uczestniczył w organizacji rosyjskiej misji prawosławnej w Jerozolimie i powołaniu do życia towarzystwa opiekującego się cerkwiami w Palestynie. W tym samym roku jego brat, car Aleksander III mianował go dowódcą 1 Batalionu Pułku Prieobrażeńskiego. W 1891 został generał gubernatorem Moskwy[3].

Generał gubernator Moskwy[edytuj | edytuj kod]

W polityce reprezentował poglądy skrajnie konserwatywne[4]. Wywierał znaczny wpływ na politykę cara Mikołaja II[5].

18 maja 1896 na Polu Chodyńskim, w czasie festynu ludowego towarzyszącego uroczystościom koronacji Mikołaja II, doszło do wybuchu paniki, w wyniku której zginęło ponad tysiąc osób. Za masakrę w dużej mierze odpowiedzialny był wielki książę Sergiusz, który nie zadbał o odpowiednie zabezpieczenie masowej uroczystości. Po tym wydarzeniu Sergiusz zyskał przydomek "księcia chodyńskiego"[4].

Z dniem 1 stycznia 1905 Sergiusz zrzekł się urzędu generał-gubernatora Moskwy, zachował jednak dowództwo moskiewskiego okręgu wojskowego[6]. Znienawidzony z powodu prowadzonej polityki represji, 4 lutego 1905 zginął w zamachu zorganizowanym przez eserowców; zamach na wielkiego księcia przeprowadził Iwan Kalajew[7]. Dla uczczenia pamięci wielkiego księcia moskiewski oddział Rosyjskiego Zebrania Monarchistycznego wzniósł w Moskwie cerkiew Ikony Matki Bożej "Pocieszycielka"[8].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

3 czerwca 1884 ożenił się z księżniczką heską Elżbietą[9]. Nie mieli biologicznych dzieci; adoptowali wielkiego księcia Dymitra Pawłowicza i jego siostrę wielką księżnę Marię Pawłownę, po tym jak przy porodzie Dymitra zmarła ich matka, księżniczka greckaAleksandra. Po śmierci Sergiusza Elżbieta założyła monaster św. św. Marty i Marii w Moskwie i sama została jego przełożoną[9].

Przypisy

  1. Ch. Warwick, Ella: Princess, Saint and Martyr, Wiley, 2007 ISBN 0-470-87063-X, s. 85-89
  2. Ch. Warwick, op. cit., s. 90-92
  3. Ch. Warwick, op. cit., s. 97-99
  4. 4,0 4,1 L. Bazylow: Polityka wewnętrzna caratu i ruchy społeczne w Rosji na początku XX wieku. Warszawa: Książka i Wiedza, 1966, s. 42-44.
  5. Bazylow L.: Dzieje Rosji. 1801-1917. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1977, s. 468-469.
  6. Bazylow L.: Dzieje Rosji. 1801-1917. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1977, s. 451.
  7. L. Bazylow: Polityka wewnętrzna caratu i ruchy społeczne w Rosji na początku XX wieku. Warszawa: Książka i Wiedza, 1966, s. 116.
  8. Strona cerkwi
  9. 9,0 9,1 Елизавета Фёдоровна